Zaglądam na WP od kilku lat właśnie z powodów wręcz naukowych analiz jakie na tej stronie, choć rzadko, jednak napotykam. Bo sam przyznaj zawsze dobrze jest wiedzieć.

Powyższy materiał zamieściłem nie dlatego ażeby biadolić, czy domagać się dla tych “idiotów” współczucia od kogokolwiek, ale dlatego że jest solidny i najbliższy prawdzie. Ktoś taki jak Ty Analityku potrafi wyciągnąć z tego sprawozdania, wiele wniosków.

Cytat:
„idei Jeffreya Sachsa, który w memoriale z sierpnia ‘89 pisał wprost, że jego ideałem jest szwedzki model centralnego negocjowania płac, a nie oddawanie tej kluczowej dla pracowników sprawy wolnej grze rynkowej.”

Jak slysze o „wolnej grze rynkowej” to robi mi sie niedobrze. W Polsce nie bylo, zadnej „gry rynkowej”. W Polsce metodami administracyjnymi rozgrabiono majatek nalezacy do Polakow lub go zniszczono!
Odpowiedzialni powinni poniesc najwyzszy wymiar kary za ZDRADE i brak troski o dobro Narodu Polskiego. Oni zasiadajac na stanowiskach w Instytucjach Panstwa Polskiego byli i sa odpowiedzialni za kondycje ekonomiczna i zdrowie ludzi w Polsce. Jesli tego nie potrafia – to kazdy z nich, jesliby byl uczciwy – to podalby sie natychmiast do dymisji.
Oni dbali i dbaja wylacznie, aby ukrasc jak najwiecej majac w najwyzszej pogardzie tych ktorzy wyniesli ich na stanowiska wladzy. Ciesza sie, ze dzieki takim glupcom powodzi sie im bardzo dobrze a ci glupcy zyja w nedzy.

Nie musieliśmy przechodzić tak głębokiej recesji ani skazać społeczeństwa przez całe 20-lecie na bardzo wysokie bezrobocie…..

Wałęsa nie zawalczył o pracowników

- Czy polscy ekonomiści próbowali w 1989 r. stworzyć alternatywny program przemian gospodarczych, inny niż plan Balcerowicza?
- W publicystyce gospodarczej było sporo alternatywnych koncepcji. Ukazywały się deklaracje, broszury, publikacje w specjalistycznych pismach, mówiące, że można wybrać inne metody transformacji gospodarczej. Był raport dziewięciorga ekonomistów o modelu szwedzkim. Ale programy bez zaplecza społecznego są niewiele warte. Zanim przyjęty został plan Balcerowicza, a i później, staraliśmy się, w grupie kilku osób, m.in. z Ryszardem Bugajem, Aleksandrem Małachowskim, Karolem Modzelewskim, Janem Mujżelem i Piotrem Marciniakiem – stworzyć platformę do współdziałania ekonomistów o nastawieniu socjaldemokratycznym z ekonomistami liberalnymi. Takie były dążenia utworzonej przez nas kolejno: Solidarności Pracy, Unii Pracy, Fundacji Polska Praca i wydawanego przez nią pisma “Przegląd Społeczny”. Nie doceniliśmy jednak, że to nie byli po prostu liberałowie czy socjal-liberałowie, ale przedstawiciele skrajnie konserwatywnego skrzydła liberalizmu ekonomicznego, którzy sojuszników nie potrzebowali. Plan Balcerowicza, taki jak ukształtował się w grudniu 1989 r., wywoływał oczywiście nasz sprzeciw. Powstała ekspertyza napisana przez Wiktora Herera i Władysława Sadowskiego (jest trzech ekonomistów o tym nazwisku), do których się dołączyłem. Przestrzegaliśmy w niej przed bardzo ostrymi i niepotrzebnymi już (ze względu na wspomniane zlikwidowanie nawisu inflacyjnego) środkami drenującymi dochody, wskazywaliśmy na zamiar wprowadzenia zbyt wysokich podwyżek cen węgla i energii elektrycznej, podniesienie czynszów oraz stóp procentowych, na ograniczenie wydatków budżetowych. Uważaliśmy, że w naszych warunkach bezrobocie będzie tworzone sztucznie, społecznie szkodliwe, a gospodarczo nieuzasadnione.

