Wirtualna Polonia » Wyniki wyszukiwania » Andrzej Kumor

Andrzej Kumor: Odruch solidarności

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 28 Aug 2010 09:06:48 +0000

Przeglądając się w lusterku 30. rocznicy powstania „Solidarności”, widać nie tylko to, jak daleko jesteśmy od ideałów tamtego ruchu, ale jak bardzo dzisiejsi Polacy są niesolidarni; jak słabo idea solidarności społecznej rezonuje w dzisiejszej Polsce.
Jest to efekt „wybrakowania” polskiej inteligencji – polskiej elity.
Dawno temu, kiedy jeszcze nie przeorały nas wojny światowe i szaleństwa XX-wiecznych magów, elita narodowa czuła się odpowiedzialna za „lud”, z którego wyrastała i przez który była utrzymywana.
To sprzęgnięcie stało się jeszcze mocniejsze z chwilą ożywienia uczuć narodowych i włączenia wszystkich stanów w pojęcie „narodu”. To dokonało się w dziewiętnastym stuleciu. Efekt był taki, jak to określał kiedyś pewien wojskowy – że „element u nas jest prosty, ale świadomy narodowo”.
Dzięki temu udała się obrona przed nawałą bolszewicką w 1920 roku. Tam tę solidarność usiłowali przełamać propagandą bolszewicy. Mój Dziadek z Woli Chroberskiej opowiadał Ojcu, że gdy bolszewicy zdobyli tabory po cofającym się wojsku polskim, znaleźli jakieś spisy żołnierzy i przez megafony wołali z okopów po nazwisku (m.in. do mojego Dziadka), by strzelił w łeb oficerom i przeszedł na ich stronę.
W tamtej wojnie zrodziła się nowoczesna Polska, powstało polskie społeczeństwo, złączone między innymi dumą z odniesionego zwycięstwa.
Klęska, jakiej Polska doznała w II wojnie światowej, pozwoliła jej wrogom rozprawić się z narodową elitą – jednych wymordowano, innych wypędzono, jeszcze innych zgnojono i zdemoralizowano.
W miejsce tych ludzi Stalin przywiózł własnych „Polaków”. To oni wraz z polskimi kolaborantami „robili” PRL. Nowa władza rozdawała też stanowiska i apanaże m.in. po to, by związać ze sobą „wdzięcznością” całe grupy społeczne. Nastąpiła olbrzymia migracja wieś – miasto.
Nastąpiło rozwarstwienie. By łatwiej było rządzić, wieś kłócono z miastem, u chłopskich synów budujących nowe osiedla, pracujących w nowych fabrykach, wzbudzano pogardę do „zacofania” rodziców. Przez PRL przebiegało wiele „uskoków” społecznych, którymi „władza ludowa” zgrabnie manipulowała, starając się nie dopuścić do zjednoczenia Polaków.
Gdy strajkowali robotnicy, to inteligencja i studenci wydymali na strajki usteczka; gdy pałowano studentów, to robotników zapraszano do ORMO, by pomogli władzy.
Jednoczył Kościół, który trwał z ludźmi, jednoczył Prymas Wyszyński. Dlatego komuniści, choć nie atakowali frontalnie, zastosowali osłabiające podgryzanie, infiltrację i rozpracowanie.
Polski komunistyczny Frankenstein z przyszytą głową rozchorował się jednak na dobre, gdy stanęliśmy w 1980 roku razem przeciwko opresji, gdy powstała „Solidarność”. Wsparliśmy jedni drugich, jak litery „solidarycy”, i wygraliśmy.
Ktoś kiedyś powiedział, że Polacy potrafią zwyciężać, ale nie potrafią tego wykorzystać. Tak było i w tym wypadku. Daliśmy sobie odebrać zwycięstwo, daliśmy się podzielić.
Przez pilnującą swego interesu postalinowską elitę – dzieci tatusiów zwiezionych na sowieckich tankach. Ich solidarność z nami była udawana; oni mieli inne, „internacjonalistyczne” interesy. Oni mają inną wizję Polski – boją się wielkości naszego narodu i nie trawią silnego państwa polskiego.
Polskiej siły nie wydobędziemy z siebie bez odbudowania solidarności; więzi elit z ludźmi, za które ta elita jest odpowiedzialna. Elity potrafią się dobrze sprzedać. Elity państw Trzeciego Świata są „pourządzane”, jednak prawdziwa siła elity w prosty sposób związana jest z siłą narodu, z którego wyrasta.
Bycie elitą to służba wobec reszty; to spożytkowanie własnych zdolności ku dobru wspólnemu. Dzisiaj nie ma polskiej solidarności, ponieważ wrogom Polski udało się narzucić dużej części nowych elit kompradorski sposób myślenia, ponieważ udało się im przekonać część Polaków, że z obcymi będzie im lepiej, że lepiej wyjdą na tym, gdy będą w Polsce dbać jawnie lub skrycie o obce interesy.
Oczywiście jest to głupota – przerabialiśmy już tę lekcję w wieku XVIII. I dzisiaj nie będzie lepiej! Obcy dbają o siebie, gdy my o siebie nie zadbamy, nikt za nas tego nie zrobi.
To jest właśnie najważniejsze przesłanie „Solidarności”. Własne państwo niepodległe i dobrze urządzone, leży w prywatnym interesie każdego z nas. Idea takiego państwa powinna nas jednoczyć, ponieważ bez niego nie obronimy polskich interesów – wszystkich polskich stanów i warstw.
Silna Polska to silny polski kapitał, silna polska rodzina, silne polskie instytucje, silne polskie wojsko, silny powiat i gmina silna – to znaczy rządząca się po swojemu, mądrze – by było jak najlepiej zamieszkującym ją polskim rodzinom.
W imię tamtej „Solidarności” budujmy dzisiejszą – wbrew wszystkiemu i wszystkim – wbrew głupocie i tumiwisizmowi, wbrew manipulacji i zdradzie.
Bezrobotny Polak, pijana polska matka z wózkiem, skorumpowany urzędnik to nie są powody do szydzenia i drwiny, lecz wyzwanie, by podać rękę, zmienić, poprawić, podnieść z upadku – aby działać. Pracy jest od groma jak w stajni Augiasza.
To jest w naszym własnym partykularnym interesie, interesie naszej rodziny, interesie Polski. Trzeba się tylko zdobyć na ten prosty odruch. Odruch SOLIDARNOŚCI.

Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Opinia publiczna w Sodomie i Gomorze

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 21 Aug 2010 09:18:53 +0000

Wracam jeszcze do tematu „warszawskiego” krzyża, bo zafrapowały mnie wystąpienia książąt polskiego kościoła. Jeden z mechanizmów manipulowania Polakami to gra na kompleksie prowincjonalizmu przy pomocy twierdzenia – no, popatrz, „co teraz świat o nas pomyśli”. Jest to o tyle śmieszne, że „świat” w większości wypadków w ogóle „o nas nie myśli”.
Po drugie zaś, jestem święcie przekonany, a im robię się starszy, tym bardziej utwierdzam się w tej opinii, że my również w takim samym „poważaniu” powinniśmy mieć świat.
Ze zdziwieniem odkryłem ostatnio to właśnie manipulacyjne odwołanie w wystąpieniu polskich biskupów na temat krzyża, a potem w homilii samego Prymasa wygłoszonej przy okazji świętowania rocznicy zwycięstwa nad bolszewicką zarazą w 1920 roku.
Zacznę od księdza Prymasa, który apelował, abyśmy „zakończyli tę kompromitującą wojnę o krzyż”. Będę się czepiał słówek, bo słowa są czasem ważniejsze od strzałów.
Otóż, zrozumiałbym, gdyby ks. biskup mówił do mnie o „zgorszeniu”; „gorszącej wojnie o krzyże” – zgorszenie odwołuje się bowiem do wartości. Natomiast jeśli używa się słowa „kompromitująca”, to zaraz pada pytanie, przed kim to się tak „kompromitujemy”? No bo przed Panem Bogiem raczej skompromitować się nie można. Ten zna nas jak zły szeląg w każdej sekundzie naszego życia.
Abp Kowalczyk wyjaśnił, że „patrzy na nas świat”, który nie zrozumie naszego postępowania, ponieważ nijak się ono ma do wartości chrześcijańskich – „mogą postrzegać nas jako tych, którzy stracili głowę i bawią się szabelką” – powiedział.
Prezydium Episkopatu Polski posunęło się wcześniej jeszcze dalej, stwierdzając, że „w wyniku nieprzemyślanych wypowiedzi i politycznie motywowanych działań, miejsce zadumy i jedności Polaków stało się terenem gorszących manifestacji, wywołujących niepokój w całym kraju i zdumienie międzynarodowej opinii publicznej” (sic!).
Czyli moi Biskupi pouczają mnie, odwołując się nie do Pana Boga, Pisma Świętego czy Dekalogu, tylko „międzynarodowej opinii publicznej”. Przepraszam najmocniej, ale „międzynarodową opinię publiczną” to ja mam w miejscu, które codziennie dotykam papierem toaletowym.
Ciekawym po pierwsze, skąd Wielebni Biskupi wiedzą, co to jest „międzynarodowa opinia publiczna” i w jaki sposób. Czym się ją je?
Po drugie, skąd Wielebni Biskupi wiedzą, co „budzi zdumienie tejże” i w jaki sposób owo zdumienie jest im komunikowane.
Po trzecie zaś, chciałbym przy okazji dowiedzieć się, dlaczego jako katolik mam zwracać uwagę na „opinię międzynarodową”. Nie zdziwiłbym się przecież wcale, gdyby „zdumienie” międzynarodowej opinii publicznej wzbudzał również brak małżeństw homoseksualnych czy dostępu do aborcji na życzenie w polskim prawodawstwie.
Jeśli ksiądz Prymas chce wzbudzić prawidłowe, czyli moralne, zachowanie, napominając, że możemy się skompromitować i że „patrzy na nas świat”, to ja się pytam, a co jeśli ten świat jest niemoralny i zepsuty? Słowa Prymasa zakładają, że istnieje nad Polakami jakaś instancja nadrzędna w postaci „świata, który patrzy” (może chodzi o to oko w trójkącie namalowane na banknotach dolarowych, kto wie…) lub też „światowej” czy „międzynarodowej” opinii.
Przepraszam, że tak pytam, ale po prostu gubię się i szukam drogi. Z tego co słyszałem na katechezie (co prawda było to bardzo dawno), to czasem trudno nawet w wielkim mieście znaleźć dziesięciu sprawiedliwych. Zastanawiam się, co by było, gdyby Lot uległ jednak „międzynarodowej opinii”. Przecież nie wydając swych gości na rozpustę, skompromitował się w oczach ówczesnego świata!
Jakże to się ma do napomnień obecnych polskich hierarchów? Ksiądz Prymas apeluje o „zakończenie kompromitującej wojny słów i postaw”. Nie mamy walczyć na postawy? Czy to jest tak, że wszystkie postawy zaprezentowane przez ludzi przed krzyżem są równorzędne?! Żyjemy w świecie, gdzie trwa „wojna postaw” wobec dobra i zła. Tę wojnę czuję namacalnie codziennie w moim własnym pikającym sercu; widzę ją dookoła siebie, patrzę na nią, oglądając wydarzenia w dzienniku telewizyjnym czy słuchając doniesień ze świata. Jakże to „wojna postaw” może nas skompromitować, skoro na katechezie uczyli, że każdy powinien walczyć ze złem, występować przeciwko złu w świecie. Na początku każdej Mszy św. spowiadamy się głośno z tego, cośmy złego uczynili, i przepraszamy też za wszystko, czegośmy nie uczynili, choć powinniśmy byli. A więc, jeśli nie walczymy ze złem, które stoi obok, to też chyba powinniśmy Pana Boga przepraszać.
Tak, czy nie? Mylę się? Czepiam się? Okazuję brak pokory?
No samemu mi głupio, choć dawno temu, kiedy krytykowałem encyklikę Ojca Świętego Jana Pawła II „Laborem Exercens”, ktoś mądrzejszy uspokoił mnie, że z Kościołem każdy z nas musi się zgadzać wyłącznie w sprawach prawd wiary. Cała reszta, dzięki Bogu, tyczy spraw ludzkich i może być przedmiotem krytyki.
Mnie zaś idzie tylko o to, aby mi ktoś kawa na ławę wytłumaczył, co takiego się zmieniło w Kościele katolickim od czasów, kiedy chodziłem na katechezę, i czego wówczas zaniedbałem, że dzisiaj trudno mi zrozumieć księdza Prymasa?
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Prowincjonalni równiarze

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Fri, 13 Aug 2010 18:59:16 +0000

Zastanawiam się, jak reagowałyby polskie władze państwowe, gdyby pijany tłum wesołków usiłował usunąć menorę, którą co roku stawia się przed Pałacem Kultury w Warszawie? Ciekawym, jakie komentarze można by było przeczytać wówczas w większości polskich gazet i obejrzeć w telewizji? Czy również – jak dzisiaj w przypadku krzyża przed Pałacem Prezydenckim – nagłaśniano by opinie, że w przestrzeni publicznej nie ma miejsca na menorę i trzeba ją przenieść do najbliższej synagogi?

Wydarzenia w Warszawie, których jesteśmy świadkami, pokazują, jak bardzo niedokształcona jest część polskiej młodzieży; jak łatwo zagrać na jej „światowych” kompleksach; jak bardzo – mimo otwarcia granic i niskich cen biletów lotniczych – są to ludzie zamknięci w zboczeniach polskiego prowincjonalizmu. Patrząc na te podpite, rozochocone gęby bluźniące i profanujące największy symbol naszej cywilizacji i jeden z największych polskich symboli narodowych, można tylko zapłakać nad głupotą „Made in Poland”. Oni nie wiedzą, co tak naprawdę czynią.
Dlaczego nie wiedzą? No, dlatego, że przez minione 20 lat byli poddani tubalnej kampanii ogłupiania; że starano się im odebrać dumę, podziw dla tradycji i umiłowanie własnej historii. Ci, którzy to robili, również i dzisiaj sterują ową podpitą głupawką happeningu przeciwników krzyża. Po co? No, można się bez zbytniego wysiłku domyślać.
Smutne są więc dwie rzeczy.
1. Jak łatwo zagrać młodym Polakom na poczuciu bycia gorszym, „jeszcze nie dość europejskim”, nie dość postępowym, nie do końca ucywilizowanym, nie dość tolerancyjnym itd. Jest to kompleks, który przeżera wiele polskich środowisk, a objawia się stwierdzeniem w rodzaju „no u nas to jeszcze dużo brakuje”, albo „u nas ludzie tego nie rozumieją”. Stąd też płyną wyzwiska pod adresem „zacofanych moherów”, stąd szydzenie z rozmodlonych matek.
A w takich Stanach Zjednoczonych, które dla wielu młodych Polaków rzekomo stanowią wzór, krzyż i udział symboliki religijnej w życiu publicznym są obecne na każdym kroku.
Polscy równiarze cały czas przeglądają się w oczach tej rzekomo lepszej Europy – pytając – no i jak? Jestem już wystarczająco przyczesany, nadaję się już do waszego klubu? Zamiast pytać sumienia co dobre, a co złe, oni zastanawiają się, co się podoba jakimś tam cudzoziemcom, którzy nie bardzo mają pojęcie, co to jest Polska. Zamiast przyrównywać własne działanie i cele do wartości naszej kultury, równiarze zastanawiają się, czy u nas jest już tak jak u nich.
Jest efekt przerzucenia na kolejne pokolenie niedokształconych Polaków kompleksu, jaki był szeroko rozpowszechniony w pokoleniach dojrzewających w zadrutowanym PRL-u.
Tych z PRL-u można tłumaczyć peerelowską propagandą i drutami.
Czy tych dzisiejszych można wytłumaczyć propagandą TVN-u?
Wracając zaś do pouczających porównań z kolegami Żydami, to chciałbym tym wszystkim polskim równiarzom polecić do namysłu stosunek izraelskiej młodzieży do ortodoksów. A wszak ortodoksyjne środowiska żydowskie są sto razy bardziej tradycyjne niż jakiekolwiek polskie „moherowe berety”. Mimo to cieszą się szacunkiem młodzieży; mimo to traktowane są jako istotny element żydowskiej tożsamości.
Dlaczego?
2. Druga smutna refleksja to brak stosownej reakcji instytucji państwa na znieważanie jednego z najważniejszych polskich symboli tożsamościowych.
Polska oplata drzewo krzyża jak bluszcz. Bez katolicyzmu nie będzie polskiego narodu i nie będzie wielkości Polski.
Oczywiście zlikwidowanie tego splotu jest wielkim pragnieniem wielu środowisk europejskich. I nie tylko.
Krzyż w Polsce nigdy nie był zamknięty w kościołach, lecz stanowił cywilizacyjny fundament porządku świata. To na krzyżu rozpościerał się polski orzeł, to krzyż dawał siłę do narodowej pracy. Krzyż pozwalał znosić cierpienie dla kraju.
Był pierwszą figurą, jaką z przeżutego chleba robili polscy lokatorzy zaborczych i okupacyjnych kazamatów.
Ten splot chcą obecnie rozerwać wrogowie Polski. Liczą na kontestację i szyderstwo niedokształconych i ogłupionych; liczą na parcie do konsumpcji ludzi biednych; zanęcają schlebianiem żądzom i przyzwoleniem na znoszenie hamulców moralnych.
O to toczy się walka, a to, co stało się i dzieje przed Pałacem Prezydenckim w Warszawie, to tylko jeden z wielu jej frontów.
Nawiasem mówiąc, gdzie są młodzieżowe środowiska prawicowe; gdzie warta wszechpolaków, gdzie oddziały patriotycznej młodzieży sportowej? Skoro nie ma straży miejskiej, a policja „nie ma podstaw”, żeby interweniować, wystarczy postawić koło krzyża z 50 rosłych, wysportowanych chłopaków. Ot, jakąś straż studencką wyszkoloną w dżiu-dżitsu, oczywiście bez żadnych kastetów…
Na podchmielonych z pewnością by to wystarczyło, a innym nieco zmieniło spojrzenie. Jest przecież w Polsce wiele patriotycznej młodzieży. Niestety niedostatecznie zorganizowanej, a gdy tylko ktoś podejmuje taką próbę, od razu dyżurni etatowi prowokatorzy wchodzą do akcji.
Jak wyjść z tego klinczu?

