Komuniści, jak na bandytów przystało, używali instytucji państwa do prześladowania, gnębienia, a czasem nawet mordowania niewinnych ludzi. Różne były sposoby, różne etapy komunistycznego dzierżymordzia; powszechnie stosowano groźbę wyrzucenia z pracy czy złamania kariery zawodowej, co w państwie będącym jedynym dużym pracodawcą było sprawą możliwości przeżycia lub nędzy. Tych, którym udawało się pracować na własny rachunek, nękano przy pomocy urzędu skarbowego. Zawsze można było znaleźć jakieś mniej lub bardziej urojone przestępstwo finansowe i wlepić DOMIAR. 
 Domiary wykończyły niejednego polskiego “prywaciarza”, wielu wepchnęły na ścieżkę donosicielstwa czy w objęcia kopertowej “płatnej protekcji”. 
 Przypominam o tym, bo  do podobnych przypadków nękania ucieka się polit-poprawna soldateska w rzekomo wolnym, demokratycznym państwie kanadyjskim. Urząd skarbowy Revenue Canada zaczyna być wykorzystywany w roli pejczyka, którym stawia się niepokornych do pionu. Jeszcze dziesięć lat temu, gdyby ktoś głosił takie rewelacje, myślałbym, że choruje na głowę. Tymczasem  na własnej skórze doświadczył tego ksiądz Pawłowski z Calgary, którego organizację pomocy dla bezdomnych Urząd Skarbowy pozbawił statusu charytatywnego za… poglądy głoszone przez członków jej zarządu. Konkretnie zaś występowanie przeciwko tzw. prawom homoseksualistów oraz w obronie dzieci nienarodzonych.  
 I nie był to pierwszy taki przypadek, bo w roku 2004 Urząd Skarbowy zwrócił się do katolickiego biskupa Calgary z połajanką za list pasterski, w którym napominał ówczesnego premiera Paula Martina (uznającego się za katolika) za popieranie aborcji oraz tzw. małżeństw homoseksualnych. Przedstawiciele Urzędu Skarbowego nakazali biskupowi usunięcie listu ze strony internetowej, grożąc pozbawieniem Kościoła zwolnień podatkowych. Oficjalna argumentacja jest taka, że organizacje charytatywne nie mogą z definicji zajmować się polityką. Gdy biskup odmówił zdjęcia listu ze strony… Revenue Canada przeprowadziła u niego osobistą kontrolę skarbową. W rezultacie audytu ustalono, że… Revenue winne jest biskupowi 70 dolarów. 
 Jednocześnie urzędnikom skarbowym wcale nie przeszkadza, gdy w agresywną działalność polityczną wdają się pełną gębą lewackie ugrupowania posiadające status tax-free.  
Dlaczegóż to misiu? 
 Ot, zagadka przyrodnicza. 
 Coraz częściej księża głoszący kazania, rezygnują z drażliwych tematów, aby czasem jakieś trefne słowo  nie naraziło ich samych lub parafii na proces sądowy czy kłopoty finansowe. Zagrożenie jest całkiem realne,  więc i Ewangelia cytowana bywa coraz oględniej. 
 Proces ten przybiera na sile, i to nie tylko w Kanadzie. W Wielkiej Brytanii tamtejsza ustawa o równouprawnieniu  zmusi  kościelne szkoły, chóry czy jakiekolwiek organizacje katolickie do przyjmowania w swe szeregi wojujących homoseksualistów afiszujących się z tą ułomnością. Przeciwko tak drakońskiemu ograniczeniu wolności religii po raz pierwszy donośnym głosem zaprotestował papież.  
 My sami jesteśmy  już jednak  tak  zdegenerowani, że w podobnych wypadkach zamiast krzyczeć i wychodzić na ulice, narzekamy sobie tylko trochę pod nosem. 
 Po co się nęka Kościół? 
 Chodzi o kontrolę nad ludźmi; chodzi o to, by tzw. zorganizowana religia nie sprzeciwiała się oficjalnej ideologii; ideologii  nieludzkiej, coraz bardziej wrednej, wyłamującej drzwi prywatnych domów i wchodzącej nam z butami do pościeli. 
 Totalitarna dyktatura możliwa jest pod każdą szerokością geograficzną, również w systemach o dużych tradycjach demokratycznych. Wystarczy nauczyć się manipulowania ludźmi, rozszerzyć sfery społeczne poddane regulacji państwa, by płynnie przejść do drakońskiego totalu.  
 Na dodatek, dzisiaj coraz trudniej jest go obchodzić – sieci komputerowe, obieg bezgotówkowego pieniądza, GPS, możliwość błyskawicznego przetwarzania danych, wszystko to sprawia, że  nie ma się gdzie schować. Prędzej czy później urząd nas dopadnie. Na razie jest to początek; odebranie statusu charytatywnego czy nękanie finansowe, to nie koniec świata,  dlatego dopóki można, każdy z nas powinien korzystać ze zmierzchającej wolności. Owszem, głoszenie niewygodnych czy politycznie niepoprawnych prawd może nas kosztować karierę w dużej korporacji, nieprzyjemności w szkole dziecka czy… kontrolę finansową. 
 I co z tego? 
 Życie nie jest po to, by mieć święty spokój, tego nie zabraknie nam po śmierci. Na razie warto choć trochę powalczyć. Ot, choćby z szacunku do samego siebie, ot, choćby o tę odrobinę swobody i o tę prawdę coraz ciszej szeptaną. Wolność, podobnie jak miłość, jest nad życie i hak w smak każdemu, kto nas chce omotać. Naszym największym wrogiem nie są jeźdźcy lewackiej apokalipsy, lecz własny najbardziej intymny strach. Ten strach współczesne wychowanie “bezstresowe” wdrukowuje w dzieci od przedszkola. 
 Każdy total, również ten politycznie poprawny, demoliberalny, chce stworzyć nowego człowieka. Dzisiejszy Frankenstein nie jest blond Germaninem o niebieskich oczach czy dobrze zbudowaną traktorzystką z grubymi łydkami, lecz pozbawionym rodziny, ojczyzny, rasy i religii szarobrązowym człowiekiem – krzyżówką, bez zdecydowanych poglądów i silnych emocji; łatwym do kierowania, folgującym niskim instynktom, konsumentem nie stawiającym kłopotliwych pytań w rodzaju, “dlaczego świnie są równiejsze?”. 
Andrzej Kumor, Mississauga 
www.goniec.net