- Ta ekspertyza, jak pan napisał we wspomnianej książce, miała formę pytań wyrażających wątpliwości. Nie była to żadna spójna koncepcja ekonomiczna, alternatywna wobec planu Balcerowicza. Zgodzi się pan też, że głos profesorów Herera i Sadowskiego w 1989 r. nie mógł być powszechnie brany pod uwagę, bo uważano ich za przedstawicieli starego porządku?
- Nie byli przedstawicielami starego ładu, obaj zresztą należeli do “Solidarności”. Władysław Sadowski to bardzo niezależny teoretyk, od wielu lat krytyczny, podobnie jak jego mistrz, Michał Kalecki. Podobnie Herer był już dobrze znany jako krytyczny analityk gospodarczy. Poza tym dość powszechnie uważano, że nadal powinny obowiązywać Porozumienia Okrągłego Stołu. Tego się domagano. Nakreślony tam “Nowy Ład Ekonomiczny” zakładał konstytucyjną zasadę wielości równoprawnych form własności, radykalne rozszerzenie cen rynkowych, partycypację pracowników w zarządzaniu przedsiębiorstwami, rozwój spółdzielczości, przestrzeganie ewolucyjnego charakteru zmian systemowych. W Porozumieniach zapowiedziano nawet utworzenie giełdy w 1991 r.

- Jak odniosła się do planu Balcerowicza “Solidarność”, największa siła związkowa?
- Zawiodła na całej linii. Sam Wałęsa zachował się w tej sprawie fatalnie. Awansem, bez negocjacji, zaakceptował program Balcerowicza. Co więcej, chciał wyposażyć rząd w niezwykle daleko idące uprawnienia, eliminujące rolę sił społecznych, w tym “Solidarności”. Atakowany przez innych liderów związku za to, że nie dąży do jej wzmocnienia, mówił wprost, że silny związek zawodowy wyklucza możliwość przeprowadzenia radykalnych reform. Nie rozumiał, że w krajach skandynawskich, zwłaszcza w Szwecji, właśnie silne związki zawodowe (ponad 80% uzwiązkowienia) były i pozostają realną siłą reformatorskich rządów. Oczywiście, z silnymi związkami nie można przeprowadzać antypracowniczych reform. Gdyby przywódca związku właśnie jesienią 1989 r. wystąpił w obronie praw pracowniczych, upubliczniając zamierzenia władz, negocjując z nimi i dając związkowi wizję programową, miałby szanse odnowić siłę związku jako podstawy przyszłej samorządnej Rzeczypospolitej. Przecież w pryncypiach program pierwszej “Solidarności” nie był zły. Nie był sprzeczny ani z Porozumieniami Okrągłego Stołu, ani z deklaracją wyborczą OKP. Wałęsa powtórnie miał taką okazję późną wiosną 1990 r., gdy rozpoczynał “wojnę na górze” o prezydenturę. Mógł się odwołać, o dziwo, do idei Jeffreya Sachsa, który w memoriale z sierpnia ’89 pisał wprost, że jego ideałem jest szwedzki model centralnego negocjowania płac, a nie oddawanie tej kluczowej dla pracowników sprawy wolnej grze rynkowej. Wówczas to zależało tylko od Wałęsy, od jego chęci i dociekliwości. Wałęsa stracił jednak szansę, by ponownie stać się wielkim, jak w sierpniu 1980 r.
Prof. Tadeusz Kowalik – profesor nauk humanistycznych i ekonomii. Był pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Ekonomicznych PAN, wykładał m.in. na uniwersytetach w Oksfordzie, Toronto i Nowym Jorku.”

http://www.radiownet.pl/radio/wpis/2557/

Państwo polskie nie respektuje Konstytucji
Tak więc z atrybutów społecznej gospodarki rynkowej realizuje się jedynie to, co służy wolnościom gospodarczym, a pomija to, co gwarantuje spójność społeczną, co daje szansę godnego życia wszystkim.