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Samookaleczenie

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Fri, 06 Aug 2010 19:29:12 +0000

Powstanie Warszawskie zawsze działa na mnie do łez. W czasach szczenięcych szukałem w Warszawie na Lwowskiej czy Poznańskiej kamienic posiekanych pociskami. Mit powstania, nierównej walki Dawida z Goliatem, walki dobra ze złem w dużej części mnie wychował. Można powiedzieć, że gdyby nie było Powstania, byłbym innym Polakiem. Chodzenie po Warszawie było bolesne jak odwiedziny zgwałconej kobiety, która mimo wszystko stara się normalnie żyć.
Powstanie ukształtowało również moje myślenie o polityce. Nikt nie może obok tej wielkiej politycznej lekcji przechodzić obojętnie. Jeśli już tak strasznie przepłaciliśmy te korepetycje, to przynajmniej z nich korzystajmy.
W czasach peerelu, na szkoleniu wojskowym pewien trep o historii wojskowości kazał mi przygotować coś na temat Powstania. Bardzo mu się podobał początek mojego wywodu. I tylko początek…
Powstanie było politycznym błędem i wojskowym nieporozumieniem; przeprowadzone bez elementu zaskoczenia przy chybionych kalkulacjach, zakończyło się totalną katastrofą. Zginęli ludzie dla Polski najcenniejsi, którzy – nawet jeśli już mielibyśmy potrzebę całopalnych mitów – mogli dość skutecznie wystąpić przeciwko Sowietom, przede wszystkim zaś tacy, którzy mogli przenieść Polskę w następne pokolenie polskich rodzin.
Od tamtych czasów moja opinia o Powstaniu nie zmieniła się. Chylę czoła przed bohaterstwem najlepszych polskich elit i nóż mi się otwiera, gdy myślę o dowódcach i politycznych przywódcach ówczesnej Polski.
Młodzież była wspaniała, niestety zawiodło pokolenie jej ojców. Na stronie powstanie.pl znaleźć można wypowiedź generała Leopolda Okulickiego z lipca 1944 roku na naradzie Komendy Głównej AK. „W Warszawie mury będą się walić i krew poleje się strumieniami, aż opinia światowa wymusi na rządach trzech mocarstw zmianę decyzji Teheranu”. W sierpniu 1945 roku Antoni Chruściel „Monter” powiedział: „Wszyscy, którzy rozpoczęli walkę, wiedzieli, że idą na pewną śmierć, pozostali zazdrościli poległym. Nadziemska siła rozpromieniała serca”.
W więzieniu często dokonuje się samookaleczenia. Ot, choćby po to, by wymóc przeniesienie do innej celi albo przez jakiś czas posiedzieć w szpitalu, gdzie lepsze jedzenie. Wystarczy zasypka z potłuczonego szkła na oko, połyk zręcznie wykonanej stalowej kotwiczki zalepionej w przeżutym chlebie czy przebicie płuca wkładem od długopisu wprowadzonym w ciało przez sutek.
Powstanie Warszawskie było próbą wymuszenia politycznych decyzji mocarstw przez samookaleczenie Polski.
Niestety, zabieg się nie udał; odcięto Polakom głowę. Od tak strasznego samookaleczenia naród upadł.
Sytuacja dzisiejszej Polski pokazuje, do czego doprowadziło postawienie wszystkiego na jedną kartę.
Samookaleczenie Polski u aliantów wywołało wzruszenie ramion, Stalinowi zaś pozwoliło na kikut nasadzić nową czapę przywiezioną zza Buga na czołgach; czapę złożoną z mówiących po polsku anty-Polaków.
Taki był efekt. Generał Anders na początku twierdził nawet, że trzeba kogoś za klęskę Powstania rozliczyć. Potem dał sobie spokój.
Oczywiście, Powstanie jest też politycznym błędem Niemców. Ponieważ Hitler był wizjonerem i charyzmatykiem; w obliczu przegrywanej wojny ważna stała się dla niego sprawa ukręcenia łba Polsce, od wieków przeszkadzającej Niemcom w tej części Europy. Stąd pomysł systematycznego wyburzenia miasta dynamitem po wyjściu ludności cywilnej.
Ponoć innego zdania był Himmler, który widział (prawdopodobnie realną) szansę w odstąpieniu od Warszawy. Kalkulacja była taka, że Polaków wykończyliby Sowieci, co przekonałoby znaczną część polskiego społeczeństwa do stanięcia po stronie Niemiec przeciwko sowieckiemu wojsku.
Możemy sobie tak gdybać, i tak nie ma to znaczenia.
Uczmy się polityki. By przynajmniej w ten sposób usensownić tę całopalną ofiarę.
Na jeden z najlepszych komentarzy Powstania natrafiłem niedawno na blogu Krzysztofa Bosaka, byłego prezesa Młodzieży Wszechpolskiej. Bosak, urodzony w 1982 roku, pisze:
„Najlepsze co możemy zrobić dla uczczenia pamięci bohaterów Powstania Warszawskiego, to spróbować zająć ich miejsce. To były tysiące przedstawicieli prawdziwej polskiej elity. Wykształconych, twardych, dumnych patriotów. Dziś ich miejsce okupują ludzie przypadkowi, mierni, często wręcz hołota. Odwojowanie tego to robota dla całego pokolenia”.
No i właśnie o to chodzi! W tym sensie musimy zostać spadkobiercami żołnierzy Powstania; przynajmniej po części dorosnąć do ich chwały. Nie zrobimy tego, jeśli damy sobie przyozdobić głupotę biało-czerwonymi chorągiewkami.
To byli wspaniali żołnierze, bitni, choć niedozbrojeni. Oddajmy im cześć.
I uczmy się politycznego realizmu; uczmy się grać interesami większych i możniejszych.
Polsce musi wyrosnąć trzeźwa popowstańcza głowa – elita, która stanie się dziedzicem tamtej, lekce rzuconej na szaniec przez politycznych fantastów, nieobeznanych z realiami świata, w jakim przyszło im żyć.

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Jak nie nasz, to nic mu nie pomoże

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 31 Jul 2010 08:56:58 +0000

Prezydent Iranu Ahmadineżad „uciekł do przodu”, zapowiadając, że w ciągu najbliższych trzech miesięcy Stany Zjednoczone zaatakują dwa kraje bliskowschodnie, w tym jego. Można się domyślać, że drugim będzie Syria.
Można się również domyślać, że w „koalicji” antyirańskiej znajdą się Polska i Rumunia. Ostatnio podczas „wspólnych ćwiczeń wojskowych” w Rumunii rozbił się izraelski śmigłowiec. Ćwiczono loty na niskich wysokościach – tradycyjną procedurę niespodziewanego ataku. Lot taki wykrywany jest jedynie przez samoloty typu AWACS lub z satelitów.
Można się również domyślać pewnego nieformalnego sojuszu „asymetrycznego”, w którym Izrael realizuje strategiczne cele, wykorzystując amerykańskie zaplecze militarne i wywiadowcze oraz polskiego (rumuńskiego?) żołnierza.
Co Polska uzyska z udziału w takiej awanturze? Nic.
Iran nie stanowi zagrożenia dla Polski. Co więcej, Iran, w przeciwieństwie do wielu sojuszników Zachodu, jak Arabia Saudyjska, jest demokracją. Nie jest również krajem nieprzewidywalnym, jak Korea Północna, jego elity polityczne są wykształcone i podatne na wpływy zewnętrzne.
Czy Iran może stanowić zagrożenie dla istnienia Izraela? – Tylko w sytuacji, gdyby jego elity polityczne zdecydowały się dokonać zbiorowego samobójstwa. Wiadomo, że Izrael jest państwem bronionym przez USA, całym potencjałem, a sam dysponuje ponad 200 głowicami nuklearnymi.
Żydzi mogą spać spokojnie. Zagrożenie ich spokoju płynie raczej nie ze strony państw, lecz palestyńskich radykalnych ruchów politycznych, które przyparte do muru, szukają coraz skuteczniejszych sposobów zadania ciosu. Teheran zdaje sobie sprawę, że jeśli będzie to cios zbyt silny, np. przy użyciu „brudnej bomby”, to on sam stanie się obiektem odwetowego ataku. A więc też się do tego nie pali.
Co oczywiste, Iran stanowi belkę w oku Żydów, ale jej usunięcie może doprowadzić do poważnej destabilizacji w całym regionie i zaangażowania takich krajów, jak Chiny, Pakistan i Indie.
Byłoby bardzo smutne, gdyby w otwierających salwach nowej wojny wzięli udział Polacy, synowie narodu, który w swej historii był wielokrotnie napadany.
Jeśli dojdzie do wojny z Iranem, będzie to prawdopodobnie początek globalnego konfliktu, który umożliwi przeformułowanie całego systemu, zmian granic nie wyłączając. Wojna z Iranem może być też początkiem globalnego przetasowania – rozwiązania kilku problemów, finansowych nie wykluczając, i dokończenia realizacji projektu globalnego. Poszczególne społeczeństwa stracą zaufanie do rządów swych państw i ludzie będą domagali się ponadnarodowej opieki.
Oczywiście mówienie o wojnie, w czasie gdy pełnia lata rozpościera przed nami bujne wdzięki życia, może się wydać pozbawionym sensu czarnowidztwem, niemniej, „jest kilka znaków na niebie i ziemi”, które każą poważnie brać pod uwagę taką ewentualność.
I tak, wielu amerykańskich dyplomatów i wojskowych publicznie uznało atak na Iran za „nieuchronny”. Były zastępca dowódcy NATO gen. Charles Wald zaapelował o przygotowanie kraju do wojny. Powiedział, że sankcje mają sens jedynie wtedy, jeśli towarzyszy im przygotowanie do działań wojskowych.
W komentarzu tygodnika „TIME” napisano również, że Izrael zdołał niedawno przekonać obecną administrację USA do ponownego rozważenia opcji militarnej. Za atakami na Iran z powietrza opowiedzieli się również członkowie grupy Bilderberg, zaś jeden z członków Komisji Trójstronnej zwrócił uwagę, że „głęboko nacjonalistyczna” postawa władz Teheranu utrudnia budowanie „nowego ładu światowego”.
Nie bez znaczenia jest też fakt, że Iran jest czwartym producentem ropy naftowej na świecie, który na dodatek unika używania w rozliczeniach waluty amerykańskiej. Jego znaczenie dla gospodarki globalnej jest niebagatelne.
Czy Polsce opłaca się polityka „pierwszofrontowego” zaangażowania w takie awantury? – Jest to bardziej wynikiem słabości państwa polskiego i obcych wpływów w jego władzach niż efektem przeprowadzonej na zimno kalkulacji interesów – zresztą podobnie jak wszystkie poprzednie eskapady wojenne w Iraku i obecna w Afganistanie.
Czy możliwe jest inne zachowanie? Raczej nie, ponieważ z politycznych reakcji polskiego społeczeństwa wynika, że bardziej zależy mu na znalezieniu najbardziej szczodrego rozkazodawcy niż na samorządzeniu.
Polskie elity nie dorosły do niepodległości i projekt globalny przychodzi im w sukurs, racjonalizując antynarodowe postawy.
A to, że młodzi Polacy będą umierać po nic w tradycyjnie przyjaznej nam Persji… Kogo to obchodzi, przecież mają dobre ubezpieczenia na życie.
Wygląda więc na to, że światowe elity chcą obecnie pod różnymi pretekstami obijać buzie tym wszystkim, którzy się wyłamują z członkostwa w klubie i grają na własną rękę. Każdy pretekst dobry, a to demokracja, a to ciemiężenie własnych obywateli, tylko że gdy przychodzi co do czego, liczy się wyłącznie to, czy ktoś jest nasz. Jak nasz, to może być i największy satrapa. Jak nie nasz, to mu demokracja w niczym nie pomoże. Bomby i tak polecą.

Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.pl

Andrzej Kumor: Argumenty przeciwnika

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sun, 25 Jul 2010 22:47:59 +0000

Czy człowiek uczciwy może być globalistą? Jaki pomysł stoi za inicjatywą powszechnej ogólnoludzkiej urawniłowki; z jakich źródeł ideowych płyną obecne tendencje do wynaradawiania?
Przecież rządzący nie są głupi, przecież te nie zawsze jawne siły, które powodują światem, nie są wprawiane w ruch przez szaleńców. A więc?
Wszystko zaczęło się oczywiście od rewolucji francuskiej i zastąpienia wiary w Boga wiarą w moc sprawczą rozumu ludzkiego; przekonaniem, że jesteśmy w stanie zastąpić stary sflaczały porządek boski o wiele bardziej sprawnym, mądrym i lepszym porządkiem ludzkim.
Głównym katalizatorem przemian okazała się pierwsza wojna światowa. Elity świata doszły po wojnie do wniosku, że cywilizacja została rzucona na kolana, a wartości kultury zszargane w gazie i błocie przez ukształtowane w wieku XIX nacjonalizmy i towarzyszące im przekonanie o przywiązaniu do danej rodziny narodowej. To przywiązanie sprawia, że ludzie są skłonni zabijać się właściwie po nic, całkiem bezinteresownie, z powodu jakiegoś absurdalnego „honoru” czy „dumy”.
Do pierwszej wojny światowej doszło w sytuacji, kiedy główne imperia zapowiadały modernizację i planowały demokratyczne reformy. Zamordowany w Sarajewie arcyksiążę Franciszek Ferdynand był zwolennikiem sfederalizowania Austro-Węgier i przyznania większych uprawnień poszczególnym społecznościom etnicznym cesarstwa. W Niemczech rozwijano program reform socjalnych.
Po wojnie arystokracja, ta z urodzenia i ta z pieniędzy, uznała, że jednym z najsilniejszych motywów konfliktogennych są uczucia narodowe – zmodernizowana wersja uczuć plemiennych. W dobie rewolucji industrialnej i zmiany stosunków produkcji nowoczesne społeczeństwa wymagają zaś instytucji ponadnarodowych. Stąd pomysl wspólnego dogadywania się krajów zwycięskich i ustanowienia Ligi Narodów. Uznano, że wyniszczająca, krwawa wojna wyniknęła z powodu braku właściwej komunikacji i błędnego odczytywania intencji poszczególnych państw. To właśnie Liga Narodów miała zapobiec kolejnej wojnie i sprawić, że konflikty międzynarodowe nie będą napędzać się spiralnie, lecz zostaną w zarodku zażegnane przez mediację i dyskusję.
Ponieważ ówcześni globaliści popełnili błąd, zadość czyniąc żądzy odwetu za poniesione cierpienia przez narody zwycięskie, dokręcili reparacyjną śrubę Niemcom. To szybko doprowadziło do następnej wojny poprzez podgrzanie niemieckiego nacjonalizmu, zasilonego przez poczucie niezawinionej krzywdy i ciosu w plecy, jaki cesarstwu zadać mieli „panowie w stolicy”, co to kurzyli cygara, i Żydzi.
Z punktu widzenia elit rządzących ówczesnym światem było to niedopatrzenie, które doprowadziło ostatecznie do hekatomby II wojny światowej. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło, i w rezultacie grozy tego konfliktu, projekt globalistyczny został jeszcze bardziej wzmocniony.
Jego założenia są proste.
1. Narody i poczucie przynależności narodowej oparte na etnicznej czy plemiennej tożsamości są źródłem ustawicznych konfliktów. Podobnym powodem konfliktów są silne uczucia religijne, zwłaszcza połączone z chęcią nawracania na swą wiarę.
3. Nadrzędną wartością jest spokój i brak gwałtownych wystąpień zbiorowych.
4. Podłożem tych gwałtownych wystąpień są globalne czynniki, jak nieurodzaje wywołane suszą, głód, epidemie i nierównomierna dystrybucja bogactw naturalnych. Wszystkie one wymagają globalnego zarządzania w celu uniknięcia kolejnej wyniszczającej wojny światowej.
5. Wbrew marzeniom utopistów, „prosty” człowiek , który ma zbyt dużo wolnego czasu, nie spaceruje filozofując po ogrodach, lecz oddaje się samowyniszczającym nawykom, jak alkoholizm i narkomania czy wzniecanie burd.
6. Niedostatek i bieda prowadzą do destabilizacji systemu społecznego, dlatego za wszelką cenę należy ludziom dać poczucie zaspokojenia potrzeb, a przynajmniej nadzieję na rychłe zaspokojenie; najlepiej służy temu ideologia konsumpcyjna.
7. W sytuacji, kiedy liczba surowców jest ograniczona, po to aby takie zaspokojenie było możliwe, trzeba zmniejszyć przyrost naturalny. Ziemia nie może zapewnić dostatniego życia wszystkim, trzeba więc ograniczyć liczbę tych, których się tutaj wpuszcza.
8. Kluczem do spokoju społecznego jest odpowiednie wychowanie młodego człowieka. Jest to bardzo skuteczne narzędzie kształtowania przyszłości, dlatego też powinno ono być zdominowane przez czynniki państwowe i w miarę możliwości wyjęte spod wyłącznej kurateli rodziców, którzy często nie są dostatecznie wykształceni, aby pozytywnie motywować umysł młodego pokolenia. Częstokroć też wszczepiają niepożądane stare nawyki i stereotypy.
9. Po to byśmy w sposób pożądany mogli ukształtować młodego człowieka, musimy zmienić patriarchalny model rodziny, w której rodzice, ojciec i matka, wymuszają swój autorytet. Konieczne jest rozluźnienie związków wewnątrzrodzinnych. Skutecznie można to przeprowadzić przez upowszechnienie rozwodów i życia w wolnych, często zmieniających się związkach. Dzięki temu autorytet rodziców będzie mniejszy, a tym samym większy wpływ „racjonalnego” wychowania państwowego.
***
Tyle zabawy. System globalny w sposób naturalny, niejako z założenia dzieli ludzi na elitę i „bydło”; kierujących i kierowanych, sterujących i manipulowanych, rozbija rodzinę i między mrzonki wkłada koncept społeczeństwa wolnych obywateli, światłych i równych przed Bogiem. Stary świat ginie w nim bezpowrotnie.