Ameryka jest chora. Widać to gołym okiem. Bandaże i przylepce, którymi próbowano tamować krew, przesiąkają, konieczna jest operacja. Ta wiąże się jednak ze zmianą dotychczasowego układu sił, a nikt nie oddaje przywilejów bez walki. Czasem nawet samobójczej.
 Jeśli dodać wszystkich ludzi bezrobotnych i tych pracujących dorywczo, stopa bezrobocia w USA wyniesie ok. 18 proc.   
 To dużo.
  Na dodatek rekordowo duża liczba bezrobotnych nie znajduje pracy w okresie pobierania świadczeń; w momencie, kiedy spada z listy oficjalnie bezrobotnych, nadal nie ma zatrudnienia.
 Do tego dodać można smutny fakt, że jedna czwarta wszystkich pożyczek hipotecznych jest “pod powierzchnią wody”, czyli ich wartość przekracza wartość nieruchomości, pod zabezpieczenie których ich udzielono. Równocześnie Ameryka wyrzuca miliardy dolarów z powodu wojen, w jakie dała się wciągnąć.
 Oznacza to, że kryzys będzie dotkliwszy, a postawy bardziej radykalne. Większość z nas lubi sobie od czasu do czasu popsioczyć, ale dopiero wówczas, gdy ma pusto w garnku, zaczyna wygrażać pięściami i wychodzić na ulice. Kiedy nie ma co jeść, szuka się winnych i dróg naprawy. Często na skróty.
 Niebezpieczeństwo polega na skręcie w lewo. 
 Już dzisiaj Ameryka jest krajem przeżartym przez etatyzm, gdzie państwo to liczący się pracodawca. Już dzisiaj liczba członków związków zawodowych sektora publicznego przekracza liczbę związkowców z firm prywatnych.
 Wszyscy żądają gwarancji zatrudnienia.  Podobną historię przerabiała Argentyna po II wojnie światowej. Skończyło się na populizmie Perona i dyktaturze pułkowników.
 W Ameryce jest jeszcze trochę inaczej. Wciąż w kraju czuć ducha pionierów i wolności indywidualnej. Widać to poza pasem wschodniego wybrzeża, w małych miasteczkach, w krainie pick-up trucków i sztucerów  wożonych w kabinie.
 Wolność, czyli m.in. wolna gospodarka, nie jest dana raz na zawsze, Wymaga pilnowania. Dla własnych dzieci. Jednym z gwarantów wolności jest ograniczone państwo. Im struktury państwa bardziej rozlane, tym mniej skuteczne, bardziej kosztowne i  pętające swobody obywateli. Państwo staje się wówczas środkiem opresji, a władza wymyka się spod kontroli.
 Ponoć ludzie lubią oddawać wolność nawet za samą obietnicę bezpieczeństwa, ponoć ludzie nie mogą znieść ciężaru wolności i odpowiedzialności, chcą, aby im mówić, co mają robić. 
 Jednak w Ameryce małych miast republikanizm i demokracja wciąż są żywe. Tam dzisiaj najbardziej odczuwalny jest ferment obywatelskiego gniewu, tam jest zaczyn nowego.
 Kierownicy obecnego systemu polityczno-finansowego Ameryki są wykształceni i zdają sobie sprawę z zagrożeń. Główną metodą ich działania jest przejmowanie i kanalizowanie protestu przez zaufanych przywódców. A widać, że ludzie chcą zmian i mogą się ruszyć; widać, że mają dość systemu, w którym soldateska wielkich bankierów, w biały dzień bez wstydu doi z ludzi efekty ich harówy.
 Co się stało z Ameryką?
 Kryzys ma dwa filary – moralny i ekonomiczny.
 Elita wyhodowana w latach 60., rozpuszczona przez dobrobyt i wbita w pychę z powodu wygrania zimnej wojny, odrzuciła stare amerykańskie protestanckie wartości. Ośmieszono je i opluto tysiącem produkcji Hollywoodu. Kładąc podwaliny pod multikulti, ta sama elita zniszczyła szkolnictwo publiczne, obrzezała wolność słowa ideologią politycznej poprawności. Wyrugowała odniesienia do chrześcijaństwa z instytucji publicznych.
 Jednocześnie psuto pieniądz, psuto system finansowy, znosząc ograniczenia spekulacji, pozwolono na nieograniczone tworzenie nowego pieniądza w rozlicznych mechanizmach kredytowych. Rozbito sektor produkcyjny, nawet ten najnowszych technologii, przesuwając produkcję do Chin. Doprowadzono do olbrzymiej nierównowagi handlowej, której eliminacja w pokojowy sposób jest trudna do wyobrażenia.
 Amerykanie zostali zdradzeni przez swe elity. Tak zazwyczaj bywa, gdy elity lekceważą  styl życia i poglądy większości, z której wyrastają. 
 Na dodatek, Amerykanie pozwolili sobie na niekontrolowany wpływ obcych interesów na własne państwo. Przymknęli i nadal z nielicznymi wyjątkami przymykają oczy na działalność zagranicznego lobby, które posiada wpływy na wszystkich poziomach i obszarach władzy.
 Pierwsze, od czego zacząć należy odbudowę, to zdefiniowanie amerykańskiego interesu; co dla Ameryki dobre, a co nie. 
 Przede wszystkim zaś Amerykanie powinni publicznie odpowiedzieć na pytania do tej pory w debacie publicznej “niezadawalne”.
 Po pierwsze, czy bezwarunkowe popieranie Izraela, które wiąże ręce amerykańskiej polityce zagranicznej, leży w interesie 300 mln Amerykanów?
 Po drugie, czy dopuszczenie na rynek chińskiej produkcji po cenach dumpingowych  leży w interesie 300 mln Amerykanów?
 Po trzecie, czy utrzymanie obecnego systemu niekontrolowanej emisji kredytowego pieniądza przez banki leży w interesie 300 mln Amerykanów?
 Te trzy kwestie przy układaniu jakiegokolwiek programu naprawy nie mogą być pomijane.
 W polityce konieczny jest realizm. Początkiem wyjścia z amerykańskiej choroby jest prawdziwy opis sytuacji, a sytuacja jest poważna. Nawet prezydent Obama ostatnio jest jakiś bardziej nerwowy…
 Andrzej Kumor,  Mississauga

www.goniec.net

Telewizja TVN w programie “Teraz my” przedstawiła program – reportaż ze spotkań ojców redemptorystów z Radia Maryja w USA i w Kanadzie, w tym ze spotkania opłatkowego Rodziny Radia Maryja w Toronto.
 Zobaczyłem materiał (http://media.onet.pl/media/isnz/201001/aba1e16dd3.wmv) dzięki uprzejmości kolegów i kurcze blade – deja vu  – poczułem, jakby czas zatrzymał się w miejscu; toż identiko produkcje kręciły za peerelu propagandowe szczurki z Woronicza.  
 Zresztą nie ma się co dziwić, boć w końcu to przecież zwiadowcy z PRL położyli fundament pod TVN.
 Materiał o opłatku w sali litewskiej (rzekomo – według zwiadowcy TVN – wynajętej od konsulatu litewskiego (sic!)) nakręcony został w stylistyce enerdowskiego Der schwartze Kanal. 
 Twarze, prócz zakonników z Torunia, zostały zamazane. Zwiadowca TVN zaczyna rzecz od zakupu biletu na opłatek – oczywiście kręci tę scenkę supertajną kamerą reporterską (prawdopodobnie telefonem komórkowym z poziomu brzucha), żeby wszystko wyglądało bardziej dramatycznie i tajemniczo, no bo wiadomo, że  Rodzina Radia Maryja to tajna sekta. 
 Zwiadowca z tą samą kamerą zakrada się również do kuchni, gdzie panie przygotowują posiłki na opłatkową kolację, tu z kolei słyszymy rozmowę z młodym rówieśnikiem zwiadowcy, zwolennikiem RM, którego ma ośmieszyć nieporadny sposób wysławiania się, choć mówi całkiem do rzeczy. Po tym następują migawki z samego opłatka, imprezy – podaje TVN – zamkniętej dla mediów (choć po prawdzie raczej  zbojkotowanej przez media, bo stolik z karteczkami “Prasa” świecił pustką). To wszystko ilustrowane jest dodającą dramaturgii muzyką z tła. Na tle tej muzyczki cytowane są wyrwane z kontekstu słowa dyrektora radia.
 Mają  pokazać, jak to redemptorysta, gdy tylko wyjedzie z Polski, to zaraz jak najęty zaczyna nadawać na  rodaków znad Wisły, że niby są głupi (o. Rydzyk, mówił, że ludzie chodzą do kościoła czy do Komunii, a  jednocześnie dają się manipulować mediom), czy też stwierdza, że w Polsce nie ma nic  polskiego – bo “popatrzcie, do kogo należą huty, banki, media etc.”.
 Prawdy miało tych słów pozbawić właśnie “komentujące” tło muzyczne.
 Filmik z programu “Teraz my” nie jest co prawda jakimś majstersztykiem – ot, taka sobie stylistyka ubeckich “dokumentów” propagandowych; kamera najeżdża na koperty przygotowane przy tale-rzach na dotacje dla Radia Maryja. – Popatrzcie -krzyczą obrazem realizatorzy  -wszędzie Rydzyk wymusza pieniądze…
 Gdybym nie był na tym  “zamkniętym dla prasy” spotkaniu i nie widział na własne oczy, to być może na tefauenowską propagandówę machnąłbym ręką.
 Kiedy dziennikarz telewizyjny, zamiast dociekać prawdy, oceniać krytycznie i pokazywać opinie ludzi, zaczyna realizować zadanie operacyjne, staje się ti-wi-szczurkiem, takim pajacykiem na uwięzi, który ma przynieść w zębach materiał o zleconym wydźwięku.
  Wszak wiadomo, że o. Rydzyk, tylko czyha, aby ściągnąć ze zniedołężniałych emerytek pieniądze na majbacha, nie to co taki, na przykład, Jurek święty Owsiak, którego “Orkiestra” akurat w tym samym dniu “grała” w innej sali litewskiej, tylko że w Mississaudze.
 Tego rodzaju fotokolaże mają przekonać  ludzi o odpowiednio rozmiękczonych mózgach, że o. Tadeusz Rydzyk to wszystko kitra podstępnie pod sutannę, aby pławić się w luksusach najpewniej z jakimiś hurysami, choć tego jeszcze nie zdołano wiarygodnie spreparować…
 Fakt, że TVN wysyła za redemptorystami ti-wi-szczurki, pokazuje, jak wielkim zagrożeniem jest dzisiaj Radio Maryja dla  postkomuszego układu.
 W perspektywie doraźnej, dlatego, że pozwala się politycznie skrzyknąć zaangażowanemu i zdecydowanemu elektoratowi zdolnemu przeważać wyborcze szanse – a tu przecież weszliśmy w  rok wyborów prezydenckich.
 To jest jednak mniej ważna perspektywa.
 O wiele ważniejsze jest “Polaków chowanie”; to, że Radio Maryja i instytucje zbudowane przez redemptorystów kształcą polską młodzież; że kilka tysięcy ludzi, wychowanych w patriotycznym duchu, znających języki, otrzaskanych w salonach władzy, idzie w Polskę.
 RM jest radiem składkowym, finansowanym z  dobrowolnego “abonamentu” i nie zależy od żadnego określonego kapitału, jak większość mediów działających w Polsce. To pozwala na niezależność, to pozwala na poruszanie takich tematów,  które np dziennikarzom TVN  gipsują usta.
 Instytucje skupione wokół radia to dzisiaj jedyny liczący się narodowy szaniec. Ojciec Rydzyk, ten opluwany przez liberalne media zakonnik, mówi Polakom: jesteście wielkim narodem, weźcie własne sprawy w swoje ręce, nie dajcie się zaprzęgać w cudze kieraty. To mówi człowiek,  który według TVN,  rzekomo obraża Polaków z Polski. 
 - O co w takim razie chodzi TVN?
 Słowo rządzi światem, słowo wywołuje rewolucje i słowo odradza narody. Dlatego słowo jest niebezpieczne dla tych, którzy rozszabrowali Polskę.
 Kłamać można za pieniądze, błyskotki, czasem ze strachu, dla kariery czy z próżności. Im człowiek bliżej śmierci,  tym wyraźniej widzi, że są to rzeczy funta kłaków warte w porównaniu z satysfakcją i spokojem, jaki daje poszukiwanie prawdy. 
 Dlatego życzę koledze, który skręcił ten żenujący filmik, aby dorósł i przestał być pajacykiem majtającym ukrytą kamerką na zamówienie “panów ze stolicy”. Dziennikarstwo to wspaniały zawód – służba ludziom, aby go wykonywać, trzeba tylko nauczyć się odróżniać miłość od prostytucji.
 Andrzej Kumor,  Mississauga

www.goniec.net

Z o. Tadeuszem Rydzykiem, współzałożycielem Fundacji Lux Veritatis, założycielem i dyrektorem Radia Maryja, TV Trwam oraz założycielem i byłym rektorem Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej, rozmawia Andrzej Kumor.