Państwo Polskie nie realizuje konstytucyjnej zasady, jaką jest prowadzenie społecznej gospodarki rynkowej

Art. 20 Konstytucji zawiera zapis: “Społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej”. Teza, jaką chciałabym, a raczej zmuszona jestem w tym wystąpieniu wykazać, to: Państwo Polskie nie realizuje konstytucyjnej zasady ustrojowej, jaką jest prowadzenie społecznej gospodarki rynkowej. W sferze publicznej nie prowadzi się debaty, która miałaby dookreślić, czym dla nas jest ten rodzaj gospodarki i jak winna być realizowana. Zaś rezultaty widoczne w badaniach GUS wskazują na kierunek zmian sprzeczny ze społeczną gospodarką rynkową, a dokładniej eliminujący takie jej aspekty, jak solidarność. Doświadczenia z prac Komisji Trójstronnej ds. Społeczno-Gospodarczych i jej wojewódzkich odpowiedników wskazują na niedocenianie współpracy partnerów społecznych i nierespektowanie roli partnerów społecznych przez władze państwowe.
Pozwolę sobie zwrócić uwagę na fakt, że społeczna gospodarka rynkowa nie oznacza rozdawnictwa, które przez opcję liberalną przypisywane jest każdemu działaniu, uwzględniającemu cele społeczne, a oznacza przypisywanie większej roli wspieraniu samodzielności ekonomicznej przy zachowaniu zasady pomocniczości. Pójście w tym kierunku winno owocować poszerzaniem się klasy średniej, a zmniejszaniem grup bardzo ubogich i całkowicie nie samodzielnych ekonomicznie i grup o najwyższych dochodach. Oznacza to większą spójność społeczną. Jest ona uznawana za wartość także w Unii Europejskiej, wyraźnie wskazana w Strategii Lizbońskiej, jako jeden z jej celów. Dostęp do własności i pracy służy realizacji społecznej gospodarki rynkowej.

Dane z dwóch obszarów pozwolą nam spojrzeć na tę kwestię w sposób bardziej obiektywny. Są to: rozpiętość dochodów z pracy i zakres ubóstwa oraz zmiany w czasie w tych obszarach.

Płace poniżej płacy przeciętnej w Polsce w roku 2006 otrzymywało 65,6%, podczas gdy w krajach Europy Zachodniej tylko 60%.
Wynagrodzenia 10-proc. grupy osób najniżej zarabiających wynosiły:
1996 r. – 47,3% płacy przeciętnej,
1999 r. – 43,4% płacy przeciętnej,
2002 r. – 41,8% płacy przeciętnej,
2004 r. – 42,2% płacy przeciętnej,
2006 r. – 39,2% płacy przeciętnej.
Tak więc w przedstawionym okresie czasu w relacji do płacy przeciętnej spadły o ponad 8%.
Wynagrodzenia 10-proc. grupy osób najwyżej zarabiających wynosiły:
1993 r. – 493,3% płacy w grupie najniżej zarabiającej,
1995 r. – 607,8% płacy w grupie najniżej zarabiającej,
1997 r. – 644,8% płacy w grupie najniżej zarabiającej,
1999 r. – 737,6% płacy w grupie najniżej zarabiającej,
2001 r. – 694,0% płacy w grupie najniżej zarabiającej,
2004 r. – 625,6% płacy w grupie najniżej zarabiającej,
2006 r. – 786,2% płacy w grupie najniżej zarabiającej.
W 1993 roku rozpiętość w wynagrodzeniach tych grup była ok. pięciokrotna. Natomiast w 2006 była już niemal ośmiokrotna. Tyle z danych z GUS.

Jak to wygląda na tle innych krajów?

Z raportu OECD wynika, że dziś Polacy z grupy o najwyższych wynagrodzeniach otrzymują 14 razy więcej, niż ci z grupy o najniższych wynagrodzeniach. W Wielkiej Brytanii jest to ok. 10, w Niemczech 7,5 razy więcej, w Czechach 5,5, na Słowacji 6,1, na Węgrzech 7 razy. W Europie Polska ma największą rozpiętość wynagrodzeń. Z przykrością muszę zestawić te dane z faktem, że gdy w Unii Europejskiej 19% dzieci dotyka niedożywienie, Polska – także w tej kwestii rekordzista – przekracza tę średnią podwójnie – wg Europejskiego Instytutu ds. Rodziny liczba dzieci w Polsce, dotkniętych niedożywieniem wynosi 38%.