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Rozwiewanie eko-mitów

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Wed, 21 Jul 2010 17:05:12 +0000

Ponieważ co rusz ktoś nas wzywa ostatnio do chodzenia na rękach, lub stawania na głowie z powodów „ekologicznych”, warto sobie od czasu do czasu przypomnieć, co - załóżmy, że ekolobby ma rację – powinniśmy jako cywilizacja zrobić, by ograniczać emisję gazów cieplarnianych, głównie C02, i uchronić się przed zgubnym skutkami podnoszenia temperatury planety.
Oczywiście w ramach tegoż stawiania nas do pionu możni tego świata w prosty sposób zabierają nam wprost z kieszeni środki na tzw. czyste technologie, czy też okładają podatkami ekologicznymi. Przeanalizujmy sobie po kolei różne eko-mity. Zacznijmy od najprostszych – mówi się na przykład, byśmy w celu walki ze szkodliwą emisją kupili sobie nowy hybrydowy samochód – tymczasem jego łączna emisja szkodliwych gazów podczas całego „życia”, WLICZAJĄC całą produkcję auta i baterii od poziomu rud metali, jest większa niż zwykłego dużego auta spalinowego, oszczędnych nie wspominając.
Mówi się nam, że musimy płacić coraz więcej za prąd, bo nasze źródła energii są „brudne” i trzeba nam budować lasy farm wiatrakowych i pokrywać łąki kilometrami kwadratowymi baterii słonecznych. Jednocześnie przenosi się produkcję towarów, które kupujemy, do krajów, gdzie energia pozyskiwana jest ze sto razy bardziej brudnych źródeł, a normy ochrony środowiska praktycznie nie istnieją. Tak więc „eksportując” nasze zakłady do takich państw jak Chiny, globalnie zwiększamy emisję gazów cieplarnianych o wiele bardziej, niż gdyby te zakłady pozostały u nas i były zaopatrywane w energię z naszych lokalnych względnie czystych źródeł.
Dlaczego nikt nam tego w ten sposób nie przedstawia?!
Jeśli zatem chcemy rzeczywiście coś zrobić dla ochrony klimatu, powinniśmy unikać kupowania rzeczy z krajów, gdzie do ich wyprodukowania posłużyła brudna energia, zwłaszcza zaś nie powinniśmy kupować takich rzeczy bez opamiętania, jedna po drugiej.
Tu docieramy do drugiej ważnej kwestii ochrony przyrody i zapobiegania niekorzystnym zmianom klimatu, mianowicie zasady: im więcej konsumujesz, tym więcej trujesz. Nawet na wyprodukowanie szajsowatej podkoszulki trzeba energii – trzeba też energii, aby ją przywieźć do sklepu, zareklamować etc. A to wszystko wiąże się nierozłącznie ze szkodliwymi emisjami. Tymczasem nasza cywilizacja coraz więcej przedmiotów codziennego użytku przesuwa do kategorii jednorazowej. Dawno już do lamusa odesłaliśmy zakłady naprawcze i wszelkie reperacje, dzisiaj, gdy coś się zepsuje – ląduje w śmieciach. A zatem zamiast jak jelenie przepłacać prąd produkowany rzekomo dla ratowania naszej planety wyjątkowo nieekonomicznymi sposobami, wystarczyłoby, byśmy nieco przykręcili nasze konsumpcyjne zapędy, a już klimat by odsapnął, a gazy nawet by nie powstały.
Posunięciem bardzo ekologicznym i korzystnym z punktu widzenia „ratowania klimatu” byłoby więc sprowadzenie zakładów przemysłowych ponownie w nasze granice, być może produkowałyby one drożej, ale przez to przedmioty nie byłyby jak kleenexy, zaś ludzie mieliby – co może nie jest takie całkiem bez znaczenia – pracę. Napływ towarów zewnętrznych należałoby po prostu obłożyć cłem, traktując wpływ ograniczania kosztów produkcji przy pomocy braku norm środowiskowych, niskich kosztów robocizny i manipulacji kursowych – zgodnie z faktem – za niedopuszczalne dotowanie własnej produkcji przez tamtejsze państwa, naruszające w ten sposób zasady fair play wolnego rynku.
Nie tak dawno na takiej samej zasadzie Stany Zjednoczone obłożyły cłem import kanadyjskiego drewna, uznając, że niskie kanadyjskie opłaty za wycinanie w lasach państwowych to nic innego jak nielegalna dotacja naruszająca zasady wolnego rynku, chronione w ramach porozumienia wolnocłowego NAFTA. Jeśli taki pikuś wywołał zaniepokojenie Amerykanów, to proszę się zastanowić, dlaczego USA nie są w stanie permanentnej wojny handlowej z Chinami, kraju stosującego surowe rygory nacjonalizmu gospodarczego, masowo dotującego własną produkcję, nie stosującego norm ochrony środowiska, o BHP nie wspominając, i bezczelnie manipulującego własną walutą?
Wygląda na to, że dzisiaj jesteśmy sprawcami masowego trucia atmosfery nie dlatego, że jeździmy dużymi autami – bo auta coraz bardziej wydajne, a spaliny czystsze – lecz dlatego, że nasze państwa, nie pytając nas o zdanie i za naszymi plecami, pod naciskiem zaślepionych żądzą pieniądza handlarzy, przestało nas bronić przed zagraniczną agresją gospodarczą. Dlaczego tak się stało? Dlaczego potajemnie zmienia się nam świat? Dlaczego każe się nam i naszym dzieciom płacić za poroniony ideologiczny pomysł włączenia azjatyckich elit do globalnego obiegu? Kto o tym zadecydował i kiedy?
Proszę o odpowiedź, bo przecież żyjemy w demokracji i nic o nas bez nas się nie dzieje.
A gdy już jesteśmy przy systemie politycznym, to proszę mi powiedzieć, która partia reprezentuje zwykłego człowieka, takiego co to ciuła grosz do grosza, posyła dzieci do szkoły, spłaca długi zaciągnięte pod hipotekę. Po tak po dwudziestoletniej obserwacji naszej „agory” wydaje mi się, że nikt – ktokolwiek zbierze nasze głosy pod hasłami ograniczenia aparatu administracyjnego państwa i zmniejszenia podatków – zaraz jak tylko przypnie się u koryta, jakoś tak zaczyna dryfować na z góry upatrzone pozycje, niepokojąco bliskie tym, przeciwko którym nie tak dawno gardłował. Na dodatek powszechny upadek cnót obywatelskich i wymieszanie naszych społeczeństw sprawiają, że nawet zbyt głośno przeciwko takim oczywistym oszustwom nikt nie protestuje. Ludzie zdobywają mandaty, mówiąc jedno, a następnie robią drugie, wprost stwierdzając, że z chwilą uzyskania władzy ich odpowiedzialność jest już inna.
Wydawać by się więc mogło, że pozostaje wyłącznie rewolucja. Tylko że ona ma w zwyczaju pożerać własne dzieci. Póki co zaś brońmy się ile można – przede wszystkim przed wciskaniem kitu do mózgu; przede wszystkim przez odwołanie do jakże niemodnego dzisiaj zdrowego rozsądku. Wystarczy sobie i innym zadawać proste pytania, żeby zobaczyć, kto nas tutaj tak naprawdę robi w balona.

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Przewidywalny partner?

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Thu, 15 Jul 2010 20:39:39 +0000

Polityk nigdy nie powinien się obrażać na społeczeństwo; jeśli przegrywa, to tylko z własnej winy, bo nie był dość silny.
Jarosław Kaczyński w ostatnich wyborach jednak wygrał. Nie, nie dlatego, że zdobył stanowisko, bo nie zdobył, lecz dlatego, że doprowadził do najlepszej sytuacji z punktu widzenia swego obozu politycznego.
Po pierwsze, wywołał mobiliza-cję, dzięki której ludzie mogli się poznać i jednoczyć.
Po drugie, zamiast osiąść na ceremonialnym stanowisku, pozostał aktywnym politykiem opozycji i liderem swej partii. Z Kaczyńskim prezydentem, PiS miałby spore kłopoty. Jest to partia owinięta wokół palca Kaczyńskiego, a lider ma awersję do oddawania pola kolegom – boi się, że mu ktoś wyrośnie pod bokiem. A więc sytuacja taka prowadziłaby do intryg wewnątrz PiS-u, wojen podjazdowych i awansowania miernot. A tak, Kaczyński pozostaje bezpiecznie u steru i może spokojnie wytyczać kurs na najbliższe wybory.
Po trzecie, wybory prezydenckie oddały „całą władzę w ręce rad”, a więc, podczas wyborów parlamentarnych w 2011 roku łatwo będzie obóz rządzący rozliczać za niedostatki i niepowodzenia – zrzucić nań odpowiedzialność za wszystko co w Polsce złe.
Oczywiście, wygrana Komorowskiego ułatwi „grupie trzymającej władzę” przeprowadzenie wielu projektów, szkodliwych dla suwerennej Polski. Układ obecnej władzy PO wpisze kraj w rosyjsko-niemiecką rozpiskę z elementami proamerykańskich podchodów.
Wybory prezydenckie wykrystalizowały dwa obozy Polaków. Jeden, który popiera status quo – PO – ponieważ chce wieść spokojne życie pracowników najemnych – w domniemaniu – bogatej Europy. I drugą, która pamięta Polskę ze starych portretów, jako spadkobierczynię mocarstwa środkowoeuropejskiego z ambicjami do odgrywania samodzielnej roli w tym miejscu Europy, broniącej własnej tradycji i sposobu życia.
Można było usłyszeć opinie, że nie ma co walczyć (w znaczeniu stawiać się), ponieważ Polacy nigdy nie potrafili nawet wykorzystać zwycięstw, jakie odnosili. Po co się szarpać, to tylko pogorszy nasze położenie. Tak więc zrozum Polaku drogi, że jest, jak jest, i uświadom sobie, że za Twojego życia nie będzie inaczej. Zrób karierę, wybuduj dom, spłódź jakieś potomstwo jedno, drugie i ciesz się, że pan jest łaskawy, zamiast kąsać rękę karmiącą. To, że od czasu do czasu trzeba przyklęknąć i ładnie podziękować czy pokłonić się w jakąś stronę – co to szkodzi?
Zgoda buduje, dlatego zgodzimy się z tym, co każą Niemcy i proponują Rosjanie, zgodzimy na dyrektywy płynące z Brukseli i porady, jak najle-piej przystosować polską gospodarkę do planu, w którym nie będzie stanowiła zagrożenia dla przemysłu niemieckiego czy rosyjskiego eksportu surowcowego.
Zgoda buduje, to znaczy zaakceptujemy porządek tego świata, stworzony przez uwłaszczonych na krwawicy kilku pokoleń Polaków oficerów WSW i potem WSI z koneksjami w KGB.
Nie ma się co szarpać, człowiek nic sam nie zmieni.
Z drugiej strony, jest w Polsce spora grupa ludzi młodych, która wychowała się na literaturze starej Polski – tej co to zawsze chciała być niepodległa; tej, co broniła się zacięcie do ostatniego naboju, i tej która od setek lat rozdawała karty w tej części świata.
Duch tej Polski odżył za sprawą katastrofy smoleńskiej i to przez tę Polskę Jarosław Kaczyński zdołał prawie wygrać. To jest prawdziwy etos polskiej elity. Nie tej zaprzedajnej spłodzonej przez tatusiów dowiezionych na ruskich czołgach, lecz elity narodowej, niedobitej przez Katyń i Powstanie Warszawskie, która być może błądziła i myliła się wiele razy w historycznych wyborach, ale bez której Polski by dzisiaj nie było.
Dzisiaj widać wyraźnie, że Polska podzieliła się na pół; widać, jak liczna jest ta grupa „Polaków inaczej”, wyjałowionych i wypranych z ideałów wielkiej Polski; „Polaków inaczej”, którzy zioną jadem i plują na widok dumnie podniesionych sztandarów; Polaków, którzy radzi byliby zniżyć nieco głowę orłu z godła i wmontować go w kilka europejskich symboli, aby mniej rzucał się w oczy.
Najlepszą recenzję polskich wyborów stanowi reakcja stolic cudzoziemskich. Niczym w okresie bezpośrednio przed zaborami, dzisiaj sąsiedzi się cieszą, że Polska pod Komorowskim nie będzie „sprawiała kłopotów” i będzie „przewidywalnym partnerem”.
Elita, która wyrasta z narodu, ma mu służyć, ma się o niego troszczyć. Czy radość w Berlinie czy Paryżu może się brać z przekonania, że obecna elita rządząca będzie zabezpieczać interesy Polaków? Czy raczej stąd, że będzie posłuszna w narzucaniu Polsce obcych rozwiązań?
Jeszcze Polska nie zginęła – bo wielkie pokolenie solidarnych 2010 podniosło głowę.To pokolenie wyda z siebie nowych przywódców, którzy podniosą z błota zbrukane proporce.
Wynik wyborów 4 lipca pokazał, że można mieć nadzieję.

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Wojna każdego wyleczy

poadmina — Fri, 09 Jul 2010 21:36:49 +0000

Dziwne, ale jakoś niewiele osób pyta, skąd się wziął obecny kryzys? Wiele słyszymy o tym, co musimy zrobić, aby uniknąć totalnej katastrofy, aby odzyskać przedrecesyjne siły. Ale bez ustalenia, co takiego wciągnęło nas do tego głębokiego bagna, trudno o rozsądną odpowiedź.
Przeprowadźmy więc własną prywatną minianalizę makroekonomiczną.
Od pierwszej połowy lat siedemdziesiątych dolar amerykański przestał być twardą walutą opartą na złocie i stał się pieniądzem tworzonym z niczego poprzez zapisy na kontach kredytowych banków. Dzięki temu politycy, którzy wcześniej dla sfinansowania swych brewerii musieli rozpisywać pożyczki narodowe (jak za czasów II wojny światowej) i podnosić podatki, otrzymali bezbolesną politycznie maszynkę do „robienia” pieniędzy. Wystarczyło powiększać zadłużenie publiczne i deficyt, aby mieć pieniądza na wszystko, co się zamani. Oczywiście sytuacja taka może łatwo doprowadzić do zbyt dużej podaży pieniądza i inflacji, przez co pustoszeją półki sklepowe i pojawia się czarny rynek. To Europa przerabiała już wcześniej – PRL również.
Aby móc bezkarnie „drukować” nowe pieniądze, trzeba stworzyć im zbiorniki retencyjne, które zatrzymają część stworzonego tak kapitału i nie dopuszczą go na rynek. Do pewnego stopnia takim zbiornikiem jest nawyk oszczędzania. No, ale to dusi koniunkturę.
W przypadku waluty amerykańskiej takim zbiornikiem był przede wszystkim jej globalny charakter – to, że wiele osób na całym świecie chowało miliardy dolarów w bieliznę na czarną godzinę, oraz to, że od lat 70. był to podstawowy pieniądz rezerwowy używany do rozliczeń w transakcjach zakupu ropy naftowej – chcesz kupić ropę, najpierw musisz kupić od Amerykanów ich zielone dolary.
Wkrótce ten mechanizm retencyjny przestał wystarczać. Ameryka prowadziła kosztowne wojny i rozbudowywała programy ubezpieczeń społecznych.
Wymyślono drugi zbiornik retencyjny, w którym przytrzymywano świeżo wydrukowany pusty pieniądz, tak aby uniknąć inflacji – było to państwo chińskie, które w zamian za dobrodziejstwa modernizacji zdecydowało się przyjąć tryliony dolarów, jakimi Ameryka płaciła za towary chińskie dumpingowo pchane na jej rynek (wcześniej za czasów Mao z Chinami rozliczano się w złocie lub w krytych złotem frankach szwajcarskich).
To pociągnęło olbrzymie konsekwencje polityczne i nadmuchało czerwonego smoka do rozmiarów niespotykanych w historii.
Ale to również Waszyngtonowi nie wystarczyło; państwo amerykańskie jak Gargantua bez przerwy wołało jeść, bez przerwy potrzebne były nowe pieniądze, by płacić rachunki za ten wilczy apetyt.
Potrzeby były palące, jak nigdy, wymyślono piramidkę polegającą na udzielaniu wszystkim bez wyjątku pożyczek hipotecznych. Ostatecznym zbiornikiem retencyjnym produkowanego elektronicznie pieniądza okazały się hipoteki domów.
Pożyczek hipotecznych zaczęto udzielać na piękne oczy, bez żadnej wpłaty własnej. Co więcej, tak je formowano, by przez okres pierwszych kilku lat oprocentowanie było zerowe albo żadne. Dzięki temu zabiegowi nawet ostatni dziad mógł sobie nabyć dom.
Co to spowodowało?
- Na rynku pojawiło się o 25 proc. kupujących dodatkowo, tych, którzy do tej pory mogli o własnym domu tylko pomarzyć, a nawet tacy, którzy nie bardzo wiedzieli, że w ogóle można mieć takie marzenia. Przekonano ich, że gdy podpiszą stosowne papiery, będą mogli wprowadzić się do własnego lokalu.
Lud rzucił się kupować, co – jak oczekiwano – doprowadziło do drastycznego wzrostu cen domów – pogłębiając dno finansowego zbiornika retencyjnego. Sztucznie wykreowany pieniądz wlewał się w rosnące dynamicznie hipoteki nieruchomości. Byle psia buda kosztowała miliony.
Ponieważ wcześniej zadbano o to, by wzrostu cen domów nie wliczać do wskaźnika inflacji, na sztucznie niskim poziomie utrzymywano również stopy procentowe, jeszcze bardziej nakręcając cały mechanizm. Co więcej, wysoka wartość nieruchomości dawała nowe możliwości tworzenia kredytu komercyjnego i poprzez jego „zabezpieczenie” w napompowanych hipotekach.
Kredyt wypływał szerokim strumieniem, prosperity na kroplówce podtrzymywana była przez lata.
Od samego początku było wiadomo, że ten system wcześniej czy później runie, ponieważ został oparty na papierowych fundamentach.
Jego autorzy nie mogli przecież stracić. Od tego mają władzę, aby zabezpieczyć swój interes. Stąd pomysł rozłożenia kosztów porażki równiutko na nas wszystkich plus na nowe przyszłe pokolenia podatników.
Czy jest to mechanizm okradania ludzi z efektów ich pracy?
Oczywiście!
I co z tego?
Zawsze na świecie byli panowie i niewolnicy; w naszych czasach odbywa się to tylko trochę bardziej obłudnie. Niewolnicy, którymi skutecznie się stajemy, po odarciu z prawa decydowania o własności i zaprzęgnięciu w kierat wiecznie odnawialnego kredytu, nadal sądzą, że są ludźmi wolnymi.
Kiedy się zorientują, że tak nie jest, będzie już za późno.
Za sprawą opisanych wyżej mechanizmów, kiedy dzisiaj pytamy polityków, czy nadal mamy brać kredyt i „stymulować” gospodarkę, czy też może siedzieć w domu i ciułać grosz do grosza – bezradnie rozkładają ręce.
Doszliśmy do niezłego zapętlenia i ci, którzy nawarzyli piwa, zastanawiają się, jak je wlać w nasze gardła. Prawdopodobnie nastąpi to już wkrótce przy okazji jakiejś większej wojny, żebyśmy przy tym zbytnio nie wierzgali.
Andrzej Kumor, Mississauga

Andrzej Kumor: Nie łudźmy się!