Goniec – Jest Ojciec tutaj co roku… 
 Ojciec Tadeusz Rydzyk – Czasem dwa razy do roku.
 - Tym razem Ojciec przejechał przez Stany Zjednoczone i Kanadę, spotykał się z wieloma ludźmi, jak Ojciec ocenia, jacy są tutaj Polacy, różnimy się  od tych, którzy mieszkają w Polsce?
 - Podkreślałbym to cały czas, że ci Polacy, którzy trzymają się Pana Boga i Kościoła, to rzeczywiście od nich można się uczyć wiary, a także miłości do Ojczyzny. Są tutaj, kochają Ojczyznę, a równocześnie są otwarci na świat.
 To jest bardzo ważne. Myślę, że w tej rzeczywistości, jaka jest w tej chwili, a czasy się zmieniają, musimy być bardzo otwarci na wszystkich. Znać swoją tożsamość, wiedzieć, kim jesteśmy, nie podcinać korzeni, jeszcze bardziej się zakorzeniać, i iść w świat; nieść te wszystkie wartości, którymi żyjemy. To jest jeszcze większe wzbogacenie.
 - Czy czasy w Polsce zmieniają się na lepsze, prezydent Kaczyński mówił w Nowy Rok o sukcesie, że Polska się rozwija, jak to Ojciec widzi?
 - Proszę pana, mam trochę inne poglądy. Rozwój, to nie tylko sukcesy gospodarcze, to nie tylko to, co się je czy co się ma, ale również duch. Jaki jest duch? Powiedziałbym tak: Jan Paweł II chyba w 1990 czy w 1991 roku – mówiąc o jednoczeniu, o Unii Europejskiej, mówił, ja nie jestem przeciwko Unii, ale nie jestem za tymi fetyszami Unii.
 - Były nadzieje na to, że Polska, wchodząc do Unii, wniesie swoje wartości, odnowi chrześcijaństwo – tak mówili również biskupi.
 - To zależy od nas, czy my je wniesiemy.
 - Jest na to szansa?
 - Zawsze jest szansa. To co powiedział Benedykt XVI niedawno, że świat przemieniają święci, prawdziwi święci. To muszą być ludzie z osobowością. I dadzą sobie radę.
 Widać, że Polacy dają sobie radę,  i to jest dla mnie nadzieja, że mimo wszystko przy tych wszystkich trudnościach potrafią zachować ducha. 
 Bo w sytuacji, jaka jest dzisiaj, to ja bym się zapytał, czy mamy jeszcze Polskę? Czy polskie państwo jeszcze istnieje?
 To nie jest tylko sprawa traktatu (lizbońskiego), ale popatrzmy, zakłady pracy – ile ich jest i czyje są?; cukrownie – czyje są?; popatrzmy, media – czyje są? – banki – czyje są? Zapytajmy się, co my jeszcze mamy?
 - Polak jest gastarbeiterem we własnym kraju?
 - No tak też może być, ale wie Pan, jest jeszcze wiara, jest jeszcze kultura i jest rodzina.
 - Ale są atakowane przez tych, którym Polska przeszkadza.
 - Gdy Polski nie było na mapach świata – Jan Paweł II mówił to w UNESCO w 1980. – Polska przetrwała. “Pochodzę z kraju, którego nie było na mapach świata, który był skazany na zagładę, ale pomogły mu przetrwać wiara i kultura”.
 - W tamtych czasach było ziemiaństwo, dwory, polska elita.
 - Elita w tej chwili też nie jest skończona. Może tej nowej elity nie nagłaśniają media, ale ona jest. 
 W tej chwili mamy w Polsce podwójne życie. Coraz bardziej kształtuje się jakby taki drugi obieg. To przeżyliśmy już w komunizmie i tak samo jest teraz. Wystarczy popatrzeć na Internet, ilu młodych ludzi broni tego, co polskie, tej kultury łacińskiej. To jest nadzieja.
 Pewien socjolog, który też to obserwuje, opowiadał mi, że w tych wielkich zagranicznych firmach pracują Polacy, dobrze wykształceni, często dzieci takich internacjonalistów – tak to nazwę – i oni widzą, zaczynają widzieć, jak są traktowani.
 -  Jest nadzieja, że dostrzegą, iż interes państwa to ich interes?
 -  Widzą, jak Polska jest drenowana, i zaczynają myśleć. 
 Potrzeba czasu i potrzeba pracy. Pracy każdego, żeby zachować wartości,  te największe, na których budowana była nie tylko Polska, ale Europa, świat i bez nich giną; ginie człowiek, giną narody.
 Kiedyś Jan Paweł II, będąc w Toruniu, powiedział do słuchaczy Radia Maryja takie zdanie: “Niech Maryja, gwiazda nowej ewangelizacji poprowadzi wasze radio na spotkanie nowych ludzi i nowych czasów”. Nowi ludzie, nowe czasy, inne sytuacje, ale zawsze – korzenie; Pan Bóg, kultura. I to widzimy, spotykam wielu bardzo fantastycznych ludzi. Widzę też coś innego: Ludzie tak myślący z różnych krajów – jednoczą się.
 Ludzie podobnie myślący w innych krajach szukają wsparcia Polaków.  Widzę to właśnie przez nasze uczelnie, mamy bardzo ciekawe spotkania z ludźmi z różnych stron świata, widzimy u nich tę samą myśl. Te same problemy. To są problemy globalne, globalnej ateizacji, globalnej antycywilizacji.
 I my jesteśmy – Polska – fragmentem tej walki. To niszczenie gospodarki, niszczenie kultury, niszczenie rodziny, to powodowanie, żeby ludzie wyjeżdżali, opuszczali dom rodzinny, to rozpraszanie Polaków to jest jakiś plan niszczenia katolickiego narodu.
 - A co się proponuje w zamian?
 - Widzimy, co dają w zamian te siły globalne, i ja myślę, że tego nie muszę mówić, to każdy widzi. Wystarczy posłuchać Benedykta XVI, kiedyś Jana Pawła II; wystarczy trochę wnioskować i  wszystko jest jasne.  
 My mamy być solą ziemi i światłem świata. Wiemy, jakie są nasze korzenie, jaki jest sens naszego życia. Pan Bóg dał nam naprawdę fantastyczne szanse, przez to, że urodziliśmy się na takiej szerokości geograficznej i w takiej cywilizacji.
 - To zobowiązuje?
 - Tak. 
 - Chciałem zapytać o dzieła Radia Maryja, w tym o geotermię, jak to wygląda?
 - To nie Radio Maryja, ale Fundacja Lux Veritatis. Radio Maryja to coś innego. Naszym zadaniem było pokazać Polsce, Polakom, że Polska jest bogata, że Polska ma fantastyczne zasoby; ma rudy, ma węgiel – węgla jest w Polsce 90 proc. wszystkiego węgla z całej Unii Europejskiej. 90 procent! Mamy wody geotermalne – 80 procent Polski na tym leży. 
 Mimo że ten rząd chciał to zniszczyć, zrobiliśmy już dwa odwierty, teraz będziemy robić następny. Będzie to nadal robione. Chcemy  pokazać po to, by inni się brali do tego.
 - Jest zainteresowanie?
 - Jest zainteresowanie. 
 - Interesuje się tym kapitał zagraniczny?
 - Kapitał to są ludzie. Polacy niech nie czekają, że im ktoś coś da, sami niech się rządzą. Niczego za darmo nikt nie daje. Nie wolno się uzależniać.