Likwidacja ubóstwa była jednym z celów Strategii Lizbońskiej. Znowu nie przez rozdawnictwo, ale przez upowszechnianie dostępu do pracy dobrej jakości, przez dostęp do edukacji, przez kształcenie ustawiczne, szkolenia dla pracowników tracących pracę. Środki z Funduszu Dostosowania do Globalizacji (na szkolenia i utrzymanie w trakcie pozyskiwania nowych umiejętności – na okres 2 lat) otrzymali robotnicy kastylijscy tracący pracę w zakładach motoryzacyjnych, likwidowanych w związku z kryzysem. Czy polskie władze wystąpiły o podobną pomoc dla zwalnianych grupowo robotników z Huty Szkła w Krośnie?

Gdzie więc jest respektowanie zasady solidarności? Nie chodzi przecież o wynagradzanie równe za pracę świadczoną w różnym wymiarze i wymagającą różnych umiejętności, ale o zachowanie umiaru w różnicowaniu płac i o niezaniżanie wynagrodzeń pracowników o niskich dochodach, lecz o godziwe ich wynagradzanie.

Popatrzmy także na realizację zobowiązania do współpracy z partnerami społecznymi. Jak wyglądało wykonanie zawartego w Komisji Trójstronnej Pakietu Kryzysowego? Czy tak samo potraktowano zapisy gwarancyjne dla pracowników, jak te sprzyjające pracodawcom lub rządowi? Czy naszych przedstawicieli dopuszczono do głosu na posiedzeniu Komisji Sejmowej, by mogli powiedzieć, że przedstawione przez rząd rozwiązania łamią symetrię zapisów wynegocjowanych w Komisji Trójstronnej?

Tak więc z atrybutów społecznej gospodarki rynkowej realizuje się jedynie to, co służy wolnościom gospodarczym, a pomija to, co gwarantuje spójność społeczną, co daje szansę godnego życia wszystkim. W praktyce więc Art. 20 Konstytucji RP jest ustawicznie łamany.

Wystąpienie podczas debaty na XXIII KZD NSZZ Solidarność w Białymstoku

……………….

” Rząd chce podwyższyć płacę

“Rząd chce, aby minimalne wynagrodzenie za pracę w 2009 r. wyniosło 1204 zł. Rada Ministrów, na podstawie ustawy z 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, musi przedstawić Komisji Trójstronnej do Spraw Społeczno-Gospodarczych – do 15 czerwca każdego roku – propozycję minimalnej płacy w roku następnym” – napisano w komunikacie.

Od 1 stycznia 2008 r. płaca minimalna wynosi 1126 zł. Oznacza to, że co najmniej tyle musi otrzymać pracownik zatrudniony w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy. Wynagrodzenie podajemy w wartości brutto.”

Najłatwiej docierać do skołowanego narodu na stanowiskach pracy, tam gdzie jest początek wszystkiego.

Tyle tylko że pazerność nie pozwala.

Takie dane są tajemnicą od pewnego czasu, ale “mówiące” równocześnie o tuskowych rekordowych kolejnych osiągnięciach.

#14 Panie Polar doły mają kłopot z uchwyceniem ale końca z tzw końcem. Nie uchwycenie tych tzw końców powoduje wyeliminowanie delikwenta poza nawias społeczny a nawet dalej. Zmieniły się zasady życia od 1989r. Doły nie maja już gwarantowanych miejsc pracy a szczególnie miejsca zamieszkania…. Nie odziedziczyli też z reguły jako niezmienni najemnicy niczego na nowa drogę życia.

Czas był najwyższy zauważyć różnicę pomiędzy starą a nową rzeczywistością.

http://usopal.blox.pl/2009/11/Bohdan-Poreba-z-czwartego-i-piatego-dnia-procesu.html

Młodzież PO wyedukowaniu wyjeżdża nieustająco i żadne apele do ducha narodu niczego nie zmienią. Polonia powinna problem rozumieć.

Troche z innej beczki ale tez o typowym polskim tumiwisizmie dotyczacym prawdziwie obywatelskich postaw Polakow i ich patriotyzmu.
A prowadzi to, jak napisala autorka, do “Polakow ucieczki od wolnosci”

http://mamakatarzyna.blog.onet.pl/Polakow-ucieczka-od-wolnosci,2,ID393869468,n