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 03 Jul 2010 10:11:42 +0000

Można się szczerze dziwić, dlaczego władze kanadyjskie postanowiły zorganizować szczyt G-20 w samym sercu kilkumilionowego miasta, dlaczego mimo niedomkniętego budżetu i kuśtykającej gospodarki wyrzuca się miliard dolarów na zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom narady? W Kanadzie nie brakuje miejsc, gdzie można tanio i skutecznie odizolować się od świata, nawet w całkiem luksusowych warunkach. Wówczas koszty ochrony zamykałyby się w kilkudziesięciu milionach. O co więc chodzi?
       O pretekst?
- Poćwiczenia na żywych „kukłach” kontrolowania tłumu?
- Doposażenie policji w nowoczesne urządzenia?
- Zwiększenia inwigilacji „podejrzanych” organizacji i grup?
- Pogrożenie palcem?
Oczywiście, wszelkiej maści antyglobaliści to drobni krzykacze, którym setki kilometrów brakuje do organizacji i umotywowania takich, dajmy na to, bojowych torontońskich Tamilów. Ci, próbując kiedyś nakłonić Kanadę do interwencji dyplomatycznej na Cejlonie, elegancko pokazali policji, jak skutecznie kieruje się demonstracją; jak zamienia tłum w wężyk pieszych i ponownie w wiec, jak zgrabnie obchodzi policyjne blokady, i przelewa przez bramki i zapory. Antyglobaliści to po prostu niedojrzali zadymiarze, na których można poćwiczyć nowe rodzaje środków przymusu, tym bardziej że stopień nasycenia policyjnymi agentami ich środowisk, pozwala na skuteczne rozpoznanie prowodyrów i blokowanie zbytnich ekscesów kiedy trzeba. Ciekawsze będą protesty Indian, a raczej, reakcja na nie – czy będziemy pokazywać światu, jacy jesteśmy mili wobec każdej świętej krowy, czy też trzask, prask i bez krzyku uprzątniemy z widoku każdą barykadę, śląc sygnał, że tym razem nie bawimy się.
       Przy okazji wypada zapytać, cóż takiego złego jest w globalizmie? Dlaczego tworzenie jednego światowego „rządu” z jednym zestawem przepisów i procedur w ramach jednej ogólnoświatowej gospodarki z jedną walutą dla wszystkich jest złe? Przecież świat nam się coraz bardziej kurczy i zamienia w globalną wioskę; telekomunikacja, transport lotniczy, kontenery, wszystko to przybliża kontynenty i każe latać jak z piórkiem to tu, to tam…
Odpowiedź jest banalnie prosta. Projekt globalizacyjny oznacza oddalanie ośrodków władzy od zwykłego człowieka; poddanie nas coraz bardziej anonimowym decyzjom, w coraz bardziej zbiurokratyzowanej rzeczywistości. Słowem, globalizacja to realizacja konkretnego zamiaru ideologicznego, który depce godność człowieka, likwiduje „naszość” małych ogródków i usiłuje stanowić jedno prawo dla wszystkich.
Projekt ten jest z gruntu antynarodowy, tworząc ponadnarodową międzynarodówkę elit, „odpowiedzialnych za wdrażanie na przydzielonych odcinkach”. Te elity otrzymują możliwośc lukratywnej kariery w ponadnarodowych instytucjach, co natychmiast i bezpośrednio wzbudza u nich zainteresowanie powodzeniem całego przedsięwzięcia. Jednocześnie nowe drogi awansu oznaczają, że odpowiednio charyzmatyczni przywódcy, którzy mogliby poprowadzić swe społeczeństwa w niepożądanym kierunku, są neutralizowani taką marchewką. Niewielu się jej oprze.
    Aby zwiększyć powodzenie globalnego eksperymentu, drugim przykazaniem po tworzeniu międzynarodówki elit, staje się wymieszanie narodów.
Do tego służy emigracja. Projekt zakłada, że ludzie z rejonów wysokiej demografii osiedlać się będą w rejonach niskiego przyrostu naturalnego. Jednocześnie posługując się biczykiem równouprawnienia i antyszowinizmu, przeciwdziała się wszelkim próbom przeciwdziałania spadkowi przyrostu poszczególnych narodów.
Demografia zmusi tradycyjne narody do otwarcia granic dla gastarbeiterów i stworzy nieodwracalne zmiany ludnościowe. Głównym wyzwaniem dla autorów takiej manipulacji pozostaje odarcie nowo przybyłych z dotychczasowej kultury (zazwyczaj prymitywnej) i nakłonienie do udziału w narzuconym schemacie społecznym. Dokonuje się to poprzez wychowywanie drugiego i trzeciego pokolenia.
Tu dochodzimy do trzeciego wielkiego mechanizmu proglobalizacyjnego – odpowiedniego kształcenia (a raczej otumaniania) nowych pokoleń. Tłoczenie do głowy nowej ideologii, jak to ma miejsce we wszystkich systemach totalnych, zaczyna się od żłobka, pożądane jest, aby struktury administracyjne jak najwcześniej odebrały rodzicom wyłączność na kształtowanie młodych rozumów, no bo tylko w ten sposób można doprowadzić do szybszej zmiany.
Nowe wychowanie to przede wszystkim uznanie nowego porządku globalnego za normalny i jedyny możliwy. Temu towarzyszy kreowanie świeckiej hierarchii wartości, w której na najwyższym szczeblu jest poszanowanie inności pożądanej z punktu widzenia nowej rewolucji (bo nie każdej inności – są inności lepsze i gorsze). Nowe kształcenie opiera się również na wytworzeniu nowego politycznie poprawnego języka, w którym nie można skutecznie wyrazić buntu czy oprotestować nowego porządku. Są to rzeczy przerabiane już dawniej, które pachną szaleństwem przeszłych totali.
O co w tym wszystkim chodzi?
Teoretycznie o skuteczne rozwiązywanie mniej lub bardziej urojonych „globalnych problemów ludzkości” (klimat, pozyskiwanie energii, nadmierny przyrost naturalny), zapobieganie konfliktom i wojnom, praktycznie – jak zawsze w historii świata – chodzi o władzę i pieniądze. Globalizacja umożliwia bowiem pokojowe podbijanie małych krajów, odbieranie ich mieszkańcom możliwości samodzielnego kształtowania losu, pozbawia ich przywódców, niszczy dotychczasowy sposób życia, narzucając inny, politycznie poprawny.
Z założenia antyreligijny globalizm posiada w sobie mechanizmy, które tłumaczą wszystko, zaś jego kośćcem jest konsumeryzm – ludzie mają gros swego czasu przeznaczać na bezustanne pozyskiwanie dóbr. W ten tylko sposób mogą zasypać pustkę, jaka powstaje po odarciu ich z eschatologii silnych religii.
    Projekt globalny wyszedł już z powijaków, spotkania G-20 stanowią drobne etapy na drodze do świetlanej przyszłości. Widać jednak już dzisiaj, że w tej postaci   jest to projekt antyludzki, odzierający nas z prawdziwego człowieczeństwa.
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Albo, albo

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 26 Jun 2010 16:05:16 +0000

Wybory na prezydenta w Polsce mają charakter „większościowy” i jak żadne umożliwiają głosowanie za konkretną opcją.
Ta elekcja, albo stanowić będzie zapowiedź zmian albo przypieczętuje wasalną rolę.
Polska jest w opłakanym stanie. Można sobie zadać pytanie, jaki ośrodek władzy podejmuje znaczące decyzje – czy Polacy mają jeszcze podmiotowość i czy rzeczywiście są w stanie decydować o sobie.
Wiele przesłanek wskazuje na to, że sprawy zostały przesądzone i pole manewru jest niewielkie. W tym sensie, wybór Jarosława Kaczyńskiego wcale nie musi przesądzać o odnowie państwa, z pewnością jednak opóźni rozkład – przynajmniej formalnie.
Zwycięstwo jego konkurenta to zgoda na Polskę pod pantoflem – kraj, który grzecznie pomaszeruje do wyznaczonej zagrody, zamykając za sobą haczyk na furtce.
Dobrze się stało, że przy okazji ubiegłotygodniowej debaty telewizyjnej Kaczyński pokazał rzecz dla Polski fundamentalną; najważniejszą niezależnie od światopoglądu, wyznania czy politycznej afiliacji. Tą rzeczą, która nie tylko zadecyduje o przyszłym kształcie kraju, ale rozstrzygnie o polskim „być albo nie być”, jest przyrost naturalny.
Bez młodych Polaków nie będzie Polski; bez młodych Polaków nie będzie polskiej kultury i religii. Obecny przyrost naturalny w Polsce jest poniżej prostego odtwarzania społeczeństwa. Ponieważ będzie nas coraz mniej, za sto lat „problem polski” w Europie Wschodniej przestanie istnieć.
Demografia jest kluczem do wszystkiego innego, co widać właśnie tutaj z kanadyjskiej perspektywy. W dodatku tendencję spadkową jest bardzo trudno powstrzymać.
Niski przyrost naturalny tradycyjnych społeczeństw Zachodu, w tym Polski, jest na rękę ideologom globalizmu i promującym pomieszany świat multikulti. Już wkrótce okaże się bowiem, że na polskich emerytów nie ma komu pracować, w związku z tym konieczne jest szerokie otwarcie granic dla imigracji – azjatyckiej, afrykańskiej, innej. Medialnie już się Polaków do tego przygotowuje.
Proszę zauważyć, że jednocześnie w Polsce niewiele się mówi o wzmocnieniu kraju naszą własną narodową aliją – poprzez sprowadzenie potomków Polaków ze Wschodu, wszystkich, którzy tego chcą! Wszak ich będzie o wiele łatwiej asymilować niż Arabów czy Hindusów.
Zawszeć to jakieś doraźne rozwiązanie.
Masowa, niepolska imigracja, zniweczy ostatnie szanse na uleczenie obecnego skarlenia.
Jarosław Kaczyński wspomniał również o bezpieczeństwie energetycznym i gazie łupkowym. Obawiam się jednak, że rzeczy zostały już rozstrzygnięte i obecnie pozostaje tylko zadecydować, komu damy nam ten gaz zabrać. To, że gaz jest, nie ulega wątpliwości, jednak – ponieważ sprawa jest geopolitycznie znacząca – pociągnięte zostały odpowiednie sznurki, i stosowni ludzie otrzymali polecenia – szczekania, rozpraszania, zastraszania itp. mącenia, dezinformowania.
Skąd wiadomo, że jest? No stąd, skąd Amerykanie już ładnych kilka lat temu wiedzieli, że lit, podstawowy i rzadki minerał do produkcji baterii elektrycznych, jest w Afganistanie – ze starych komunistycznych badań geologicznych. W przypadku Afganistanu sowieckich,w przypadku Polski, peerelowskich.
Konieczne więc są w Polsce rozwiązania stanowcze.
W przypadku demografii – państwo musi zainwestować w dzieci. – Nie tylko przez „becikowe”, nie tylko przez ulgi podatkowe, ale poprzez dodatek na każde dziecko pozwalające – powiedzmy – nawet kobiecie samotnej z piątką dzieci – utrzymać się na minimalnym poziomie z państwowej renty dziecięcej.
To brzmi jak herezja dla każdego zwolennika wolnego rynku, ale nie oszukujmy się, przy przyroście naturalnym 1,3 proc. konieczne są drastyczne środki.
Poza tym traktując rzecz z czysto finansowego punktu widzenia, inwestycja w dzieci jest bardzo opłacalna, Nowi ludzie, to nowi płatnicy podatków i nowe dochody skarbu państwa. Nie wiem też, dlaczego przy takich okazjach zawsze traktuje się nowych ludzi jako obciążenie systemu socjalnego i ostrzega, na przykład, że nie starczy miejsc pracy, zamiast cieszyć się, że dodatkowi ludzie łożyć będą na system socjalny i tworzyć miejsca pracy.
Gospodarka nie jest jednym i tym samym tortem, nie jest grą zero-sumową, lecz dynamicznym, rosnącym organizmem.
Kolejny wybór – który Polacy uczynią w niedzielę, to czy chcą mieć kraj wyposażony w armię, czy też zgadzają się, by polskie wojsko nadawało się jedynie do zagranicznych misji policyjnych.
Prezydent nie rządzi i wiele nie zmieni, ale jego wybór w niedzielę może stanowić cezurę, która obudzi polską elitę – przynajmniej część, uświadamiając jej, że jest odpowiedzialna za ludzi i kraj, że wreszcie przyszedł czas, aby skończyć z krainą zakompleksionych chłopków roztropków i miło uśmiechających się pucybutów od zagranicznego obuwia, i zaczęli stawiać ten kraj na nogi, w przeciwnym razie sami skażemy się na rolę europejskiego Arbeitskomando.
Bez zacietrzewienia, bez durnochmurnych głupstw, lecz stojąc mocno na nogach, Polacy muszą ocenić, co mają, z kim można iść po drodze; a komu narysować rubikon na piasku.
Sytuacja na świecie jest płynna, sytuacja w Polsce również może się szybko zmienić, wybory parlamentarne można sprowokować, najpierw jednak trzeba stworzyć obóz sanacji. Czy Jarosław Kaczyński będzie w stanie to uczynić? Czy Jarosław Kaczyński zechce to uczynić? Czy Jarosław Kaczyński pozwoli to uczynić innym?
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Striptiz Polski

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Wed, 16 Jun 2010 20:02:18 +0000

Nieszczęścia i sytuacje wyjątkowe sprzyjają szalonym wywodom. Próba racjonalizacji zła często prowadzi na manowce. Ogrom tragedii wydaje się nie licować z banalnym, prozaicznym i prostym wytłumaczeniem.
A właśnie nieszczęścia i klęski powinny uczyć rozumu, skłaniać do zastanowienia się, gdzie popełnialiśmy błędy, co powinniśmy robić inaczej.
Wielka katastrofa, osobista czy zbiorowa, nie powinna obezwładniać, lecz mobilizować do działania, do samego końca. Przesądzone zatonięcie okrętu nie powinno wstrzymywać pompowania. Choćby dlatego, by w momencie śmierci każdy mógł sobie powiedzieć: „nic więcej nie mogłem uczynić”.
Dojrzałość, to świadomość własnych słabości i praca nad ich usuwaniem.
Mówię o tym, aby podsumować (choćby na własny użytek) wstrząs jakim była katastrofa pod Smoleńskiem.
Jest rzeczą, łagodnie mówiąc, nieprofesjonalną, że oto rzuca się nam przed nogi przekazany przez Rosjan zapis rozmów nagranych przez jedną z dwóch czarnych skrzynek. Taki materiał to przecież półprodukt dla komisji, która bada przyczyny zdarzenia. Bez doświadczenia z poprzednich katastrof, wiedzy lotniczej i pozostałych informacji zebranych po wypadku, nikt nie jest w stanie poprawnie zinterpretować podanego stenogramu.
Po co więc to opublikowano?
Odpowiedź pierwsza z brzegu – z bardzo przyziemnego powodu, po to, by osłabić polityczne przełożenie śmierci prezydenta Kaczyńskiego, sugerując, że wpływał na pilotów.
Tego, czy wpływał, czy nie wpływał, czy to był zamach, czy wypadek, czy winna była bardziej wieża, czy piloci, my nie rozstrzygniemy. Między innymi dlatego, że podawane informacje śledcze pochodzą od Rosjan, że dochodzenie nie było prowadzone wspólnie, lecz na zasadzie, Moskwa mówi, co zrobiła. Po co więc zaprzątać sobie głowę spekulacjami?! Toż to strata czasu!
Ważne jest natomiast te kilka rzeczy, o których możemy mówić z dużą dozą pewności, jak:
- Karygodne zabezpieczenie specjalnego lotu – nieprzestrzeganie procedur Wojska Polskiego i NATO, błędy w szkoleniu pilotów, niedofinansowanie lotnictwa – które – biorąc pod uwagę liczbę wylatywanych godzin, przypomina aeroklub.
To trzeba naprawić, to można naprawić i tego trzeba się politycznie domagać, gdyż to leży w gestii Polaków. Spekulacje na temat domniemanego wprowadzenia w błąd pilota czy złego naprowadzania pozostaną li tylko spekulacjami. Nic z tego „główkowania” nie będzie, nic konkretnego się nie narodzi.
Słowem, zamiast fascynować się lotniczym bajkopisarstwem w oparciu o podrzucane ochłapy informacji, zastanówmy się, co zrobić, aby do podobnej katastrofy już nigdy nie doszło. Wszak taki głównie jest cel prowadzenia dochodzeń powypadkowych. Są po to, aby poprawić samoloty lub procedury.
Samolotu Tu 154M nikt już poprawiać nie będzie, pozostaje więc kwestia procedur.
Na początek wystarczy żądać odpowiedzi na kilka ważnych py-tań:
- Dlaczego lotnisko nie zostało odpowiednio przygotowane przez polskie służby, dlaczego pilot wykonywał manewr podejścia do lądowania, wiedząc, że warunki pogodowe są poniżej wymaganych dla tego lotniska?
Na miły Bóg! Przecież – jak to wdzięcznie brzmi w stenogramach - leciał Polish Air Force 101. Proszę pomyśleć, jak wyglądałoby zabezpieczenie lotu, gdyby to był Air Force One…
Jeśli więc na co dzień była taka prowizorka, to nie bez kozery jest zapytać – kto ponosi za to odpowiedzialność służbową? Kto za to pójdzie siedzieć? Co zrobić, aby jednak polskie państwo chroniło najwyższych urzędników?
Dowiedzieliśmy się bowiem, że polskie instytucje to komedia.
***
Podobnego striptizu Polski dokonała powódź.
Zamiast więc uciekać w mitologię „chemitrails” i zastanawiać się, czy czasem ulewne deszcze to nie efekt celowego rozsiewania proszków w jonosferze, trzeba nam ogarnąć morze zaniedbań na wszystkich szczeblach władzy. Od niedbania o wały, a na zezwoleniu na budowy na terenach zalewowych kończąc.
Polskie państwo rozłazi się w szwach. O ile jeszcze są jakieś szwy…
Zaś dla miłośników teorii spiskowych mam radę. W czasach, kiedy prywatny rodzic specjalistycznym sprzętem wykrywa niedozwolone ilości kadmu w malunkach na szklankach, nic nie stoi na przeszkodzie, aby przebadać owe tropy po samolotach. Wystarczy, że skrzykniemy się ze szwagrem i przy pomocy zwykłego balonu meteorologicznego tudzież nieskomplikowanej aparatury pomiarowej dokonamy analizy składu owych śladów. Oczywiście wcześniej możemy próbować z ziemi jakiejś metody spektograficznej.
A więc zamiast mleć głupoty ozorem po internetowych forach, można tanim kosztem rzecz sprawdzić, i to zasługiwałoby na szacunek.
Podobnie ze smoleńską katastrofą; nie „mnóżmy bytów ponad potrzebę”, ergo starajmy się tłumaczyć rzeczy najprościej, jak to możliwe. Chyba że bajania potrzebne nam są do utrzymania równowagi psychicznej. W takim wypadku, to ja przepraszam, kłaniam się i wychodzę.
Na koniec zaś dodam tylko, że w dzisiejszym świecie, pieniądz, kredyt ropa, gaz i wielkie korporacje załatwiają z powodzeniem to, do czego jeszcze w czasach II wojny światowej trzeba było armat, pancerników i bombardowań.
Drogi Czytelniku, rozejrzyj się dookoła, popatrz, jak to się robi. Popatrz, w jaki sposób przymusza się jednych do roboty na innych. Popatrz, na kogo dzisiaj pracują Polacy, i zastanów się, po co komu dzisiaj „wojna” z Polską.
Wojować można o coś, co nie zostało jeszcze zdobyte.
Andrzej Kumor, Mississauga

Andrzej Kumor: Buta i pogarda

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Tue, 08 Jun 2010 22:20:14 +0000