 Przy realizacji tej geotermii rząd chciał nas zniszczyć, wszystko robił, abyśmy tego nie pokazali. To była taka sama sytuacja jak w czasach komunistycznych, gdzie kiedy Polacy wykryli jakieś złoża – profesor Sokołowski pracował nad tym 52 lata – i mówił, że niejednokrotnie jeżeli coś odkryli, to musieli zabetonować.
 Tak samo jest i teraz. Ten rząd przygotowuje – Platforma-PSL – przygotowują ustawy, tzw. geologiczne, po to żeby móc sprzedawać złoża – nasze złoża.
 - Prywatyzować bogactwa naturalne?
 - Nazywają to prywatyzacją, ale my wiemy, co to jest, prawda? Woda należy do narodu. 
 To jest dramatyczne. Ciekawy jestem, czy będą nam też powietrze dozować, bo to już dochodzi do absurdu…
 - Czy w polskiej polityce nie ma patriotów?
 - Myślę, że są. To jest też problem złożony.
 - Mogą działać?
 - Mogą działać, mnie się wydaje, że powinno im się jeszcze bardziej chcieć, że powinni być bardziej zdeterminowani. To tak, jak pan, gdyby pan nie działał, nie był zdeterminowany, pisma by nie było. Trzeba chcieć, mieć radość z tego.
 Myślę, że jest wielu ludzi szlachetnych w Polsce. Spotykam się z nimi, tak samo jak tutaj, proszę popatrzeć, ilu tu jest ludzi!
 - W takim razie, czy jest to problem organizacji? Że nie ma organizacji, która by pozwoliła im skutecznie działać?
 - To jest bardzo złożony problem. Bardzo złożony. Widzi Pan, właśnie ten wspomniany już przeze mnie profesor socjologii powiedział tak: Marzę o takim Kongresie Polskim. Co widzę dobrego w Internecie, to, że jest tam taki archipelag polskości. Jeszcze nie jest tak źle jeszcze wszystkiego nie straciliśmy. Są ludzie. I mówi, marzę o takim kongresie polskości – żeby się wszyscy Polacy tak zebrali, może żeby  partię założyć…  
 A ktoś inny mówi mu, wiesz co, lepiej zostawmy to tak, jak jest, bo jeżeli się zrobi partię czy organizację, to wrogowie nam ją zaraz rozwalą. Znamy nasze wady narodowe, poza tym, ci, którzy mają interes w tym, żeby Polacy się nie jednoczyli nas dezintegrują, a my pozwalamy im na to. Trzeba w nas większego rozumienia i lepszych charakterów.
 - Temu większemu rozumieniu służą Ojca radio, telewizja, szkoła…
 - Po to służymy.
 - Jak uczelnia? 
 - Rozwija się i bardzo się cieszę. Oczywiście uczelnia to jest – powiedziałbym – taka praca benedyktyńska, długofalowa, ale widzimy rezultaty. Jest to radosne. Poza tym, ci ludzie, którzy z naszej szkoły wychodzą, natychmiast znajdują pracę.
 Są Polacy, którzy szukają Polaków fachowców i ludzi uczciwych.
 - Fundacja wchodzi ostatnio w nowe przedsięwzięcia – jest telefonia komórkowa. Skąd pomysł?
 - Uważam, że powinniśmy wchodzić we wszystkie możliwości współczesnej komunikacji. To jedno. Ktoś nam to zaproponował, a jeżeli my tego nie będziemy robić, to będą robić inni. Dlaczego nie mamy podjąć dobrej sprawy, dlaczego oddawać pola innym? Widzimy, że te inne telefonie, to nie jest kapitał polski.
 My nie jesteśmy właścicielami koncesji, jesteśmy współwłaścicielami znaku, nazwy i znaku. Trzeba popierać kapitał polski, popierać to, co polskie, a przy okazji daje to możliwość komunikowania się. Jest to możliwość ogromna.
 - Skrzykiwania się?
 -  No, powiedzmy, żeby pozdrowienia wysłać do kogoś za jednym naciśnięciem klawisza na komputerze. To jest wielka sprawa!
 Mamy też z tego środki, to nie są duże pieniądze, bo ta oferta jest bardzo tania, najtańsza ze wszystkich telefonii. Oczywiście wachlarz ofert się poszerza. A my zarabiamy w ten sposób również na uczelnię i na telewizję, na inne dzieła, na geotermię. Trzeba na to znaleźć pieniądze.
 Bo jeśli ktoś myśli, że radio ma pieniądze… Niedawno patrzyłem na dane z czerwca ubiegłego roku, jak to wygląda ze środkami na media. To za takie pieniądze Polsatu tylko z reklam, nie mówiąc o programach sponsorowanych – z jednego miesiąca Polsatu Radio Maryja, Telewizja Trwam utrzymałyby się przez 11 lat.  Z TVN-u – nie mówię wszystkie kanały – ponad 10 lat, z “Gazety Wyborczej”  też – wiele lat – nie pamiętam już w tej chwili. To są niesamowite pieniądze i Polacy to wspierają. Bardzo często wspierają takie media, które nie służą Polsce. 
 Również TVP – mówią, że im tak strasznie źle, że nie ma abonamentu – ale z reklam z czerwca ubiegłego roku utrzymalibyśmy się ponad 8 lat, z jednego miesiąca.  Nie mówiąc o abonamencie, nie mówiąc o programach sponsorowanych. A to jest drugie tyle pieniędzy.
 - Dlaczego Polacy wspierają tamte media?
 - Bo nie wiedzą. To jest problem świadomości. Proszę popatrzeć, co się stało, gdy niby kończyły się te czasy komunistyczne, te wszystkie przeobrażenia – kto zabrał zakłady pracy, kto zabrał banki, kto zabrał media? Co dostali katolicy, co dostali prawdziwi patrioci? – Ci, którzy Polaków gnębili, przesłuchiwali, niszczyli, te całe siły bezpieczeństwa – jakie oni  mają emerytury?!
 A ofiary ile mają? – 700 złotych miesięcznie! Czyli ofiary dalej są ofiarami!
 - Ojciec powiedział: “kapitał polski”, jaki to jest kapitał, gdzie on jest?
 - Są firmy polskie, piękne, rozwijają się. Oczywiście, one nie są duże, ale są. Największym kapitałem są jednak umysły.
 Jak powiedział kiedyś Sienkiewicz, kiedy Polska nie istniała na mapach Europy: “została jeszcze wiara, a na niej wszystko inne odbudowane być może”.
 Naprawdę głęboka wiara i mądrość uczyć się i jeszcze raz uczyć się nie tylko zawodów, ale uczyć się rozumieć rzeczywistość. Dobra filozofia, historia, literatura. Wie pan, co zauważyłem. Może to nie jest masowe, ale obserwujemy w Polsce coś takiego – kręgi, w których gromadzą się ludzie, po kilkanaście, kilkadziesiąt osób, w domach, żeby mówić o Chopinie, słuchać go, żeby jakieś zagadnienia z historii poruszać, to jest bardzo ciekawe i robią to całymi rodzinami.
 - Jest nadzieja?
 - Jest nadzieja,  największe wynalazki są wtedy, gdy jest potrzeba, a najwięcej wynalazków jest w czasie wojny. Musimy doświadczyć pewnych spraw. 
 - Trzeba to przejść?
 - Trzeba przejść i nie wszyscy wyjdą z tego ubogaceni, może niejeden jeszcze zginie, ale takie są koszty, trzeba być mądrym, żeby nie być biednym.
 - Dziękuję bardzo za rozmowę.
Rozmawiał 
Andrzej Kumor