Druga wojna światowa była m.in. wynikiem upadku porządku międzynarodowego zbudowanego po 1918 roku i opartego na koncepcji Ligi Narodów. Nasi dziadowie, po traumie Wielkiej Wojny i rewolucji, usiłowali wymyślić coś, co pozwoliłoby uniknąć następnej.
Druga wojna światowa była m.in. skutkiem powersalskiej mentalności Niemców – poczucia osaczenia i krzywdy, połączonych z przekonaniem o własnej rasowej wyższości i historycznym przeznaczeniu do rządzenia ludzkością.
Druga wojna była też wynikiem mistycznej wizji terytorialnej, w której Bóg powierza Niemcom misję cywilizacyjną na wschodzie.
To straszne, że podobne ślady znaleźć można dzisiaj w izraelskim społeczeństwie żydowskim; poczucie osaczenia zbudowane na „kulcie” antysemityzmu (wszyscy nam zazdroszczą i chcą zaszkodzić); przekonanie o wybraniu przez Boga do rzeczy wyższych (jak to objaśnił prywatnie pewien Żyd, „jesteśmy nauczycielami” innych narodów). I wreszcie last but not least artykułowane mniej lub bardziej oficjalnie roszczenia do „biblijnego terytorium Wielkiego Izraela” rozciągającego się od Egiptu do po Iran.
W dzisiejszym świecie, gdzie polityczna poprawność każe młodym Niemcom czy Brytyjczykom odżegnywać się od dumy narodowej, młodzi Żydzi wychowywani są w oparach szowinizmu i dwubiegunowej optyki podziału na „nazi” i „nasi”.
Przeprowadzony na wodach międzynarodowych atak na flotyllę statków wiozących pomoc dla Gazy odbył się z pogwałceniem najbardziej podstawowych praw obecnego ładu. Tam, gdzie innych spotkałoby gremialne potępienie tzw. społeczności międzynarodowej, sankcje gospodarcze i izolacja dyplomatyczna, Izrael spotyka medialne wyciszenie sprawy.
Nie o sam tragiczny incydent tu chodzi, lecz o nastawienie syjonistów rządzących w Izraelu oraz powszechne przeświadczenie, że Żydzi są ponad prawem. Incydent wpisuje się w całą serię podobnych, absolutnie jednostronnych, brutalnych kroków Izraela, przy których Tel Awiw nawet nie zadaje sobie trudu, aby przedstawiać jakieś prawdopodobne usprawiedliwienia.
To polityka antagonizacji i radykalizacji prowadząca wprost do wojny. Jest to zgubna idea syjonistów, że jedynie naga siła jest w stanie zapewnić bezpieczeństwo. Wprost przeciwnie!
Oczywiście nie chodzi o to, aby Żydzi byli przymilni, lecz by działali w ramach jednego wspólnego porządku międzynarodowego. Ten porządek traci na znaczeniu, kiedy nagle z błogosławieństwem największego gwaranta tego ładu, Stanów Zjednoczonych, mamy do czynienia z „równiejszym”, który nie podlega zwykłym prawom.
Jeśli popatrzymy na całość z boku i bez żadnych emocji, okaże się, że Izrael jest państwem, które od wielu lat w nosie ma rezolucje podejmowane przez ONZ, które prawdopodobnie nielegalnie pozyskało broń nuklearną i nie podpisało układu o nierozprzestrzenianiu tego rodzaju broni, jednocześnie domagając się od Iranu – sygnatariusza tegoż dokumentu i kraju poddającego się kontrolom Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej – zaprzestania realizacji pokojowego programu nuklearnego.
Do tego wszystkiego dochodzi polityka wobec Palestyńczyków – blokada Gazy (cokolwiek by mówić) podobna do stosowanej przez Niemców w warszawskim getcie, otoczenie palestyńskich terytoriów murem, oficjalna polityka apartheidu.
Piszę to wszystko nie dlatego, że szczególnie lubię Arabów, muzułmanów, czy też uważam Żydów jako takich, za złych, piszę o tym, ponieważ mierzi mnie i napawa bezsilną wściekłością stosowanie podwójnych standardów i powszechna na Zachodzie zmowa milczenia wokół żydowskich zbrodni.
Wyrosłem z narodu, który w swojej historii kilkakrotnie doświadczał buty i arogancji okupantów, który wiele razy poległ w starciu z mocarstwami. Dlatego instynktownie staję po stronie słabszych i niesłusznie bitych.
Obecna polityka Izraela popycha nas wszystkich do wojny. Ta zaś - jak to wojna – przyniesie ze sobą same nieszczęścia. Do końca sierpnia – jak piszą na portalu izraelskim Debka – u brzegów Iranu powinno znaleźć się od 4 do 5 amerykańskich lotniskowców.
Napad na statki z pomocą dla Gazy na wodach międzynarodowych zniszczył też dyplomatyczną koncepcję wykorzystania Turcji w charakterze pomostu między Zachodem a światem muzułmańskim. Pomostu między Izraelem a Arabami. We wtorek premier Turcji uznał to, czego dopuścili się izraelscy komandosi, za państwowy terroryzm.
Być może była to żydowska riposta na zabiegi Ankary zmierzające do rozwiązania kryzysu irańskiego i plan transferu materiałów rozszczepialnych produkowanych przez irańską elektrownię atomową.
***
Na pokładzie jednego ze statków flotylli była dziennikarka Ewa Jasiewicz. Rodzina p. Ewy mieszka w Toronto… Szczęśliwie Ewa Jasiewicz przeżyła.
***
Wszyscy jesteśmy równi przed Bogiem, Żyd, Niemiec, Polak czy Palestyńczyk. Polityka pogardy zawsze ściąga nieszczęścia na tych, którzy ją prowadzą, i na tych, którzy przymykają na nią oczy.
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Potem ludzie przyjdą sami

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Tue, 01 Jun 2010 05:51:55 +0000

Jarosław Kaczyński zebrał siły i pokazał się w minioną sobotę na placu Teatralnym, widziałem fragmenty i szczerze mówiąc, nie powaliło mnie na kolana.
Dlaczego?
Bo:
- za dużo ogólników,
- wydawał się sztuczny.
Ludzie są z nim sercem i trzeba porwać naród do walki. Odrzucić magików od sprzedawania proszku Persil i pijaru, za to być sobą – szczerym Polakiem
Wygląda na to, że Jarosława „prowadzą fachowcy”, a na mojego nosa, przyszła pora na naturszczyków. Ludzie, deko dojrzeli, dosyć mają manipulacji i reżyserii – opalonych polit-amantów w białych garniturach. Skuteczniejsze byłoby prowadzenie kampanii prosto z mostu, jasno mówiąc, kto wróg, kto przyjaciel, odwołując się do polskich wartości.
Tylko czy Jarosław chce tak właśnie robić, czy chce naruszyć podwaliny systemu, w którym też przecież do tej pory jakoś funkcjonował?
Nadal czekam na porywającą wizję polskiej sanacji, nakreślenie zrębów reformy państwa polskiego odpowiadającego aspiracjom 40-milionowego narodu, dokładnego określenia polskiej racji stanu, stosunku do Unii Europejskiej, do niepodległości, do polityki energetycznej czy zasobów gazu.
Czekam na konkretny program – listę celów politycznych do osiągnięcia. Wiem, że prezydent nie rządzi, ale sytuacja jest wyjątkowa i głosowanie na prezydenta powinno być wstępem do rozstrzygającej batalii o wizję państwa.
Sytuacja międzynarodowa zmienia się bardzo szybko, wracają stare kierunki polityki Rosji i Niemiec, osłabione Stany Zjednoczone wycofują się z europejskiego zaangażowania, pora na nową politykę zagraniczną. W tej dziedzinie prezydent ma coś do powiedzenia. Przy odbudowie instytucji państwa postawa prezydenta też byłaby bardzo pomocna.
Czekam na stworzenie ram „stronnictwa sanacji”, ogólnonarodowego ruchu odbudowy Polski, który wykrystalizowany w wyborach prezydenckich, sięgnie później po władzę w Sejmie.
Ruch taki z założenia musiałby zniszczyć obecny salon i przeorać warszawską elitę. Nie jest to niemożliwe, bo czasy idą burzliwe, a projekt Unii Europejskiej trzęsie się w posadach.
Tak więc wciąż czekam na poinformowanie, jakie są zamiary kandydata Jarosława Kaczyńskiego w kwestii Traktatu z Lizbony, jak widzi główne osie polskich sojuszy, jaki jest jego stosunek do polityki niemieckiej, co sądzi o polityce Kremla, czy będzie pracował na rzecz zachowania złotego jako waluty kraju, czy przewiduje zmianę konstytucji? Jaki jest jego stosunek do prywatyzacji proponowanej przez rząd Tusk?
Lista oczekiwań jest długa. Chciałbym po prostu pod nienagannym garniturem dostrzec żywego, może niezbyt uczesanego i dogolonego człowieka, który gotów jest oddać Polsce serce i umysł.
Kogoś, kto otwarcie wskazuje na projekty globalizacyjne, realizowane wobec naszego kraju, i zacznie posługiwać się publicznie bez żadnych zahamowań kategorią interesu państwowego.
Starym piernikom z warszawskich salonów wydaje się, że są w stanie nadal trzymać Polaków na wodzy. W kraju mieszka już nowe pokolenie, ludzi zdających sobie sprawę ze starych gorsetów, gotowych poprzeć polski program polityków wyraźnych i z ikrą. Pewnie, że w takiej sytuacji druga strona sięgnie po wielkie armaty. I tak po nie już sięga, i tak będzie na noże, i tak Wajda straszy „wojną domową”.
Straszy, bo może się okazać, iż siła obecnego układu to blef, a za obecną „partią władzy” jest pusto. Jeśli ktoś rzuca rękawicę z napisem „wojna domowa”, trzeba mu uświadomić, że w jej przypadku zostałby zmieciony.
Trwa walka o młodzież i dlatego stronnictwo sanacji ludziom w młodym wieku, musi przedstawić wizję silnej Polski.
Konkretną i wykraczającą poza schemat kampanii prezydenckiej – być może reformy monetarnej, być może głębokiej reformy sił zbrojnych, być może znoszącą ograniczenia dla drobnej przedsiębiorczości, przy jednoczesnym nałożeniu uczciwych ograniczeń i podatków na wielkie korporacje, być może różnicującą przepisy gospodarcze na korzyść kapitału polskiego.
Czy Jarosław Kaczyński na to się zdobędzie? Nie wiem. W każdym razie czasu pozostało niewiele.
Zakorzeniona w tradycji katolickiej, nowoczesna Polska, dostatecznie uzbrojona, promująca własny polski biznes, wyzwalająca energię gospodarczą zwykłych ludzi, zwłaszcza młodych – to marzenie, które musi znaleźć odbicie w wyborach.
Chyba że jest już za późno, że wszystko jest przegrane i możemy co najwyżej wystawić pośliniony palec do góry, by zobaczyć, z której strony wieje i komu bardziej opłaca się nam nadstawić zadek.
To upiorny wybór. Zanim do niego zostaniemy zmuszeni, zawalczmy choć jeszcze trochę o Polskę.
Jarosław Kaczyński przede wszystkim mógłby zacząć od w miarę dokładnego wskazania obecnych zagrożeń. Na pewno nabrałby przez to wiarygodności. I na Boga, nie róbmy z jedności bożka. Po co jedność ze zdrajcami?
Naród najpierw potrzebuje wizji, wokół której mógłby się zjednoczyć. Potem ludzie sami przyjdą.
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Nie mówmy o zeszłorocznym śniegu

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Mon, 24 May 2010 22:31:24 +0000

Polityka polega na umiejętności przewidywania zagrożeń i dostrzegania szans. Jest to trudne, ponieważ większość z nas tkwi w zaszłościach i starych schematach, a to uniemożliwia właściwą ocenę szybko zmieniających się warunków.
Nawet w obliczu radykalnych zmian zachowujemy stare nawyki i nie potrafimy dostrzec ich znaczenia.
W polskiej polityce czkawką odbija się postrzeganie świata, ukształtowane pod koniec zimnej wojny; postrzeganie nie pozwalające realnie określić interesu Polski.
Tymczasem sytuacja międzynarodowa szybko ewoluuje. Patrząca z globalnej perspektywy, można zauważyć kilka nowych „uskoków tektonicznych”, wzdłuż których działają siły wielkich państw.
Aby określić interes naszego kraju, trzeba wcześniej dostrzec ramy politycznych tarć międzykontynentalnych.
Pomijając kwestie cywilizacyjne i religijne, idzie to mniej więcej tak:
Supermocarstwowa pozycja Ameryki jest zagrożona przez wzrost Azji, gdzie w Chinach, ale nie tylko tam, uruchomiony został olbrzymi potencjał.
Pekin, działając planowo i sensownie, usiłuje sobie na całym świecie zapewnić dostęp do bogactw naturalnych i surowców energetycznych. Inwestuje olbrzymie kwoty (niedoszacowane w oficjalnych danych) w modernizację sił zbrojnych i program kosmiczny.
Wzrost znaczenia Chin skłania dotychczasowe mocarstwa do montowania naokoło siatki powstrzymującej, która zdolna będzie zagwarantować ich interesy.
Pekin, po pierwsze – jak dawniej Japonia – uznaje w naturalny sposób strefę Pacyfiku za obszar swej historycznej dominacji. To godzi w interesy Waszyngtonu, którego pozycja na tym właśnie obszarze została zagwarantowana w rezultacie II wojny światowej i okupiona olbrzymim wysiłkiem materialnym oraz krwią.
Pekin, po drugie – również jak imperialna Japonia – łakomym okiem spogląda na Syberię, co denerwuje kremlowskich ekskagiebistów. Chińskie wpływy na Syberii sięgają tysięcy lat. Mao Tse-tung oraz Deng Xiaoping publicznie mówili, że Władywostok i Chabarowsk powinny należeć do Chin.
Coraz bardziej zauważalna jest też chińska migracja na tereny syberyjskie, słabo zaludnione i słabo uprzemysłowione.
Związki prowincji syberyjskich z Chinami są wielopłaszczyznowe, tamtejsze władze regionalne czerpią duże korzyści z tej współpracy. Moskwa jest biedna i daleko, Pekin bardzo bogaty i bliżej.
A na Syberii znajduje się większość rosyjskich surowców energetycznych i bogactw naturalnych – 85 proc. rosyjskiej ropy naftowej, 80 proc. gazu ziemnego, 80 proc. węgla i 40 proc. tarcicy. Do tego dochodzą olbrzymie zasoby wody pitnej. Syberia jest największym rozpoznanym i słabo wykorzystywanym rezerwuarem bogactw naturalnych świata, akurat w sam raz dla zaspokojenia wykładniczo rosnących potrzeb chińskiego społeczeństwa.
Możliwości działania państwa chińskiego wywołane postępującym uzależnieniem świata od towarów Made in China są olbrzymie.
Na tym tle – chińskiego zagrożenia – dochodzi do zbliżenia rosyjsko-amerykańskiego.
W interesie Amerykanów leży silna Rosja, zdolna powstrzymać Chiny na Syberii. To ograniczy parcie chińskie w rejonie Pacyfiku i na inne tradycyjne amerykańskie tereny zależne – jak chociażby Ameryka Południowa.
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu w Europie obowiązywał schemat przeciwstawiający związki atlantyckie – zawiązane po II wojnie światowej – tradycyjnym związkom eurazjatyckim opartym na współpracy niemiecko-rosyjskiej. Po upadku komunizmu Rosja wróciła do tradycyjnych zainteresowań, zaś Niemcy zaczęły postrzegać siebie za główną siłę zdolną – jak to było za carów – zeuropeizować pokomunistyczne, moskiewskie mocarstwo na glinianych nogach. Związek z Kremlem byłby fundamentem politycznego znaczenia siły nowych Niemiec w zjednoczonej Europie i pomostem, przez który rosyjskie elity wkroczyłyby do europejskiego klubu.
Wcześniej, za czasów prezydentury Busha, taki rozwój sytuacji nie cieszyłby zbytnio Waszyngtonu, dlatego, że oznaczałby automatycznie zmniejszenie politycznych i wojskowych wpływów USA w Europie.
Na tym założeniu opierała się polska wizja „wyjątkowego” sojuszu z Ameryką, w ramach NATO; sojuszu, który pozwalał na niewielkie, bo niewielkie, ale pole manewru. Niestety, w zamian za usługi „strategiczne” świadczone w regionie przez Warszawę Amerykanom, nic konkretnego nie uzyskano. Ameryka w żaden znaczący sposób nie zaangażowała się militarnie czy gospodarczo w Polsce. Pewną mutacją tej opcji mogłaby być próba zaangażowania amerykańskich koncernów w eksploatację złóż gazu łupkowego. Notabene zasoby tego gazu były poznane jeszcze w latach 80. w rezultacie 16-letniego programu badań geologicznych w Polsce.
Jednak dzisiaj Stany Zjednoczone szukają nowej formuły swej pozycji po upadku jednobiegunowej wizji świata – mrzonki neokonserwatywnych geostrategów Busha pierwszego i drugiego. Zagrożenie chińskie jest głównym czynnikiem kształtującym dalekosiężne myślenie strategiczne Waszyngtonu, zwłaszcza w kontekście konkurencji o surowce, a przecież to jeden z najważniejszych aspektów walki o dominację.
Sytuacja Polski wymaga więc przeformułowania założeń strategicznej polityki bezpieczeństwa, określenia tego co realne i co z punktu widzenia naszej obecnej siły (a raczej jej braku) byłoby najkorzystniejsze. Pozbierajmy do kupy atuty i zastanówmy się, z kim nam po drodze. W przeciwnym wypadku zostaniemy doczepieni do jakiegoś tranzytowego eszelonu.
A na marginesie, to ponoć wedle „plotkarskiej” wersji III Tajemnicy Fatimskiej, kolejna wojna światowa ma się rozpocząć od zaskakującego ataku Chin na Rosję. Jeszcze kilka lat temu pukalibyśmy się w czoło…

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Na początek głosujmy portmonetką

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Tue, 18 May 2010 06:51:22 +0000

Do coraz większej liczby rodaków dociera prosta prawda, że państwo polskie jest bezsilne. Słabe, toczone chorobami, bez wojska, z chaotyczną administracją i zbiurokratyzowane.
Walające się po miejscu katastrofy resztki zwłok ofiar i części rozbitego samolotu prezydenta Polski, sprzeczne komunikaty prokuratury cywilnej i wojskowej, zamęt informacyjny – wszystko to sprawia, że zza zasłon symboliki narodowej, biało-czerwonych sztandarów, zza eleganckich gabinetów instytucji wyziera smutna prawda, że to wszystko atrapa państwa – jak to określił kiedyś Stanisław Michalkiewicz – państwo niepoważne.
Co jeszcze bardziej smutne, to że niepoważne państwo jest formą organizacji pracowitego, zaradnego, wykształconego 40-milionowego narodu zamieszkującego w samym sercu Europy na przecięciu najważniejszych szlaków komunikacyjnych kontynentu, zaopatrzonego przez Pana Boga w bogactwa naturalne i pobłogosławionego wspaniałą historią.
Na usta ciśnie się więc proste pytanie – dlaczego? Dlaczego Polska jest chora? Dlaczego państwo polskie jest słabe?! W diagnozie choroby leży klucz do znalezienia dróg naprawy.
Grzechem pierworodnym Trzeciej Republiki jest brak odcięcia się od PRL, brak jasnej cezury wobec przeszłości, wobec administracji, która na zlecenie czerwonej kacapii zarządzała polskim terenem kolonialnym. Nie można wybudować silnego suwerennego państwa, silnych instytucji, jeśli tę budowę opieramy na namiestnikowskim aparacie, na ludziach, których przyuczono, by decyzje, które podejmowali, konsultowali u „przełożonego”. Pokoleniom Polaków przetrącono kręgosłup i przyuczono do postawy kolonialnej. Oni tę postawę przenieśli w pierwsze pokolenie nowej Polski
Organizm państwa, jak mięso tłuszczem, jest poprzerastany przez agenturę rodzimą i obcą. Ta rodzima agentura nigdy nie była samodzielna, pracowała na zlecenie.
Widać to doskonale, porównując sytuację w Rosji i Polsce? Dlaczego? Bo, jak to kiedyś wspaniale podsumował wielki polski satyryk i prześmiewca, Janusz Szpotański, „w przeciwieństwie do PRL, Związek Radziecki był państwem niepodległym”.
Dlatego agenci z „zakonu” KGB, którzy robią dzisiaj w Rosji politykę, pracują skutecznie nad odbudowywaniem wpływów czerwonego imperium, agenci, którzy w III RP mieli w rękach postronki realnej władzy, patrzą tylko, jak by tu wpisać kraj w cudzą rozpiskę. Pozbawieni centrali, nie są w stanie samodzielnie myśleć.
Dlatego, o ile wpływy agentury kagiebowskiej działają w Rosji państwowotwórczo, o tyle wpływy agentury w Polsce wystawiają polskie państwo na żer cudzych central.
Od tego należy zacząć robić porządek; od odsunięcia agentury od rządzenia; od oparcia się na młodych ludziach w wojsku i w polityce, którzy rozumieją interes państwa i którym Polska bije w sercu.
Dzisiaj, kiedy wszyscy chodzą z wielką nadzieją, żeby „coś zrobić”, trzeba zacząć budować ruch narodowy.
Ruch, który starały się tępić powojenne elity przywiezione do Polski na czołgach. To zbrodnia w Katyniu umożliwiła Stalinowi przyszycie do polskiego organizmu łba sowieckich politruków. Dzieci i wnuki tych ludzi zaludniają warszawskie salony, wydają gazety, pracują w telewizji. Ci ludzie są podszyci strachem i pogardą wobec Polaków.
Jednym z zadań salonu po roku 1989, było pilnowanie, aby nie doszło do odrodzenia „polskiego nacjonalizmu”, który rzekomo przetrwał „w zamrożeniu” czasy komunizmu i zagrażał modernizacji. Stąd wyszydzanie polskiego patriotyzmu, stąd naśmiewanie się z prostych, szczerych, uczciwych Polaków, pragnących dobra Ojczyzny i dumnych z jej historii; stąd wdeptywanie w błoto ludzi, którzy podnosili się w obronie polskiego interesu narodowego, przeciwstawiali postkomunistycznej grabieży i rozdrapywaniu gospodarki przez obcych.
Wybory prezydenckie łba hydrze nie urwą, ale wybory prezydenckie mogą przeorać scenę i stworzyć ruch, który będzie zaczynem odrodzenia Polski.
Czasu niewiele, my słabi i niezorganizowani, kręcimy się w chocholim tańcu, a tymczasem z miesiąca na miesiąc tężeją zewnętrzne zagrożenia.
Katastrofa pod Smoleńskiem pokazała nagle, że miliony Polaków chcą Polski. Dostatniej, wzbudzającej szacunek swą siłą, prowadzącej mądrą politykę. Przyszedł czas działania i widać już, że przeciwnicy chcą ten zaczyn przerobić w zakalec; widać harcowników wypuszczonych do rozpoznania sił przeciwnika, widać kanalizowanie i rozpraszanie niezadowolenia.
Mamy szansę. Za jej niewykorzystanie będziemy odpowiadać przed dziećmi.
Na pytanie, dlaczego polskie państwo jest słabe, odpowiedź jest jedna: bo nie rozliczyliśmy przeszłości, nie powiedzieliśmy, kto był zdrajcą, a kto bohaterem. Przykładem postawy tamtych zdrajców usprawiedliwiają się nowi, dzisiejsi.
Problemem Polski jest kula okrągłego stołu i Magdalenki przykuta do nogi. Czas zerwać te pęta i powiedzieć, co czarne, a co białe. W przeciwnym razie nigdy w Polsce nie będzie normalnie, bez tego kolejne pokolenia będą rosły w atmosferze patriotycznej „ambiwalencji”.
Patriotyzm to troska o dobrze pojęty własny interes – interes naszych rodzin, miejscowości, kraju. Nikt o ten interes nie zadba, jeśli sami tego nie zrobimy. Przejawem tej troski musi być odzyskanie przestrzeni publicznej – mediów. To można łatwo zrobić, głosując portmonetką. Czasu niewiele.
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Uwaga, uwaga, nadchodzi… Gazprom

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 08 May 2010 08:39:42 +0000

Mój tekst o polskim gazie łupkowym wywołał żywy odzew, choć jedynie zestawiał powszechnie dostępne informacje.
O tym, że polski gaz niejednemu wierci w nosie, świadczą doniesienia z ubiegłego tygodnia: minister spraw zagranicznych Sikorski przeprowadził w USA rozmowy z Chevronem „na temat eksploatacji gazu łupkowego w Polsce, szczegółów nie ujawniono”, zaś szef Gazpromu, Miller (nie mylić z polskim politykiem komunistycznym z Łodzi), ogłosił nieoczekiwanie, że Rosja ma doświadczenie i technologię do eksploatacji gazu łupkowego i – tu cytat z konferencji prasowej – „jeśli macie gaz łupkowy, do idziemy do was”. Rozumiem, że kontynuując sowieckie tradycje, Gazprom do Polski zawsze „czuje się zaproszony”.
Te dwa zdarzenia kreślą bieguny obecnego napięcia dyplomatycznego. Reakcja Rosjan jest z pewnością ciekawa, ponieważ można domniemywać, iż Moskwa ma informacje o polskich złożach strategicznych jeszcze ze starych czasów, zaś za PRL prowadzone były liczne wiercenia i badania geologiczne. Wiadomo, gdzie są łupki gazonośne, i wiadomo też prawdopodobnie, jakie jest ich nasycenie gazem.
Nawiasem mówiąc, wiele osób, które z miną znawców wypowiadają się na ten temat okazuje zadziwiająco małą wiedzę na temat samej technologii eksploatacji łupków, zazwyczaj przyrównując to do znanej tu z Alberty niezwykle „brudnej” eksploatacji roponośnych piasków i łupków bitumicznych.
Gdzie Rzym, a gdzie Krym!
Ropę z łupków eksploatuje się metodą kopania odkrywki – olbrzymiej dziury w ziemi – urobek transportowany jest ciężarówkami do zakładów, gdzie materiał miesza się z parą – a następnie dokonuje ekstrakcji ropy z mieszaniny.
Technologia poziomej eksploatacji gazu łupkowego jest o wiele ciekawsza. Jej wertykalna faza przebiega jak standardowe wiercenia gazowe – odwiert uszczelnia się betonem, aby nie dopuścić do skażenia wód głębinowych, następnie na odpowiedniej głębokości nad warstwą łupka wiertło skręca powoli w bok, by ostatecznie zacząć wiercić poziomo. Tu znów następuje uszczelnienie płaszczem betonowym. W tak przygotowaną poziomą część odwiertu wprowadza się urządzenie do strzelania otworów i odpala ładunki wybuchowe, dzięki temu następuje perforacja rury i skały w pobliżu odwiertu. Następnie urządzenie do strzelania wycofuje się i pod bardzo wysokim ciśnieniem tłoczy w odwiert specjalnie dobraną płuczkę. Ciśnienie rozsadza łupek na 900 m, a przez szczeliny wychodzi gaz.
Manewr można powtarzać, dokładnie „osuszając” łupek z gazu.
Dzięki zastosowaniu takiej technologii w ostatnich kilku latach produkcja gazu ziemnego w USA wzrosła o 20 proc. i nadal rośnie.
Nie są to więc opowieści o żelaznym wilku, lecz wiedza sprawdzona w działaniu.
W większości specjalistycznych magazynów mówi się obecnie o Polsce jako o najbardziej obiecującym terenie eksploatacji gazu w Europie. Przepowiada się, że Polska będzie „nową Norwegią”. Norwegia jest obecnie trzecim na świecie eksporterem gazu. Notabene, 60 proc. produkcji kontroluje Statoil, firma będąca w 70 proc. własnością norweskiego państwa. Resztę mają BP ExxonMobil i ConocoPhillips. Eksploatacja norweskiego gazu ruszyła w 1971 roku w dwa lata po odkryciu zasobów.
To, że w Polsce jest gaz łupkowy nie ulega wątpliwości. Obecnie rozstrzyga się, kto go dostanie i na jakich zasadach.
Można się obawiać najgorszego, ponieważ polskie państwo przypomina protektorat, na dodatek, dużym rzecznikiem interesów rosyjskiego gazownictwa są Niemcy, mające w Polsce duże wpływy gospodarcze, medialne i polityczne. Stąd też tak wielkie naciski dla zagwarantowania interesów Gazpromu i zawierania kontraktów z Rosjanami opiewających na dziesiątki lat i bajońskie sumy. Tymczasem właśnie z uwagi na gaz łupkowy i inne niekonwencjonalne sposoby eksploatacji można oczekiwać, iż mimo wzrostu energetycznego głodu państw Azji, cena gazu może spadać.
Do tego dochodzi nadzwyczaj szybko uchwalana ustawa „Prawo geologiczne i górnicze”, która zdaniem wielu prawników, jest niczym innym jak próbą rabunkowej prywatyzacji polskich bogactw naturalnych. Wychodzi na to, że polskie złoża (nie tylko gaz łupkowy) zostaną rozszabrowane na podobnych zasadach, jak to zrobiono z iracką ropą, po obaleniu Saddama, kiedy to również natychmiast „sprywatyzowano” złoża.
Wypadki ostatnich tygodni pokazują, że Polakom powoli otwierają się oczy i poczynają dostrzegać jak zgrabnie przejechano im walcem po mózgach, jednocześnie zapuszczając węża do kieszeni.
Wybory prezydenckie dają okazję do organizacji i mobilizacji. Oczywiście, że nie ugramy wszystkiego, ale być może zaczniemy budować ruch, być może wyłonieni zostaną nowi działacze, którym na sercu leży dobro Polski; być może ludzie, którzy czując się ubezwłasnowolnieni, zostawali na głosowanie w domach, ruszą do urn.
Świat się zmienia i Polska się zmienia. Gaz łupkowy przyspiesza wypadki. Polska ponownie staje się terenem strategicznej rozgrywki. Nie dajmy się po raz kolejny zrobić w bambuko, odsuńmy kompradorów od władzy.
Jest to trudne, ale nie niemożliwe. Potrzeba tylko przedłożyć interes Polski nad własny. Bo interes Polski to najlepiej pojęty interes własny – nic nie daje większej radości niż rodzina, dzieci i praca we własnym, dobrze rządzonym, zasobnym kraju. Polska może być takim państwem. Między innymi za sprawą bogactw, którymi Bóg nas obdarzył. Warto o to zawalczyć.
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Z naszej własnej winy

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 01 May 2010 07:46:12 +0000

Moja prywatna teoria głosi, że zło i głupota, które do dzisiaj tkwią w myśleniu polskich elit, to efekt grzechów przedrozbiorowych. Polska była mlekiem i miodem płynącym królestwem, Bóg błogosławił temu krajowi. W wieku XVI i XVII był to raj na ziemi, żyli nasi pradziadowie w wolności bez głodu i prześladowań.
Dobrobyt i władza wkrótce odebrały im pokorę i przepełniły pychą, wkrótce nowe pokolenia zapomniały, czemu zawdzięczają tę łaskę, i uznały, że z pewnością sobie samym; uznały, że tak musi być po wsze czasy, jednym słowem, zgłupiały.
Kiedy przyszło otrzeźwienie, kiedy ich głupota została wykorzystana przez zaborców, Polacy nadal nie mogli wyzwolić się z pychy. Zamiast zrobić rachunek sumienia, uznali, że są Chrystusem narodów, że przecież tak wspaniałych ludzi jak oni, tak wspaniałego narodu, jak ich, Bóg nie mógł ot tak zwyczajnie pokarać za głupotę; Bóg ich w ogóle nie mógł ukarać, Bóg ich tylko mógł wywyższyć, tym razem w cierpieniu.
I znów Polacy mogli sobie nie mieć nic do zarzucenia; znów, w upodleniu, pod butem obcym mogli mieć dobre mniemanie o sobie samych.
Ta racjonalizacja upadku, okrzepła w romantycznej wizji polskiego patriotyzmu, była przejawem pychy kolejnego pokolenia. Ten grzech owocował przeniesieniem się mitu na kolejne pokolenia, również w Polsce niepodległej, która wysiłkiem politycznych realistów powróciła po Wielkiej Wojnie na mapę świata i której pierwszy raz od wiktorii wiedeńskiej udało się znów odnieść olbrzymi sukces militarny – powstrzymać nawałę bolszewicką
To grzech patriotycznego romantyzmu, który każe nam mieć wspaniałe mniemanie o sobie samych, niezależnie od tego jak wielką głupotę popełnimy, w jak wielką kupę wdepniemy i jak bardzo jesteśmy nieodpowiedzialni.
***
Katastrofa samolotu wiozącego polską delegację do Katynia po raz kolejny odsłoniła polską duszę.
Dzisiaj znów pokaźna część narodu wierzy w złowrogie spiski światowe, wykluczając w świadomości najprostsze rozwiązanie – że tak wielka tragedia mogła być następstwem naszej własnej głupoty i błędów.
Snuje się domysły zamachu. Mówi, że nie możemy mieć zaufania do tego, co przekazują nam Rosjanie…
ZGODA, nie możemy mieć zaufania do Rosjan! Tylko, że wcześniej wcześniej bez zmrużenia oka zaufaliśmy im cały prezydencki samolot z najważniejszymi osobami w państwie, nie zabezpieczając kontrwywiadowczo lotu, nie wymagając odpowiedniego sprzętu nawigacyjnego w Smoleńsku, nie umieszczając w wieży tamtejszego lotniska polskich oficerów od naprowadzania. Wówczas trzeba było nie ufać Rosjanom, bo to by coś nam dało!
To jest problem, o którym powinniśmy mówić, bo ten błąd tkwi u nas i możemy go naprawić!
Jeśli przegrywasz i dostajesz po pupie, to nie wiń za to okoliczności, lecz popatrz, jak mogłeś się lepiej przygotować, wyciągnij wnioski, aby być zabezpieczonym w przyszłości, aby nie musiały podobnie dostawać po pupie twoje dzieci.
Tymczasem my szukamy winnych dookoła. Tak, śledztwo w sprawie katastrofy powinni prowadzić Polacy, tak, trzeba było wymóc to na Rosjanach.
Ale tego nie zrobiono. Dlaczego? Bo masz Polaku takich ludzi u władzy, na jakich zasługujesz. To był Twój wybór, teraz zjedz sobie ze smakiem tę żabę.
Szukając przyczyn, zaczynaj od siebie, bo Ty Putina z Kremla nie wyrzucisz. Nawiasem mówiąc, nawet gdyby to była prawda, gdyby to Rosjanie zabili nam prezydenta, to co Polska mogłaby zrobić? Tupnąć nóżką!
Państwo jest w rozgardiaszu, wojsko w rozsypce, służby specjalne przeżarte agenturą. Ludzie, najpierw zróbcie silne państwo polskie, które będzie w stanie prowadzić poważną niezależną politykę i z którym inni będą się liczyć, a potem miejcie pretensje do innych.
Na razie jest to żałosne. 40-milionowy naród w środku Europy, który nie może nawet wymóc sensownego śledztwa w sprawie największej powojennej tragedii lotniczej.
Ja się Rosjanom nie dziwię. Mogą sobie pozwolić, aby traktować Polaków per noga.
Potwierdzeniem polskiej słabości są apele, by dochodzenie w sprawie katastrofy prowadziła międzynarodowa komisja. Proszą sobie wyobrazić, że Amerykanie proszą, aby dochodzenie w sprawie katastrofy ich samolotu prowadziła komisja międzynarodowa?! Ba, oni nawet nie zgadzają się, by ich żołnierze mogli być sądzeni za zbrodnie wojenne przed międzynarodowym sądem!
Domaganie się powołania komisji międzynarodowej to przyznanie, że jest się tak słabym, iż bez zagranicznego protektoratu nie da rady.
Zgroza!
A to wszystko jest efekt polskiego garbu – faktu, że nasi praojcowie z własnej winy stracili imperialne państwo i przez ponad 120 lat naród żył na łasce obcych, że oduczył się skutecznego działania i w swych politycznych podrygach stał się śmieszny. Boli? Musi boleć! Najpierw trzeba poznać chorobę, żeby móc ją leczyć.
Głupota lubi się powielać, ale z głupoty można się wyzwolić, dlatego konieczna jest praca organiczna, konieczne jest wspieranie jeden drugiego i tłumaczenie jeden drugiemu. Jesteśmy w sercu Europy 40-milionowym polskim narodem, upokarzanym i wodzonym za nos. Z naszej własnej winy.
Dlatego podnieśmy się i wybudujmy silną Polskę. Wiele osób wspomina dzisiaj czasy saskie i wieszczy nadchodzący upadek. Jest jednak różnica: w czasach saskich kraj pławił się w bogactwie i przepychu.
Uczmy się, podglądajmy innych i bądźmy gotowi. I na Boga, nie miejmy pretensji do wilka, że nie jest owcą, miejmy pretensje do siebie, że nie potrafimy bić wilka po pysku.
Bo w tym jest główny problem.
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Wojna o polski gaz