Michael Scheuer, były szef jednostki zajmującej się tropieniem bin Ladena w CIA, a obecnie konsultant różnych fundacji, w interesującym 47-minutowym wywiadzie dla CPAC powiedział mądrą rzecz – nie ma czegoś takiego jak prawo państwa do istnienia. Państwa istnieją, jeśli są gospodarczo żywotne, politycznie sprawne i są w stanie się obronić. – Oczywiście – dodaje  Scheuer – każde państwo ma prawo do obrony.
 Jest to obserwacja szczególnie ciekawa dla nas, Polaków, którzy w naszej historii doświadczaliśmy kilkakrotnie okupacji, a raz upadku państwa – nie tyle jego militarnej klęski, co rozpadu wewnętrznego wywołanego przez polityczną degrengoladę.
 Aby istniała republika, obywatelom musi na niej zależeć. Państwo republikańskie to zbiorowy interes większości zamieszkujących go ludzi, gdy ci ludzie zaczynają traktować państwo jak powietrze, przestają patrzeć na państwo jak na coś, co wymaga bezustannej troski, państwo upada. Może jeszcze jakiś czas trwać jako wydmuszka, siłą rozpędu i ludzkiego przyzwyczajenia, ale kiedy ktoś zainteresowany to dostrzeże, wystarczy truchło pchnąć palcem…
 Mieliśmy już takie doświadczenie w dawnych wiekach – kiedy szlachta przestała kształcić własne dzieci,  powszechna głupota obywatelska spowodowała traktowanie korzystnej sytuacji politycznej jako danej raz na zawsze. Nad brakiem państwa lamentowano dopiero wówczas, kiedy niebroniona Rzeczpospolita padła jak długa. Było już późno.
 Sytuacja powtarza się dzisiaj. Upadek państwa polskiego jest widoczny w każdej sferze; Polska przypomina opustoszałe domostwo, zajęte przez sublokatorów, w którym otumanieni prawowici właściciele mieszkają w suterenach.
 Upadek państwa uderzy Polaków dopiero wówczas, kiedy w wyraźny sposób ograniczy możliwości działania ich dzieci; kiedy będą musieli się podporządkować obcym regułom, rezygnując z własnej tradycji i sposobu życia. Wtedy sytuacja będzie trudna do ruszenia. 
 Międzynarodowe struktury, w których tkwi Polska, zawiadywane są przez silne narody; naszych tradycyjnych przeciwników.
 Czy Polacy będą w stanie wydać z siebie nową, narodową elitę i stworzyć państwo zdolne skutecznie chronić i realizować ich interes, czy też zostaną w nowoczesny sposób skolonizowani? Niektórzy przyjmując optykę dawnych przeciwników Polski, uważają już dzisiaj, że podporządkowanie się to konieczność – nie ma szansy na niepodległą Polskę w tym miejscu Europy, bo też w dzisiejszym świecie coraz mniej jest całkowicie niepodległych państw, które mogą sobie pozwolić powiedzieć “nie” “globalizacji”. W nowoczesnym systemie międzynarodowym kluczem jest słowo “współzależność”, z tym że właśnie jedni są mniej “współ” – zależni, a inni bardziej.
 Problem Polski jest w tym, że Polacy nie będą mogli żyć, jak chcą, ani wtedy gdy będą w sojuszu z Niemcami, ani gdy będą pod rękę z Moskwą. 
 Dzisiejsza Polska jest pozostałością środkowoeuropejskiego mocarstwa, które wytworzyło swoistą kulturę, unikatowy sposób patrzenia na świat. Polska mentalność nie przystaje ani do rosyjskiej, ani do niemieckiej. Nad rozległymi równinami środkowej Europy unosi się całkiem inny, nasz duch. 
 Dzisiaj nie podbija się, rozjeżdżając gąsienicami. Na dłuższą metę jest to mało skuteczne i kosztowne. Trwała okupacja musi być łagodna, narzucony gorset nie może wywoływać masowego niezadowolenia. czasy szalonych wodzów minęły; dzisiaj mamy do czynienia ze “zbiorową mądrością” iluminowanych ideologów. Polskie pretensje do niepodległości stoją na drodze bardziej dalekosiężnych globalnych zamiarów. Autorzy tych zamiarów starają się uczynić wszystko, by pozostały one właśnie tym – pretensjami.
 W relacjach do Polaków Żydzi uznają się za nauczycieli, a Niemcy myślą o sobie jako o organizatorach, Rosjanie zaś uważają się za niezepsutych przez Zachód Słowian. W kosmosie żydowskim Polacy są głupi i dlatego trzeba nimi kierować, w kosmosie niemieckim Polacy są jak dzieci  i dlatego trzeba ich zorganizować do pracy – pokazać, co mają robić, a wówczas nawet nieźle to robią, w kosmosie rosyjskim Polacy zawsze zdradzali Słowiańszczyznę i są jak prostytutka. Te żywioły są dzisiaj w Polsce obecne na każdym kroku. Na dodatek ludzie ci znają nasz kraj, wiedzą, za które sznurki w nim pociągać. Żywioł rosyjski, choć obecnie na gorszej pozycji, posiada jednak stare subkontakty wypracowane w czasach peerelowskiego bantustanu.
 Podstawowym zadaniem elity państwa jest wskazanie zagrożeń. Dopóki Polska nie dojrzeje do tego, by być partnerem Niemców, Żydów czy Rosjan, interesy tych grup narodowych i krajów odczytywać trzeba nad Wisłą jako zagrożenie. Próbując odbudowywać polską niepodległość trzeba przynajmniej  zdawać sobie sprawę z ich długofalowych kierunków.
 Po drugie zaś, aby móc myśleć o jakiejkolwiek sanacji, trzeba wiedzieć, na kim można się oprzeć, a zatem identyfikować w Polsce agentów wpływu wymienionych grup interesów; trzeba po prostu wiedzieć, kto dla kogo pracuje (i za ile) oraz co do kogo należy.
 Po trzecie zaś, do narodowej sanacji konieczne jest rozgłaszanie polskiej myśli tożsamościowej; konieczne jest odbudowanie narodowej inteligencji, stworzenie mody na Polskę wśród  młodych.
 Moment przełomu szybko nadchodzi, widać to po tym jak rosną młodzieżowe środowiska narodowe, jak młodzież, która jeszcze niedawno zachłystywała się liberalnym tumiwisizmem i możliwością szukania szczęścia w świecie,  szuka stopami polskiego gruntu.
 Polska nie musi istnieć. Nie ma takiego prawa, ale Polacy mają prawo się bronić przed aksamitnym zniewoleniem.
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Początek roku zawsze obfituje w prognozy, wróżby i analizy sytuacyjne; jedni straszą, inni pocieszają, pewne  jest zaś to, że tak w Polsce, jak i na tym kontynencie doskwiera nam potrzeba realnej sanacji – odnowy, zejścia ze starej ścieżki, na której grzęzną nam nogi i która prowadzi donikąd.
 Ludzie to czują w kościach, stąd tak skuteczne było w ubiegłym roku hasło “zmiany” głoszone podczas kampanii wyborczej obecnego prezydenta USA.
 Każdy  jest ciekawy, co będzie, ale gdybyśmy naprawdę to wiedzieli, stracilibyśmy wolność. Zamiast wróżyć z fusów, zastanówmy się, co jest, jak świat dzisiaj wygląda i dokąd prowadzą dzisiejsze rysy i pęknięcia. Oczywiście, chodzi o “nasz świat”, bo światy są inne dla różnych ludzi. 
 Nasz świat, czyli Ameryka, wciąż nie wrócił na razie do równowagi, a powrót ten może być bolesny. 
 USA tracą pozycję wciągnięte do wojen, których nie mogą wygrać, ani też nie mogą sobie pozwolić na ich przegranie. Wykrwawiają się gospodarczo i kompromitują politycznie. – Hegemon, który puszcza krew, jest jak pochyłe drzewo – wszystkie kozy skaczą. Jego siła doświadczana na co dzień przestaje pełnić rolę straszaka.
 Na dodatek, wojny prowadzone przez  Waszyngton są niebezpiecznie kosztowne – wymagają olbrzymiej liczby systemów wsparcia.  
 Wojna w Iraku, o ile wygrana z punktu widzenia Izraela (bo zlikwidowała wsparcie, jakiego Husajn udzielał Palestyńczykom i wyeliminowała Bagdad z bliskowschodniego rachunku sił), jest przegrana z punktu widzenia USA – tak interesów strategicznych jak i gospodarczych – nie zdołano odkorkować eksploatacji olbrzymich złóż irackiej ropy.
 Wojna w Afganistanie w tej realizacji była nie do wygrania od samego początku. Każdy normalnie myślący analityk wojskowy to powie. Co najdziwniejsze, Stany Zjednoczone  zupełnie nie wykorzystały głębokiego rozpoznania, jakie posiadały w Afganistanie z czasów pierwszego antysowieckiego konfliktu. Powtórzono bez zmrużenia oka, dokładnie te same sowieckie błędy. Dlaczego? Głupieje się bezboleśnie, zwłaszcza w rezultacie oszołomienia butą, próżnością i polityczną ekspediencją.
 Talibowie zacierają ręce, ciesząc się, że Bóg dał im okazję dotkliwego uderzenia w niewiernych. 
 Te dwie wojny, plus otwierające się nowe fronty antymuzułmańskie w Jemenie i Somalii, to przecięte tętnice amerykańskiego strategicznego krwiobiegu.
 Na dłuższą metę wojen nie wygrywają bagnety, lecz silne idee i demografia. Tylko idee są w stanie mobilizować miliony ludzi, tylko one pozwalają zabezpieczyć zwycięstwo.
 Ameryka potrzebuje sanacji. Jeśli nie będzie potrafiła wypełnić wziętą ideową treścią walki w obronie jej cywilizacji, nic nie powstrzyma upadku. A dzisiaj Zachód walczy z krwistą żywotną i wielodzietną ideologią bojowego islamu jak błędny rycerz albo truchło puste w środku.
 Druga rzecz, to, że wojny prowadzone z tzw. islamistami mają  zarzewie w  nieustającym poparciu USA dla Izraela we wszystkim, co robi na Bliskim Wschodzie. To dzięki tej postawie Waszyngtonu, w ciągu minionych kilku dekad doszło do radykalizacji wcześniej prozachodniej muzułmańskiej klasy średniej. Muzułmanie  nie nienawidzą nas za  to, kim jesteśmy, lecz za brutalne flekowanie Arabów na Bliskim Wschodzie. Jeszcze w latach 60. USA mogły uchodzić za arbitra w sporach arabsko-żydowskich, dzisiaj, postrzegane są jako niepoważna marionetka Tel Awiwu.