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 24 Apr 2010 08:37:47 +0000

Pogrzeb prezydenckiej pary pokazał, że przynajmniej formalnie milionom Polaków wciąż zależy na Polsce; że jednak pragniemy dobra kraju. Świadczy o tym również poszukiwanie prawdziwych przyczyn tragedii. Czy aby nasz prezydent nie został zamordowany?
Powiem przewrotnie, że nie ma to już znaczenia.
Nawet gdyby został, to nie zostanie to nigdy oficjalnie stwierdzone. Nie ma takiej siły. Wszystkie próby „internetowych śledztw” na własną rękę na podstawie wyimków i puszczanych w Internet filmików jest czystą głupotą i stratą czasu.
Wielkie znaczenie ma natomiast naruszenie procedur bezpieczeństwa, jakie nastąpiło przy tym locie; znaczenie ma to, że samolot z prezydentem leciał do Smoleńska bez należytego zabezpieczenia na miejscu, że polskiego oficera nie było w wieży kontroli, że nie sprawdzono, czy działają instalacje lotniska, że pilot lądował w niebezpiecznych warunkach itd. itp. Jednym słowem, katastrofa pokazała czarno na białym złe działanie polskich instytucji i słabość państwa. Co do tego nie ma wątpliwości.
I po tym stwierdzeniu można zaprzestać ekscytowania się internetowymi dywagacjami o strzałach czy „mało prawdopodobnym” rozbiciu samolotu w drebiezgi. – Nawiasem mówiąc, radzę sięgnąć w YouTube do filmów TVP z katastrofy iła-76 w Lesie Kabackim – tam było podobnie i tam też było słychać „strzały”.
Czy prezydent w czymś „przeszkadzał”? Prawdopodobnie, ale też od dłuższego czasu był politykiem „spacyfikowanym”, o czym świadczy chociażby podpisanie Traktatu lizbońskiego; zresztą prezydent w Polsce od dawna już nie rządzi, a jedynie reprezentuje.
***
Tymczasem w Polsce jesteśmy świadkami największej rozgrywki w powojennej historii tych ziem. Zaczęły się dziać rzeczy duże. I niestety ten kraj i to państwo nie są do nich przygotowane; życzenie, aby Polska była Polską, pozostaje właśnie tym – życzeniem.
Walka, jaka się rozpoczęła, jest bezceremonialna i na noże, nie wiemy, czy już się czasem nie rozstrzygnęła, w każdym razie to, że nie jest to dzisiaj główny temat debaty politycznej, świadczy o wadze sprawy. Uruchomieni zostali agenci wpływu, pociągnięto sznurki medialnych „śpiochów”.
Chodzi o gaz łupkowy. Amerykański koncern Chevron odkrył na polskich ziemiach olbrzymie pokłady. Pokłady, które są w stanie poważnie wpłynąć na strategiczne kierunki polityki w regionie. Przede wszystkim zagrażają pozycji Rosji i jej „dyplomacji” uprawianej przy pomocy gazowej rury.
Odkrycie tak olbrzymich pokładów gazu w Polsce (ale nie tylko) stawia również pod znakiem zapytania inwestycje niemieckie w rosyjski gaz, eksploatację złóż na Morzu Barentsa czy budowę gazociągu pod dnem Bałtyku.
Polacy otrzymują jedną na pięć pokoleń szansę rozwarcia gnębiącego nas historycznego szczękościsku Rosji i Niemiec.
Mamy złoty róg i wszystko wskazuje na to, że większość nas nie zdaje sobie z tego sprawy. Trudno się dziwić, bo większość polskich mediów nie należy do Polaków.
Front bitwy o Polskę wygląda dzisiaj mniej więcej tak:
1. Amerykanie dzięki nowej technologii eksploatacji gazu łupkowego w ciągu kilku lat stali się głównym producentem gazu ziemnego na świecie, wyprzedzając Rosję. Zagrozili tym Gazpromowi na rynkach trzecich.
2. Amerykanie kilka tygodni temu udokumentowali złoża zdolne zaspokoić potrzeby Polski na 120 lat – spowodować przestawienie energetyki i uczynić z Polski eksportera gazu.
3. Możliwość ta mocno niepokoi nie tylko Rosjan, ale Niemców, którzy obawiają się strategicznej nierównowagi i zagrożenia interesów swych korporacji.
4. Berlin naciska na Warszawę w celu: a. ograniczenia eksploatacji łupków (że niby brudna nieekologiczna technologia, a z Rosji jest czysty gaz); b. dopuszczenia Rosjan do kupna złóż i udziału w wydobyciu.
5. Gaz łupkowy to oczko Radka Sikorskiego – z jego inicjatywy niedawno odbyło się w Warszawie sympozjum na ten temat. Sikorski jest za zaangażowaniem Amerykanów. Zaangażowanie takie oznaczałoby rzeczywiste, a nie egzotyczne gwarancje bezpieczeństwa. USA – nie można im tego zarzucić – troszczą się o swe koncerny naftowe.
6. Rząd w Berlinie naciska premiera Tuska, aby ograniczyć rolę amerykańskich firm. Jedną z pierwszych ustaw podpisanych przez nowego p.o. prezydenta była ustawa zezwalająca ministrowi skarbu na ingerencję i zrywanie podpisanych umów „ze względu na bezpieczeństwo strategiczne”.
W tym kontekście nieważne jest, czy prezydent Kaczyński został zamordowany, czy też nieszczęśliwy wypadek spowodował jego śmierć – nieważne, czy „stawiał się” pewnej opcji, dzisiaj liczy się to, by Polska się obudziła, by ludzie zadecydowali o swej przyszłości.
O tych sprawach trzeba rozmawiać, te sprawy nie mogą być rozstrzygane poza plecami przez bandy politycznych kompradorów. Teraz rozstrzyga się przyszłość na kolejne 20 – 30 lat.
Czytam „Rzeczpospolitą”, przeglądam „Dziennik”, słucham polskiego radia… Nic o gazie, za to wiele o nagłej miłości Rosjan…
Wściekłość? To mało powiedziane…
Andrzej Kumor, Mississuaga
www.oniec.net

——————————————————

Tutaj można zobaczyć na czym polega technologia eksploatacji gazu łupkowego – film poglądowy

http://www.realmenergy.ca/operations/technology.html

W przypadku gazu łupkowego zasobnośc złoża można określić z mniejszym błedem niż w przypadku tradycyjnych metod eksploatacji, a zatem prognozy sa pewniejsze

Jeden procent nie musi być mało – zależy od innych warunków m.in. czasu na jaki została podpisana. W Albercie przy zwykłej mniej trudnej eksploatacji tzw royalties wynoszą w pierwszym roku 5 proc.

Udziela sie też wielu innych zachęt i wakacji podatkowych, Ocena umowy tylko na podstawie jednego wskaźnika jest niemożliwa.

Gorsza możliwość to sprzedaż złoża, jest to również stosowane

Chodzi przede wszystkim o to, że te złoża są własnością Polaków i Polacy powinni wiedzieć co z nich będą mieli.

Czytaj również:

http://www.stockhouse.com/Blogs/ViewDetailedPost.aspx?p=101938

http://www.nasdaq.com/aspx/company-news-story.aspx?storyid=200909251322dowjonesdjonline000517

http://business.timesonline.co.uk/tol/business/industry_sectors/natural_resources/article7087585.ece

i wiele, wiele innych…

Andrzej Kumor: Modlę się, aby prawda była inna

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Fri, 16 Apr 2010 06:07:35 +0000

Od soboty zgrzytam zębami.
Usiłuję dać sobie na wstrzymanie, usiłuję nie pokazywać po sobie… Nawet zastanawiam się, czy ja aby czuję po polsku, może mnie ktoś ulepił nie z tej nadwiślańskiej gliny i pińczowskich piasków.
Krew mnie zalewa z kilku powodów.
Po pierwsze dlatego, że te wszystkie media, które dzisiaj robią zmarłemu prezydentowi żałobną klakę, jeszcze tydzień wcześniej opluwały go co najmniej raz na 24 godziny, a ci wszyscy „zasmuceni” politycy sunący dzisiaj ze zniczami pod Pałac Prezydencki, jeszcze dwa dni wcześniej naśmiewali się z Kaczyńskiego, rysując obrazek mało kumatego chłopka-roztropka. Dzisiaj, kiedy Kaczyński przestał politycznie zagrażać, ci sami ludzie odwrócili się na pięcie i pieją peany, jaki to z byłego prezydenta był miły człowiek i mąż stanu. Rzygać się chce.
Ze stopnia zasłania powierzchni Warszawy zniczami wynika też, że dominującym rytem polskiego patriotyzmu jest nadal patriotyzm galicyjski.
Za Franza Jozefa w Krakowie czy we Lwowie też organizowano wspaniałe patriotyczne pogrzeby i hucznie obchodzono wielkie polskie rocznice. Cesarz pozwalał, bo wiedział, że to jest gwizdek, przez który ujdzie polska para z mieszczan i obywateli ziemskich. Pomodlą się, pośpiewają, świece zapalą, zbiórkę jakąś na sieroty przeprowadzą, a nazajutrz odkurzą cesarski portret i wdzięcznie się pokłonią – bo przecież żyć jakoś trzeba.
Patriotyzm galicyjski to taki, który, z jednej strony, pod groźbą społecznego ostracyzmu każe chodzić na narodowe wystawy i sztuki teatralne, a z drugiej, nie przeszkadza wylewać nocników na młodzież Piłsudskiego, gdy ta idzie się bić o niepodległą Polskę.
Dzisiaj z powodu straty prezydenta, łzy leją się nam rzęsiście i gromkie słychać słowa modlitw, kiedy zaś kilka miesięcy wcześniej ten sam prezydent w imieniu narodu zrzekał się niepodległości państwa polskiego, po Warszawie spokojnie jeździły tramwaje, a lud roboczy dziarsko rozprawiał o ostatnim sprzedanym meczu piłki nożnej.
Kiedy Polska faktycznie traciła niepodległość, miliony Polaków spokojnie siedziały w domach, oglądając kolejny odcinek „Rancza” czy „Klanu”, zaś przed pałacem protestowały grupki „oszołomów”.
    Patriotyzm galicyjski to choroba narodów podbitych, których elity usprawiedliwiają się narodowym folklorem ze służby po obcych dworach.
Inny wirus wywołujący zatrucie polskiej krwi to patriotyzm powstańczy; podniecenie, jakie wywołują wizje „pięknych” tragedii, kiedyśmy to rzucali się z gołymi rękami na armaty czy kulomioty. Opisuje to rzeczowo poeta słowami: „Obok Orła znak Pogoni, poszli nasi w bój bez broni. É Niechaj Polska zna, Jakich synów ma”. Wiele wskazuje na to, że to właśnie ten bakcyl patriotycznej choroby zaszczepiony za młodu w byłym prezydencie przez mit całopalnej ofiary powstańczej przyczynił się do jego różnych szarż. Daj Bóg, by nie okazało się, że był także powodem sobotniej katastrofy. Wcześniej już kilkakrotnie Lech Kaczyński lekceważył własne bezpieczeństwo, czy to narażając się na ostrzał podczas odwiedzin na gruzińskiej linii frontu, czy też nakazując bezprawnie pilotowi własnego samolotu lądowanie w niebezpiecznych warunkach (ten wówczas nie posłuchał).
Umysł zapłodniony patriotyzmem powstańczym nie jest w stanie pojąć, że narażanie się przywódcy politycznego na niebezpieczeństwo to nie oznaka odwagi, lecz obywatelskiego tchórzostwa – oznaka niedorastania do sytuacji.
Kiedy mam 20 lat i nie mam rodziny, mogę się narażać do woli; moja śmierć co najwyżej zasmuci aktualną narzeczoną. Kiedy spłodzę dzieci, ilość oleju w rozumie powinna natychmiast rosnąć, bo nie odpowiadam tylko za siebie, lecz również za potomstwo; kiedy dowodzę ludźmi, czuję na karku odpowiedzialność za ich życie i los, kiedy zaś kieruję państwem, to podatnik płaci za moją ochronę nie dlatego, że mu osobiście zależy, bym dożył emerytury, lecz dlatego, że moja śmierć może być na rękę wrogom państwa i zagrozić instytucjom tegoż.
W tym sensie śmierć Lecha Kaczyńskiego to prywatna sprawa jego rachunku z Panem Bogiem, ale śmierć prezydenta Polski Lecha Kaczyńskiego to sprawa bezpieczeństwa państwa polskiego, sprawa wszystkich Polaków.
Jeśli więc prezydent lekkomyślnie naraża własne bezpieczeństwo, to znaczy, że ma w nosie interes współobywateli, i za cenę „opinii gieroja” frymarczy interesem narodu. Gdyby okazało się, że prezydent państwa wjechał na ambicje pilotom swego samolotu, aby zaryzykowali życie licznej grupy najważniejszych osób w państwie, to okazałoby się, że był niebezpiecznym sztubakiem, który nie dorastał do urzędu.
Modlę się, aby prawda była inna.
    Modlę się również o to, aby Polacy dojrzeli do patriotyzmu – tego bez żadnego dodatkowego przymiotnika – patriotyzmu, czyli troski o interes własny i interes przyszłych pokoleń – o dobrobyt polskiego chłopa i polskiego robotnika; o polskie zakłady pracy, polski majątek – o sprawiedliwą praworządną Rzeczpospolitą, w której ludziom aż chce się żyć. Wymaga to zagnieżdżenia się w łepetynach polskiej elity, że własne państwo to rezultat najlepiej pojętego polskiego interesu narodowego, że jest to dobro wspólne tejże elity oraz całego społeczeństwa, z którego ta elita wyrasta.
    Ofiary sobotniej katastrofy niech Bóg raczy przyjąć do swego królestwa. Wieczne odpoczywanie racz im dać Panie.
Jeszcze Polska nie zginęła, a ci, którzy Polsce oddają serca, żyją wraz z nią.
Politykę Lecha Kaczyńskiego ocenią historycy. Dał się poznać jako orędownik polsko-izraelskiego sojuszu strategicznego (tak to określają w izraelskich gazetach), jako zwolennik budowania bezpieczeństwa Polski w oparciu stosunki z USA i wreszcie jako człowiek, który złożył podpis na Traktacie lizbońskim, który pozbawił Polaków suwerenności państwowej, a którego skutki nad Wisłą zaczyna się dopiero odczuwać.
Modlę się, aby te tysiące zniczy nie zaczadziły do końca polskich umysłów, lecz oświeciły miliony spadkobierców naszego niegdyś dumnego i narodu.
Mówią, że jeśli Pan Bóg chce kogoś ukarać, to mu rozum odbiera. No, ale ileż można?
    Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Zaproszenie do wieczności

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 03 Apr 2010 05:19:47 +0000

Od chwili, kiedy trochę odrośniemy z dorastania, staramy się przyhamowywać upływający czas. Piękny dwudziestoletni, no, może trzydziestoletni to idealny obraz człowieka kultury konsumpcyjnej. Ciało estetyczne, mało zwiotczałe i wolne od otłuszczenia, krew ochoczo pulsuje; możemy unurzać zmysły. Wszyscy opaleni i zdrowi… jak na filmach o Hitlerjugend.
Życia się jednak nie powstrzyma. Nasz los nie sprowadza się do leniwego polegiwania w ciepłych klimatach czy dziarskiego uprawiania sportów. Cierpienie, choroby, śmierć bliskich w miarę upływu czasu dotykają każdego.
Znajomi „odpadają” z naszego kółka, mają kłopoty, popadają w uzależnienia, chorują, z innymi tracimy wspólny język, jeszcze inni po prostu umierają.
To rodzi lęk, rozsadza zabieganą, znaną, oswojoną doczesność, każe nam stawiać pytania, spędza sen z powiek. Oczywiście, możemy nadal zgrywać przed sobą wesołka, możemy zasunąć parawan na pojutrze, mając nadzieję, że dzisiaj nic nieprzyjemnego się nie wydarzy, licząc, że tymi wszystkimi „niemiłymi” sprawami zajmiemy się jutro, czyli nigdy. Ucieczka w doraźność i teraźniejszość należy do najbardziej powszechnych sposobów współczesnego znieczulania „bólu” egzystencji. „Przecież jeszcze nie umierasz”, odsuń złe myśli, nie myśl o nieszczęściach. Nie przejmuj się.
„Nie myśl”.
Bo gdy będziesz myślał, to się jeszcze przerazisz, przygnębisz, wpadniesz w depresję…
Oczywiście, gdzieś tam podskórnie zawsze dopada nas przeświadczenie, że jest to rozwiązanie chwilowe, a rzeczywistość usunięta sprzed oczu przez owo „niemyślenie”, da znać o sobie. Ale nic to, zgłusz się, strzel piwko, kup coś ładnego, zabaw się…
Odejście kultury masowej od chrześcijaństwa pozbawiło nas odwiecznego źródła siły, które naszym przodkom pozwalało myśleć i działać bez strachu przed śmiercią, zdziecinnieliśmy, odrzucając pytania, skąd i po co przychodzimy. Dawniej odpowiedzi dostarczała wiara. Bez niej nie byłoby cywilizacji Zachodu, nie byłoby instytucji wzniesionych na fundamencie obietnicy zmartwychwstania, one odzwierciedlały porządek świata zapisany w sklepieniach gotyckich katedr. Bez obietnicy wieczności człowiek jest jak sierota, boi się nabrać powietrza pełną piersią. Bo a nuż mu zaszkodzi… Dopiero przezwyciężenie śmierci pozwala brać życie takim, jakim jest.
A nie chodzi w nim o sukces, karierę, ba, nie chodzi nawet o to, by dobrze wychować dzieci czy czynić dobro; chodzi o zbawienie duszy, przygotowanie się do wieczności. reszta to pochodna, reszta to odpowiedź na pytanie, co robić, aby zbawienie osiągnąć. Święty Augustyn mówił „kochaj Boga i rób co chcesz” – jeśli będziesz Go kochał, nie zrobisz niczego, co Mu niemiłe.
Najciemniej jest pod latarnią.
Jesteśmy spadkobiercami Zachodu, wystarczy, byśmy się nachylili i napełnili kielich ze źródła. Mamy teraz kolejną okazję.
Zaprasza każdego po imieniu zmartwychwstały Chrystus. Jeśli tylko nie odrzucimy łaski, będziemy mogli myśleć o wszystkim „do końca”, bez obaw, zaczniemy poważnie, radośnie, bez oglądania się na innych rąbać własną ścieżkę życia. Przestaniemy martwić się, oczekiwać pocieszenia i szukać powierników trosk wśród ludzi; a pójdziemy do spowiedzi.
Zmartwychwstanie to jedyne prawdziwe wyzwolenie. Wszystkie samodzielne ludzkie próby „oswobodzenia” kończą się karykaturalnie; utratą wolności i zeszmaceniem człowieka.
Święta wielkanocne to nie jest jedynie okazja do miłych spotkań w gronie rodziny i znajomych, lecz zaproszenie do wieczności. Oferta w miarę przemijania wieków coraz bardziej aktualna. W dzisiejszych czasach niezwykle potrzebna. Bez niej rzeczywiście można być w strachu, bez niej rzeczywiście lepiej by było, gdyby nas nie było. Bez niej nasz „błysk istnienia” byłby jedną wielką tragedią.
Jednym słowem, Chrystus przypomina, że jesteśmy nieśmiertelni i zaproszenie do wiecznego szczęścia mamy w rękach. Chodzi tylko, by nie wykruszyło się nam przez palce. I to jest nasza sprawa i to jest sprawa tego tygodnia i tych Świąt.
Jesteśmy tutaj na moment, każdy dzień jest wspaniałym doświadczeniem. Jesteśmy tu „na wycieczce”, w podróży, odwiedzamy jedynie ten świat i nie zagościmy w nim na stałe. Wszystkie materialne elementy, jakie są nam dane do dyspozycji, jakich używamy na co dzień, zostawimy, wychodząc stąd, rozliczymy się z każdego atomu.
Więc chodzi jedynie o to, co stąd zabierzemy. Bóg nas dotyka na wiele sposobów, a my często boimy się nawet to zauważyć, boimy się, że będziemy musieli być radykalni, że będziemy musieli wyrwać się z ciepełka, w którym nam jest wygodnie.
Problem w tym, że to ciepełko i tak nie trwa wiecznie i tak się skończy, więc lepiej, abyśmy zeń weszli w rzeczywistość po kładce, jaką nam rzuca w Niedzielę Wielkanocną.
Aby nie bać się żyć, trzeba nie bać się umierać. Aby nie bać się umierać, trzeba się dać przeprowadzić do wieczności Zmartwychwstałemu Chrystusowi.
Czego Państwu i sobie w te Święta z całego serca życzę.
Wesołego Alleluja!
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Asymetryczny sojusz