 Barack Obama usiłować wykonać kilka podrygów w celu zmiany tej sytuacji, ale uścisk żydowskiego nacisku w Ameryce okazał się silniejszy; Bibi Netanjahu doskonale zdaje sobie sprawę, że Waszyngton mu nie podskoczy, dlatego gra odważnie i bezczelnie.
 A więc, znów klincz; znów sytuacja bez wyjścia, która może być rozwiązana jedynie przez gwałtowne wypadki. 
 Co gorsza, nie dość, że w stosunkach z Izraelem obnaża się brutalnie słabość Ameryki, to jeszcze za sprawą imigracji i demografii, z miesiąca na miesiąc rośnie siła społeczności islamskiej w samych USA.
 A do tego wszystkiego dochodzi gospodarka – wyeksportowanie produkcji do Azji, pogorszenie wydajności pracy, możliwość upadku dolara jako waluty rezerwowej świata, wisząca wciąż groźba hiperinflacji i załamania rynku kredytowego.
 Problemów jest bez liku, chyba nigdy wcześniej tyle ich nie było…
 Ale Ameryka wciąż jest żywa, wciąż wielu w niej ludzi energicznych, mądrych, którzy rozsądnie oceniają sytuację i chcą działać. Stary system nie podda się bez walki, jego zmiana równałaby się rewolucji. Stary porządek może jednak upaść. Na razie broni się poprzez rozlewanie kontroli państwa na wszystkie dziedziny życia  i odbieranie ludziom wolności, pod której sztandarami powstała republika…
***
 W ubiegłym roku Polska formalnie pozbyła się niepodległości odzyskanej (formalnie) w 1989 roku. W tym roku następstwa tej decyzji będą coraz bardziej widoczne; przede wszystkim w realizacji niemieckiego interesu na ziemiach etnicznie niemieckich. Wkrótce z przytupem ruszy obsługa pociągami Deutsches Bahn połączeń między polskimi miastami…
 Sanacja w polskim wypadku również wymagałaby rewolucji – rozbicia starej postkomunistycznej kliki; uwolnienia państwa od oligarchicznej czapy. Czy kolejne pokolenie polskiej elity będzie zainteresowane formułowaniem polskiego interesu narodowego? Niewiele na to wskazuje. 
 Ale Polska nie umarła i wielu młodych Polaków patrzy na świat z otwartą głową. Wciąż jest nadzieja. Oto co mówi hipohopowiec “Pjus” Nowakowski:  – Rapujesz, że jesteś ideologicznym dinozaurem i wyznajesz oldskulowe zasady. Oldskulowe, czyli jakie?- No choćby mówienie prawdy czy honorowe zachowanie, rozumiane jako branie odpowiedzialności za swoje czyny. Nie wspominając o patriotyzmie, który u nas wciąż jest obciachem. Wielu ludzi, mówiąc że są patriotami, czuje się, jakby przyznawało się do słuchania disco polo. A to przecież powód do dumy. Nie dajmy się wykastrować popcornowej rzeczywistości.
 I tego wszystkim Państwu w Nowym Roku życzę. Nie będzie to rok spokojny, ale za to ciekawy. Pójdźmy wraz… Czas podnieść sztandary.
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Na Nowy Rok bywamy w gazetach częstowani albo jakimś rozczulającym “kawałkiem” skonstruowanym na bazie dziewczynki z zapałkami, albo też straszeni wywróżonymi z fusów zapowiedziami końca świata i ogólnej degrengolady. Tymczasem pod koniec roku po prostu warto usiąść na moment na zydelku i pomyśleć o tym, co wokół nas. Warto to zrobić nawet kosztem nieuczestniczenia w jakichś towarzyskich wypadach czy zwisania nad ociężałym stołem.  
 Wokół nas, oprócz wspaniałego, kolorowego monumentalnego dzieła stworzenia, rozpościera się bowiem teatr ludzkiej pychy i próżności. Mijający rok przyniósł kolejną  odsłonę tej komedii. Globalne myślenie nabrało tempa i jesteśmy świadkami kolejnej próby nastawania na wolność ludzką, tym razem ubranej w XXI-wieczny kostium, już nie tyle walki o internacjonalne szczęście proletariatu, jak komunizm, czy majstrowanie czystej rasy, jak niemiecki hitleryzm, lecz przystrojonej w szacowne szaty ZATROSKANIA o los planety. 
 Do ponadnarodowej władzy doszła grupa macherów, którzy wiedzą “jak uratować człowieka przed nim samymi” i zbawić w doczesnej szczęśliwości. Grupa ta różnymi metodami korumpowania i nacisków dokooptowuje do siebie co bardziej ambitnych (czytaj: pysznych i próżnych) członków innych elit, przekonując że  Ty, Drogi Czytelniku, i ja musimy podskakiwać w takt ich biczyka. W przeciwnym wypadku zaraz nam tu zaschnie w gardle z pragnienia, ewentualnie woda z lodowców podtopi nogawki. Ludziom tym udało się wypromować nową optykę myślenia.  
 Do tej pory w naszej cywilizacji panowało przekonanie, że trzeba żyć według przykazań, a reszta jest w ręku Pana Boga. Obecnie owi macherzy próbują nas na gwałt przekonać, że wcale nie trzeba żyć według przykazań, bo i tak cała reszta jest w naszych rękach. Do osiągnięcia nowej nirwany wystarczy więc, jeśli wstrzymamy własne wiatry, przejdziemy z toreb plastykowych na szmaciane i pół dorobku życia oddamy bez mrugnięcia na ekologiczne “programy”, kołowani przez kręciołki wiatraków majtające łopatami za oknem.  Jednym słowem, wystarczy że nowa globalna elita weźmie nas ekologicznie za buzię przy pomocy swych korporacji (nie tylko tych gospodarczych). A jak będziemy chcieli podskoczyć, to nas się postraszy końcem świata. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu dziadowie tych samych cwaniaczków, którzy nam dzisiaj wpychają do mózgu tę eko-ulęgałkę, głośno rechotali na jakiekolwiek wzmianki religijnych tekstów o końcu świata, twierdząc, że to bujdy, ciemnota i opium dla mas. Dzisiaj ich świeckie opium ma “masom” smakować jak marcepany.  
 Tymczasem za całą tą tapetą kryje się zmurszała gęba XIX-wiecznych koncepcji konieczności przetrzebienia rodzaju ludzkiego; zboczone przekonanie, że nas tu jest tyle, iż Ziemia nie daje rady.  Trzeba więc ograniczyć liczbę ludzi, “przyciąć” lekko stado, najlepiej higienicznie masowo usuwając tych jeszcze nienarodzonych. Takim mniejszym stadem łatwiej jest też kierować jedną ręką. 
 Co ciekawe, te eko-bzdury są w nas pompowane równolegle z filozofią masowej konsumpcji, czyli “żarcia” ponad miarę. Bo przecież, gdybyśmy przestali kupować pięć par butów rocznie, to załamałby się cały ogólnoświatowy system pazerności finansowej.  
 Eko-ideologia oparta jest na pyszałkowatym założeniu, że obserwowane zmiany klimatu są rezultatem ludzkiego działania. Tymczasem warunki na Ziemi zawsze się zmieniały, a ich głównymi przyczynami były aktywność Słońca, perturbacje ruchu Ziemi po orbicie i last but not least wybuchy wulkanów. Mimo wielkiego chcenia, jakie czuć na politycznych salonach, na razie nie da się tych rzeczy zmienić ustawą. Ludzie Zachodu odnieśli sukces, ponieważ żyli według rozsądnych zasad (przykazań) i nauczyli się dostosowywać do otoczenia. Niestety, ten sukces uderzył im po zwojach; człowiek nabrał woli mocy; zaczęło mu się wydawać, że może sobie pozwolić na zmianę całego środowiska, jął sprowadzać deszcze i zawracać bieg rzek. Efektem tego myślenia są psy dingo w Australii, wysychanie Jeziora Aralskiego i pustynnienie połaci żyznych niegdyś terenów. Zawsze jak zaczynaliśmy gmerać przy rzeczach, o których wydawało nam się, że mamy świetne pojęcie, rzeczy te szybko uczyły nas pokory. Uczyły szacunku do stworzenia, uczyły, by brać ze świata tyle, ile potrzebujemy, a resztę pozostawiać modlitwie i opiece Bożej.  
 Świat się zmienia, bo zawsze się zmieniał. Nie trzeba z tego powodu panikować, lecz spokojnie we własnym obejściu do tego się przystosować. Do tego musimy być wolni i odpowiedzialni, a nie biegać raz w tę raz we w tę, jak stado zarządzane biurokratyczną głupotą durnych pyszałków.  
 Niestety tak to zostało urządzone, że nabieranie rozumu sporo kosztuje, zaś głupieje się bezboleśnie. Dzisiaj ogłupia się nas bez bólu na globalną skalę i dlatego, aby się ratować przed głupotą, konieczny jest indywidualny wysiłek. O taki łatwiej podczas Świąt, kiedy możemy na chwilę zdjąć chomąto codziennego kieratu, usiąść w kąciku i popatrzeć na Pana Boga, który przychodzi w żłóbku leczyć nas z pychy i próżności. Jeśli pomyśli sobie tak jeden człowiek, może ocalić siebie, jeśli pomyśli dziesięć milionów, może być niezła ruchawka, ale gdy pomyśli miliard ludzi, zmieni się świat. Dlatego właśnie, ci którzy liczą na nasze bezbolesne ogłupienie, chcą  zabrać Święta. Bo to niebezpieczny czas, kiedy setki milionów zwykłych ludzi mogą sobie pomyśleć “nie to co trzeba”. Stąd takie wielkie parcie, aby przekształcić Boże Narodzenie w festiwal światełek, aby nas oszołomić, rozerwać jakąś głupotą. 
    Nie dajmy się! Wolność i rozum to dary od Pana Boga. On nas do tego stopnia pokochał, że tu do nas przyszedł. No a któż nas pokona, jeśli sam Pan Bóg jest z nami w domu. O tutaj, w tej szopce.  
 Wesołych Świąt! 
Andrzej Kumor ,  Mississauga 

www.goniec.net

Zaczynają dochodzić pierwsze znane odgłosy, sączą się pierwsze kosmyki światła… Otwieram oczy. Żyję. Żyję kolejny dzień, ależ to jest – kurczę pieczone – cud.  
 W tym całym pustym kosmosie, w tej  olbrzymiej  przestrzeni, po której w całkowitej ciszy kwanty latają w tę i we w tę, jestem ja. Zaistniałem. Mam swój moment. Kolorowy, nasączony dźwiękami świat stał się moim udziałem. 
 Zbudowany jestem z jego elementów, coś tam bulgoce; pasożyty, bakterie, wirusy, pleśń i grzyby wszystko to po mnie i we mnie łazi, tworząc materialną formę trwania.
 Ale to nie cały “ja” i nie ten główny ja.  Poza tym jest jeszcze moja świadomość. Myślę, zastanawiam się, przypominam, dziwię. Jestem.
 Jestem. Jestem. Jestem. Teraz jestem.
 Co to znaczy? Przede wszystkim to znaczy, że może mnie nie być. To podstawowy fakt mojego trwania, że ono przemija. Jakże to wielki dar, że zaistniałem. Że jednym boskim “fiat” wyłoniłem się z nicości. Ot, tak z niczego. A każda sekunda istnienia jest lepsza od nieistnienia.
 Ten cud powinien być podstawą porannej  modlitwy o brzasku. Niczym nie zasłużyłem sobie na istnienie, a jestem. Dostałem je na wyrost, jak prezent. 
 Nie wiedzieć dlaczego, dlaczego właśnie tutaj i właśnie teraz? Dlaczego nie pięć minut później i dwadzieścia metrów dalej?
 Nie ja o tym zdecydowałem. 
 Tyle wiem na oczy i zdrowy rozum, resztę wiem na wiarę. 
 Na  wiarę w istnienie, którego JESTEM nie jest w żaden sposób uwarunkowane, gdyż JEST, KTÓRE JEST.
 Zazwyczaj przed świętami Bożego Narodzenia wiele mówimy o serdeczności dla innych, o rodzinnym cieple, przyjaźni, podawaniu ręki słabszym i okazywaniu ludzkiej solidarności. Ale przecież jest ten większy, poważniejszy wymiar Świąt. Jest tajemnica zawarta we wcieleniu; w przyjściu Boga na Świat, Syna Człowieczego. 
 Tyloma rzeczami zajmujemy się przed świętami, tyloma bezsensownymi rzeczami będziemy się zajmować w same Święta, ale przecież świętowanie nie może się obejść bez tej refleksji, bez myślenia o tym, co w czasie świąt Bożego Narodzenia się wydarza. Bez wypełnienia treścią tych wszystkich pięknych zwyczajów, bez chwili namysłu, kim jesteśmy, dokąd idziemy, i bez tej głębokiej wdzięczności za wszystkie niesamowite dary, jakie mamy od Boga na co dzień.
 Dzielmy się nimi bez umiaru, bo w ten sposób będziemy ich mieli więcej. Dzielmy się radością życia, optymizmem, dzielmy się  naszą wiarą jak opłatkiem, to jest chleb, który potrafi nakarmić nawet tych wiszących na krawędzi duchowej śmierci głodowej.
 Podnośmy się wzajemnie, podpierajmy w chwilach zwątpienia, zasklepiania w małości, przypominajmy innym, kim są. Łatwo zapomnieć, łatwo przestać sią cieszyć, łatwo koncentrować się na głupotach, a to, że nie mamy dla kogoś prezentu, a to, że mogą zwolnić z pracy, albo że nie będzie za co spłacać pożyczek, że… znajomi mają, a my nie mamy.
 Człowiek tak często, zamiast być Bogu wdzięczny za każdą sekundę, traci czas własnego życia na tak niegodne, banalne rzeczy, że aż się przykro robi. A to przecież sam Pan Bóg ląduje nam zaraz obok, przychodząc  zwyczajnie jak wszyscy – jako niemowlak. Po co?
 To jest dopiero pytanie…
 Podzielmy się ze wszystkimi radością tych Świąt. Niech jej nic nie mąci. W życiu nie ma bowiem nieszczęść, jest tylko droga duszy. Nieszczęściem może być jedynie odrzucenie życia, przekształcenie swego losu w wegetację. Jesteśmy wolni, możemy w swej głupocie zrobić, co nam się zamami. Świętujmy więc, bo jest po temu czas, a przede wszystkim otwórzmy drzwi temu, który przychodzi, bo w ten sposób otworzymy również drzwi sobie, On właśnie po to przychodzi, byśmy potrafili przekroczyć próg codzienności, zabiegania, zatroskania o bzdury, byśmy zobaczyli co  ważne.
 My, słabi, zatkani różnymi żądzami, zapętleni w sytuacjach, które wydają się być bez wyjścia, zaślepieni, śmieszni w swojej pysze i próżności.
 Mówiąc strasznym językiem gier wideo, otwarcie drzwi Bogu przychodzącemu na świat jest jak przejście na wyższy poziom, przez to łatwiej  przygotować się do kolejnego.
 Żyjemy tutaj tylko czas jakiś, nie wiemy, kiedy będziemy wychodzić, jednak z całą pewnością wiemy, że tutaj się nie zostaje. I w tym sensie Chrystus, który przychodzi jako człowiek, przychodzi, żeby nas zabrać.
 I jeszcze jedno. Nie bójmy się mówić wszem wobec, czym są nasze święta, bo nie chodzi w nich ani o prezenty, ani o choinkę, nie dajmy się zgłuszyć barbarzyńcom. Z wiarą jest jak z ciążą,  albo jest, albo nie ma. 
 A gdy jest… Gdy jest, to są Święta!

Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Istnienie zła spędza sen z powiek wielu religijnym buntownikom i heretykom. Nie od wczoraj ludzie mocują się z problemem, jak wytłumaczyć wszechmocnego, dobrego Boga ze zła w świecie. Jak to możliwe, że Bóg dopuszcza takie bezhołowie; takie zbrodnie, że milczy, patrząc, jak gwałci się i morduje niewinne dzieci, kiedy każdemu normalnemu człowiekowi “scyzoryk się w kieszeni otwiera”. A Bóg – choć ma “milion scyzoryków” – nic! 
 Każdy z nas o tych rzeczach myśli sobie od czasu do czasu. Jest to element każdej, choćby najmniej rozwiniętej refleksji nad wojną, katastrofą czy osobistą tragedią; zawsze stawiamy pytanie “dlaczego?”.

 
  Dlaczego zwyczajni ludzie stają się zbrodniarzami, dlaczego ojcowie rodzin zarzynają innym ojcom niemowlaki, dlaczego ludzie o przyjemnym spojrzeniu prowadzą naiwnych do upadku i oszustwa?
 Otóż, zło i dobro, niczym oddziaływanie elektromagnetyczne, mają naturę “korpuskularno-falową”. Z jednej strony, co łatwo dostrzec,  promieniują i oddziałują natychmiast, zwłaszcza w bliskim zasięgu. Wówczas to łatwo dostrzec ich źródła. 

 Ale każdy zły czyn, każde zanegowanie porządku rzeczy rozchodzi się również przez rzeczywistość duchową jak fala, interferuje z innymi złymi uczynkami, działając na ludzi, ulega wzmacnianiu lub wygaszaniu. Zło krąży sobie po świecie, odbijając się w wyborach moralnych poszczególnych osób. Jest jak fale na oceanie, które czasem zadziwiają, idąc w poprzek wiatru. Te fale pochodzą od przedwczorajszych burz, zalewają nas z zaskakującego kierunku, skąd się ich nie spodziewaliśmy.

 W zamkniętym termodynamicznie “pudełku” jest możliwe, że jedno dmuchnięcie naruszy równowagę molekularną układu do tego stopnia, iż po przeciwległej ścianie pojawi się huragan.

  
 W “zamkniętym” układzie moralnym ludzkości jedna zbrodnia może zostać wzmocniona do tego stopnia przez wybory innych ludzi, że doprowadzi do  kataklizmu i milionów ofiar. Zło potęguje się przez reakcje innych. Jedna zbrodnia rodzi odwet, który następnie wzmaga nienawiść i prowadzi do  kolejnych zbrodniczych czynów. Jedna zdrada nakręca spiralę zdrad i nienawiści. Zło wzmacnia się w przez nasze złe wybory. Jeden cios niesprawiedliwy, prowadzi do mocniejszej “riposty” (oddaj mu tak, żeby popamiętał), wkręca nas w magiel zła. 
 Kiedy jego wały przestają się obracać, stajemy oniemiali i oślepieni zbrodnią, głęboko oddychając, pytamy, jak to możliwe, że za takie błahe rzeczy można mordować, jak to możliwe, że jesteśmy zdolni do tak wielkich bezeceństw; przecież to wszystko zaczynało się tak niewinnie. Mordercy zmęczeni zbrodnią często siadają pod koniec dnia  przerażeni pustką, która otworzyła się dokoła nich, wypaleni płaczą lub wyją. Czasem nie są w stanie powiedzieć dlaczego. Często chcą cofnąć czas.
 Nie ma zła bez konsekwencji. Nasze złe wybory usprawiedliwią złe wybory innych, popchną do zła nasze dzieci, wzmocnią podatność na dalsze złe uczynki w nas samych, czasem przechylą szalę na korzyść zła u tych, którzy się długo wahali.
 Od czasu Pierwszych Rodziców zło zostało wprowadzone w świat. Od tego momentu przez swoje zafalowania i odbicia, krąży po sercach  kolejnych pokoleń, konfrontuje, bezustannie zmusza do wybierania.
 Zło pojawiło się w świecie przez człowieka, który korzystając z otrzymanej wolności, na własne życzenie opuścił raj.

 Jesteśmy wolni, bo stworzeni “na obraz i podobieństwo”. W tym jednym jedynym atrybucie jesteśmy “jak Bóg”, bo możemy Panu Bogu powiedzieć “nie”, możemy się odwrócić plecami i odejść; możemy dokonać wyboru zła, wyboru naruszającego porządek rzeczy. 
 

Tę wolność dostaliśmy, bo Bóg nas kocha, daje przykazania, oświetla drogę, ale pozwala z niej schodzić, pozwala nam zataczać się w naszej pysze.

 
 Bez wolności nie moglibyśmy go wybrać; nie moglibyśmy go przyjąć, bez wolności nie moglibyśmy do niego przyjść.

 Bo dobro również się powiela w wyborach  ludzi, dobro również idzie przez świat jak fala, z jednych na drugich, raz wzmocniona, raz osłabiona.

 Jesteśmy nieśmiertelni, koniec tego losu i ziemskiej egzystencji to jedynie przejście. Tu już  nie mamy wyboru. Każdy z nas w tej bramie stanie i od niego samego zależy, na jakiej przybędzie fali. Zła, czy dobra.

 Bo niezależnie od wszelkich okoliczności zawsze mamy wolność wyboru. Święty Maksymilian Kolbe sam sobie otworzył bramę obozu Auschwitz i wyszedł, podczas gdy wielu jego współwięźniów zostało tam długo po wyzwoleniu – zapieczeni w nienawiści i żądzy odwetu nie potrafili się już oswobodzić.
 Zło może więc przyjść jak fala po burzy sprzed tygodnia; nie wiadomo skąd, nie wiadomo dlaczego. I tylko od naszej wolności zależy, czy ta fala się na nas rozbije jak na skale, czy też nas ze sobą zabierze.

 Dobro może do nas przyjść jak odblask dobrych uczynków sprzed dziesiątków lat i znów jesteśmy wolni; możemy je zatrzymać albo przekazać i wzmocnić swymi uczynkami dalej.
 Dzisiaj  znów usiłuje się nam tłumaczyć, że wiara, zwłaszcza katolicka, to prywatna sprawa, jednocześnie na każdym kroku publicznie epatując nas niewiarą.

 Tymczasem, choć świętych jest niewielu, wiara to fundament, na którym stoi europejska kultura, i bez którego trudno jest pojąć instytucje cywilizacji Zachodu. Bez wiary też trudno naprawdę pokonać trwogę egzystencji trudno  cieszyć się prawdziwie życiem, żyć pełną piersią i do samego końca. 

Andrzej Kumor,  Mississauga
 

PS Dziękuję Grupie “Patron” z Mississaugi za zaproszenie na spotkanie, co pozwoliło mi pozbierać myśli do tego tekstu. 
www.goniec.net

“Rzeczpospolita” opublikowała wywiad z autorem poczytnej książki, profesorem Uniwersytetu Telawiwskiego, Szlomo Sanda, który dowodzi czarno na białym, że prawdziwi Żydzi to nie Żydzi. I że żydzi to wspólnota religijna, a nie etniczna, zaś etnicznie to oni raczej są Chazarowie.
 Podnieciło to w Polsce wielu komentatorów, którym wydało się, że facet wbija po gardę ostrze w serce syjonizmu i innych żydowskich szowinizmów.
 Tymczasem między Bogiem a prawdą, wszystko to można o kant potłuc, bo w życiu nie chodzi o to, jak było naprawdę, lecz o to co ludzie myślą, że było. Liczy się przekaz – opowieść, a nie faktyczna  relacja. To “baśnie i mity” nas tworzą i popychają do działania; to z “baśni i mitów” nowe pokolenia czerpią siły. Dlatego tak ważny dla tożsamości poprzednich rozbiorowych pokoleń Polaków był Sienkiewicz i jego trylogia. I dlatego dzisiejsi przeciwnicy silnej Polski “rozbrajają” dzieci w szkołach, usuwając  z lektur obowiązkowych książki wielkiej Polski. Robią to celowo, zdając sobie sprawę ze skutków.

 
 To, czy jeden z drugim profesor powie, że pewnie było tak, a nie siak, nie ma większego znaczenia, dopóki nie zostanie to przełożone na programy nauczania, filmy Hollywoodu, literaturę popularną i politycznie poprawny stereotyp. Nie ma co się podniecać dywagacjami jednego historyka; jest to tylko uniwersytecki folklor, który zostanie w porę przystopowany, jeśli za bardzo podziała na mózgi.

 O wiele większy wpływ na umysły tych, o których chodzi, wywrze filmik w rodzaju “Bastardów”, niż wynurzenia uniwersyteckiego profesora. 
 Teraźniejszość tworzy przeszłość, a przeszłość buduje przyszłość.

  
 Powinni sobie to wziąć do serca wszyscy, którzy w morzu obecnego “narodu peerelowskiego” usiłują odbudowywać naród polski. Zanim polscy krajowcy dorobią się prawdziwej elity, trzeba metod podjazdowych. Naród peerelowski został uformowany przez okupantów – wycięcie elit, demoralizację, rozpijanie  i generalną degrengoladę. Jego mentalność w zmodernizowanej już formie przeniesiona została w głowy współczesnych Polaków

 30 listopada przeciwko utracie przez Polskę niepodległości protestował, paląc flagę Unii Europejskiej, samotny Janusz Korwin-Mikke w towarzystwie dziennikarzy; chwilę wcześniej 7,8 mln członków “narodu peerelowskiego” (określenie prof. Legutki) (dzisiaj “europejskiego”) zasiadło przed telewizorami, żeby  umysłowo zonanizować się  X edycją Tańca z Gwiazdami, podczas programu  blisko milion telewidzów zagłosowało, wysyłając smsy po 3 złote każdy. Ci sami ludzie,  w życiu nie daliby złamanej złotówki na jakąkolwiek partię polityczną, która  broniłaby ich zakichanego interesu. Nie rozumieją tego przełożenia. No bo są narodem peerelowskim, a nie polskim, nie rozumieją, co, ile kosztuje i co ma wartość, za co płaci się pieniądzem, a za co krwią.

 W dzisiejszych czasach potrzeba nam mitów tożsamościowych, polskich opowieści, wspomnień, polskiej historii mówionej, naszego przekazu. Do wora więc z każdym, kto usiłuje nas przymuszać do jakichś zaprzeszłych ekspiacji – będących zazwyczaj uwiarygodnianiem  cudzych mitów założycielskich. 

 Utrata niepodległości to utrata możliwości pełnego samodzielnego kształtowania  losu; życia po swojemu, choćby ze słomą w butach, jeśli taka nasza wola i życzenie.

 Zakompleksienie popeerelowskie najbardziej widać właśnie w  umizgach elit, które wstydzą się własnego społeczeństwa i chcą być bardziej europejskie od Europejczyków. Elit, które wstydzą się strojów ludowych, polskiej tradycji, polskiej kuchni, które odrzucają naszość. Dzieje się tak po części dlatego, że jest to elita przyszyta do nas grubym powojennym ściegiem.

 Odbudowywanie Polski, to opowiadanie własnym dzieciom polskich bajek na dobranoc (tak, tak, rodzicu, zmuś się do tego) roztaczanie przed młodymi oczami chwały polskiego oręża, budowanie baśniowego świata wielkiej Polski, jej pól bitewnych, polskich herosów i zwycięzców.
 

Straciliśmy we wtorek niepodległość jak baletnica dziewictwo, bez krwi i krzyku. Potwierdził to nawet polski Kościół,  wydając komunikat, w którym niejako wyraża zadowolenie z przeniesienia “dialogu politycznego na  europejski szczebel” i przywołując zapis Traktatu lizbońskiego, który potwierdza jego status  w prawie krajowym: 1. Unia szanuje status przyznany na mocy prawa krajowego kościołom i stowarzyszeniom lub wspólnotom religijnym w Państwach Członkowskich i nie narusza tego statusu.

(…)

 No proszę, Unia się zgadza, Unia przyzwala na niektóre przepisy krajowców; Unia nie jest głupia”,  za to Kościoły będą się modlić o… pozytywne rozwiązanie takich “trosk”, jak: “solidarność między pokoleniami oraz z krajami rozwijającymi się, zmiany klimatyczne i ochronę stworzenia, kwestię przyjmowania migrantów i dialog międzykulturowy”.

  W czasie minionych 20 lat zabrano nam majątek narodowy, zabrano godność, zobrzydzono chęć życia po swojemu, a teraz zabrano niepodległość. Ale oczywiście, zdaniem premiera Tuska, “nigdy w historii Polakom nie było tak dobrze jak teraz…”, nigdy nie mieliśmy tylu telewizorów, samochodów i ekspresów do kawy. Nic to, że tracimy możliwość powiedzenia “nic o nas bez nas”, skoro na papierze rosną nam wskaźniki.

  
 Po co nam niepodległość, skoro cała Polska idzie w  tango z gwiazdami?
 Ależ się od tego w głowie kręci!
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net