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 27 Mar 2010 16:30:51 +0000

Straszne rzeczy dzieją się na świecie. Człowiek już się przyzwyczaił do ustalonego porządku, a tu proszę, wiceprezydent Stanów Zjednoczonych Biden bezczelnie skrytykował chęć posiadania własnego domu przez obywateli pokój miłującego państwa Izrael; a tu proszę, minister SZ USA Clintonowa na konferencji samych swoich w AIPAC-u pouczać śmiała krynicę mądrości, że „musi dokonać trudnych wyborów”.
Jakby tego było mało, jedna z europejskich stolic wydaliła „dyplomatę” Izraela w odwecie za niewinne powielenie brytyjskiego paszportu przez jego służby specjalne.
Powiało jakby innym wiatrem, do którego w tym pokoleniu nie jesteśmy przyzwyczajeni. Ludzie spoglądają po sobie ze zdziwieniem.
***
Stosunki izraelsko-amerykańskie są ukorzenione głęboko w samych trzewiach jestestwa USA. Tymczasem, jak to podkreśla wielu analityków – Waszyngton ma niewielki interes w bezwarunkowym niemalże poparciu państwa, które też do wdzięcznych nie należy. Ani w Izraelu nie ma ropy, ani nie jest to ważne centrum handlu, a znaczenie strategiczne Izraela jest dla Ameryki takie sobie. Przeciwnie – właśnie poparcie udzielane temu państwu w wielu miejscach świata zagraża strategicznym interesom imperium.
O dziwo dostrzegł to niedawno szef amerykańskiej armii generał David Petraeus, który „zeznając” niedawno przed komisją Senatu USA ds. armii, stwierdził, że wrażenie faworyzowania Izraela przez Waszyngton wzbudza antyamerykańskie nastroje na świecie, ergo powoduje zagrożenie dla konkretnych Amerykanów – w tym wypadku żołnierzy US Army.
Wydaje się więc, że coś drgnęło, to znaczy pewna część amerykańskiej elity uświadomiła sobie, że coś z tym fantem trzeba zrobić, bo sytuacja Republiki jest trudna.
Czy jednak Amerykanie mają pole manewru? Jak przypomniała niedawno BBC, podobne próby podejmował już przed laty sekretarz stanu James Baker III, który na tym samym forum AIPAC (American Israel Public Affaires Committee) apelował do Żydów o odrzucenie „nierealnej wizji Wielkiego Izraela”.
Niewiele to zmieniło, jeśli chodzi o politykę Tel Awiwu, zmieniły się natomiast polityczne szanse samego Bakera…
Polityka zagraniczna USA w dużej mierze jest kształtowana przez interesy Izraela. Dlaczego tak się dzieje, można się łatwo domyślić. AIPAC jest jednym z bardziej wpływowych lobby, a Żydzi mają skuteczne procedury finansowania amerykańskiej polityki. Dorobili się ich przez kilkadziesiąt lat. Jeśli do tego dodać druzgocący wpływ żydowskich agentów wpływu w mediach, jakiekolwiek antyizraelskie poczynania szybko prowadzą do publicznej śmierci ich autora.
Od kilku ładnych lat Izraelem rządzi syjonistyczna koalicja, która w gołej sile widzi panaceum na wszelkie problemy i która lubi kopać po zadkach, nawet jeśli tego nie musi robić.
Efekt jest taki, że Żydzi do lubianych nie należą, a antysemityzm, choć oficjalnie rugowany i potępiany, żyje własnym „życiem wewnętrznym”. Gdy tylko „dojdzie co do czego”, wypsnie się na powierzchnię. Również w takich społeczeństwach, jak kanadyjskie. Aby to ocenić, wystarczy „ucho przyłożyć”. Zresztą o tym jak marne jest faktyczne ukorzenienie politycznie poprawnych poglądów, wystarczyło popatrzeć na protesty w Waszyngtonie przeciwko ustawie o wprowadzeniu powszechnych ubezpieczeń medycznych.
Z tłumu padały słowa „nigger”, wyzwano od pedałów kongresmana przyznającego się do homoseksualizmu, opluto murzyńskiego działacza…
Buta to rozwiązanie dobre na krótką metę, nie da się na niej budować, a niestety – właśnie wrażenie żydowskiej buty jest jednym z powodów – ujmijmy to oględnie – niechęci do poczynań tego państwa, co czasem przekłada się na niechęć do samych Żydów. Jak szeroko rozpowszechniona jest to niechęć, trudno powiedzieć, bo to, co przedostaje się przez medialne sitko, to na mój gust wierzchołek góry lodowej.
Oczywiście są też środowiska amerykańskie, które popierają Izrael religijnie z namaszczeniem, ponieważ w ten sposób interpretują Słowo Boże. Ponoć jest napisane, że aby Chrystus ponownie przyszedł na Ziemię, Izrael musi być silny (inni jeszcze dorzucają, że Żydzi nawróceni, ale ostatnio nie akcentowano tego warunku).
Inna sprawa, to że Stany Zjednoczone Izraelowi wcale nie są do szczęścia potrzebne i dysponujące czwartym na świecie potencjałem militarnym państwo mogłoby więcej rzeczy robić na własny rachunek. To właśnie dostrzega część amerykańskiej elity politycznej. Tym bardziej, że wiele posunięć Izraela można śmiało zakwalifikować jako wrogie wobec Waszyngtonu. Sojusz jest więc wysoce asymetryczny.
Problemem Izraela pozostaje zaś szowinistyczna ideologia syjonizmu. Koncept ten przeżera zresztą nie tylko politykę Izraela, ale również jest popularny w armii. To praktycznie uniemożliwia spokój.
Na Bliskim Wschodzie są bowiem dwa rozwiązania:
- albo wybicie Palestyńczyków co do nogi, względnie ich wyeksmitowanie poza granice uznawane przez syjonistów za własne;
- albo takie ułożenie stosunków dwustronnych, aby przynajmniej znaczna część palestyńskiej elity, a wraz z nią klasa średnia mogła jakoś żyć.
Przemoc rodzi przemoc. Ucisk deprawuje uciskającego. Jest to problem żydowski i Izraelczycy powinni go sami po ludzku rozwiązać. Stany Zjednoczone muszą zaś wreszcie samodzielnie zdefiniować interes Republiki, bo „źle się dzieje w państwie duńskim”. Kochajmy się jak bracia, ale liczmy się jak Żydzi, i na tym polskim przysłowiu powinny być oparte stosunki izraelsko-amerykańskie.
- Czy to możliwe? Nie wiem. Ale chyba ktoś nieśmiało próbuje.
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Polska menda pospolita

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 20 Mar 2010 09:07:58 +0000

W każdym narodzie zdarzają się ludzie podli, jak to mówią, są ludzie i „ludziska”. Są też i podli Polacy, nie jesteśmy wyjątkowi ani „wybrani”. Zadzwonił niedawno do naszej redakcji pewien człowiek z wielkimi pretensjami, mniej lub bardziej wyimaginowanymi, proponowaliśmy że zamieścimy jego opinię, na co usłyszeliśmy następujące dictum: „Jak wy nie przestaniecie robić, co robicie, to pójdę na was do ?Jewish community= i oni już was załatwią!”.
Na takie coś ręce i nogi opadają. Takie coś świadczy bowiem, że człowiek po drugiej stronie słuchawki nie jest zdenerwowanym rodakiem, lecz specyficznym gatunkiem biologicznym: polską mendą pospolitą. Nawiasem mówiąc, słyszałem kiedyś w pogadance radiowej o zagrożeniach antysemityzmem, że już samo postrzeganie społeczności żydowskiej jako nadzwyczaj wpływowej jest oznaką antysemityzmu. Zatem nie dość, że owa menda usiłowała zaszantażować, to jeszcze objawiała antysemityzm. A fuj!
Polska menda pospolita to gatunek biologiczny, który: a. zazwyczaj nie lubi nas Polaków (siebie nie wyłączając); b. ma kompleksy na punkcie pochodzenia i wszędzie wtrąca trzy grosze, że Polacy są głupi i mają wszy jak ruskie czołgi; c. usiłuje przy pomocy obcych forsować własne zdanie i partykularne interesy.
To „c” jest obecne w mentalności wielu Polaków, którzy szukają podparcia a to u Niemców, a to u Żydów czy Rosjan. Do tej grupy należeli targowiczanie, z tego plemienia wywodzili się liderzy, którzy wpraszali się na cudze czołgi, by zdobywać władzę we własnym kraju; do tej samej grupy zaliczali się szmalcownicy, którzy szantażowali Niemcami zachowujących się po ludzku Polaków.
W czasach wojen i okupacji takich osobników wiesza się za organ męski. W czasach pokoju mendę polską należy po prostu izolować, otarbiać i utrudniać żerowanie na tkance narodu.
Przy okazji jedna mała deklaracja. Otóż, „Goniec” nie będzie publikował za darmo, jak to mamy w zwyczaju, komunikatów organizacji, które straszą nas procesami.
Podobnie też nie będziemy publikować wypowiedzi osób, które chciały nas brać do sądu za opublikowane przez nas repliki na ich wypowiedzi.
Angielskie porzekadło mówi: nie lubisz wysokiej temperatury, nie wchodź do kuchni. Jeśli ktoś publicznie głosi swe poglądy, musi być przygotowany, że może zostać potępiony, wyszydzony, wyśmiany czy rzeczowo skrytykowany. Jeśli się na to ma zbyt cienką skórkę; jeśli ego zbyt napompowane, to lepiej sobie ponarzekać „do obrazu”, a nie pisać do gazet i później szarpać nas za nogawki.
Nie robimy pisma koturnowego, w którym ex cathedra pouczamy co i jak; nie robimy też gazety lekkiej, łatwej i przyjemnej, w której goła pupa na okładce popycha ulęgałkę w wymóżdżony mózg. Naszym zamiarem jest tworzenie tygodnika, który jak zwierciadełko pokazuje zbiorową buzię nas, Polaków, i który, przedstawiając poglądy często rugowane z wielkonakładowej prasy, pozwala wyrobić sobie zdanie i krytycznie myśleć.
Tacy jesteśmy, jeśli ktoś chce nas odmienić – proszę otwarcie o tym dyskutować, a nie straszyć „obcym wojskiem”.
Tworzymy gazetę, która otwarcie mówi o konieczności definiowania i obrony interesu narodowego. Nie zamierzamy nikogo wyręczać i pełnić iluś tam ról społecznych; jesteśmy tylko gazetą, a nie organizacją społeczną czy biurem pomocy; nie jesteśmy też przedsiębiorstwem nastawionym na maksymalizację zysku, w którym wszystko podporządkowane jest wielkości wskaźnika ROR. Pod prąd można wiosłować tyle, ile sił starczy, dopóki starcza, będziemy to robić, bo jest z tego olbrzymia satysfakcja.
Fakt, że wiele osób drażnimy i od wielu dostajemy po uszach. Powiem jednak nieskromnie Drogi Czytelniku, że bez nas byłoby Ci smutniej i samotniej.
Świat się „uszczelnia”, na naszych oczach robi się ciasno i duszno, następuje globalna „urawniłowka”. Pozbawia się nas okruchów wolności – centymetr po centymetrze, aby nie wzbudzać gwałtownych protestów. Sprzeciw wobec tego powinien nas wszystkich jednoczyć. Tymczasem wydajemy się być na przegranych pozycjach. Między innymi przez to, że jesteśmy skłóceni i nie widzimy szerszego planu.
Wolność i rozum to dwa najpiękniejsze dary, jakimi obdarzył nas Stwórca. Używajmy ich zgodnie z przeznaczeniem. Zastanówmy się, czego od życia chcemy, co pragniemy uczynić w te dni, które zostały do śmierci. Postawmy granice ciurkającemu zniewoleniu, nie dajmy się okulbaczyć i omotać drobnymi więzami, które w miarę lat urosną do rangi kaftanu trudnego do zerwania.
Te granice na drodze zniewalającej siły innych ludzi to między innymi troska o rodzinę, wspólne spędzanie czasu, wychowywanie dzieci, promieniowanie na co dzień radością życia, wyzbycie się doczesnych trosk, zaprzestanie porównywania z innymi na liczbę fantów, to czerpanie przyjemności ze zwykłych rzeczy małych i zakorzeniony w wierze brak lęku przed śmiercią. To wszystko stanowi podstawę do brania życia pełnymi garściami i to przynosi szczęście.
Wolność to stan umysłu. Bądźmy więc, jak nasi dumni przodkowie, wolnymi Polakami, wolnymi od człowieczego skarlenia; wolnymi od syndromu polskiej mendy pospolitej. Nie warto nią być. Nie warto marnować godzin.
Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net

Andrzej Kumor: Kierownicy chcą być kochani

Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia — Sat, 13 Mar 2010 09:20:50 +0000

Jeszcze nie tak dawno i w środowiskach „salonowych” nawet lekkie bąknięcie o masonerii uchodziło za rzecz „moherową”. No bo przecież wolnomularstwo – to straszak niedokształconych głuptaków, którzy spiskami tłumaczą nawet pioruny i burze.
Tymczasem, kilka tygodni temu całkiem salonowy belgijski „Le Soir” zacytował (byłego) mistrza Wielkiego Wschodu Francji, pisząc, że masoneria planuje zjednoczoną ofensywę antyreligijną, ponieważ niepokoją ją… rosnące wpływy „lobby religijnego” w Europie i fakt, że w instytucjach Unii bryluje chadecja.
Jean-Michel Quillarde – bo taka jest godność owego mistrza, tłumaczy: „Trzeba, aby różne obrządki masońskie wzięły się do polityki w dobrym tego słowa znaczeniu (…) informowały o laickości i ogłaszały swoją niezgodę na taką czy inną decyzję rządową albo europejską” – tłumaczy w wywiadzie. Wyraził nadzieję na powstanie w przyszłości w Brukseli rodzaju przedstawicielstwa europejskiej masonerii i ruchów wolnomyślicielskich”.
Według „Le Soir”, „loże masońskie z różnych krajów Europy są gotowe do szerszej współpracy mimo dzielących je różnic ideologicznych i obrządków, nawet jeśli będą musiały przynajmniej częściowo zrezygnować z właściwej im tajności działania”.
Zatem po raz pierwszy ktoś przyznaje oficjalnie otwartym tekstem, że w demokratycznych krajach istnieją tajne związki usiłujące forsować pewne rozwiązania ideologiczne! Czyż w normalnym państwie prawa, tego rodzaju organizacje nie powinny być przedmiotem zainteresowania policji? Czyż nie powinny być ścigane?
A skoro nie są, to wypada zapytać dlaczego?
Kolejna ciekawa sprawa, to że ostatnio coraz częściej wraz z oficjalnym ujawnianiem istnienia masonerii i tego, czym jest zainteresowana, mamy do czynienia z propagandą PR, w świetle której masoni są mili, przyjemni i bardzo nam wszystkim do szczęścia potrzebni.
Po prostu światli ludzie szerzący dookoła postęp, organizujący nam do kupy państwa i stanowiący prawa. Gdyby nie oni, bylibyśmy ciemni jak tabaka w rogu, co to ani be, ani me. Nie wiedzielibyśmy, gdzie kopać ropę nie potrafilibyśmy zorganizować pieniądza i pomagać sobie nawzajem.
Coraz częściej w Internecie przeczytać można o masonach jako soli tej ziemi, ludziach niosących na plecach całą cywilizację. Nie wiadomo tylko do końca, dlaczego wykonując tak zaszczytną funkcję, muszą się kryć po kątach, ale zapewne czynią tak z wrodzonej skromności, albo też z troski o nas, abyśmy swą ciemnotą nie przeszkadzali w ich oświeconych zamiarach budowy globalnego raju na ziemi.
A więc można dowiedzieć się jak to masoni stworzyli polską Konstytucję 3 maja, jak zbudowali mechanizm władzy Stanów Zjednoczonych i jak dzielnie walczą o pokój światowy, czy też, by nie zabrakło ropy. Gdyby nie masoneria, nie byłoby żadnego postępu.
Nawet ostatnio Kościół katolicki jakoś mniej zdecydowanie ich potępia, zaś w pogrzebach wielkich ludzi posiadających w loży niskie numery, uczestniczą nawet biskupi.
Oczywiście fakt, że masoneria jest nie do pogodzenia z chrześcijaństwem (choćby przez równorzędność dobra i zła), ma swój wyraz w wielu dokumentach Stolicy Apostolskiej, ale ostatnio niezbyt chętnie się do nich wraca.
Dziwi tymczasem fakt, że wychodząc w „Le Soir” na światło dziennie, były mistrz Wielkiego Wschodu Francji (kto go tam wie, czy były) zapowiada walkę z wpływami chrześcijańskimi w Europie. Chyba mistrz cierpi na jakąś wadę wzroku, jeśli nie jest w stanie zauważyć islamskiego słonia w europejskiej komórce.
Domniemuję również, że infiltracja muzułmańskiej społeczności przyjdzie masonom o wiele trudniej niż rozmiękczanie religijnych środowisk Europy. Paradoksalnie, masoneria zainfekowana oświeceniowymi nowinkami, rozwaliła (zlaicyzowała) chrześcijańskiego ducha Europy. Dzisiaj w to truchło wchodzi bez masła radykalny islam, a masoni atakują chadeckie wpływy w UE. No i proszę powiedzieć, czy ci ludzie mają olej w głowie, czy też ktoś im w tych głowach nieźle zabełtał.
Tak czy owak, na zdrowy rozum masoneria to przedsięwzięcie z istoty swej niedemokratyczne i sprzeczne z instytucjami cywilizacji Zachodu.
Masoni biorą się bowiem z gnostyckiego zboczenia wczesnego chrześcijaństwa. Generalnie odrzucają równość ludzi, dzieląc nasz gatunek na równych i równiejszych. Stąd też wypływa całe masońskie podejście do wszechświata. Nie muszę chyba dodawać, że masoni, to ci lepsi, bardziej oświeceni, predestynowani do kierowania, wtajemniczeni, odpowiedzialni za los i nie podlegający tym samym przepisom co żuczki takie jak my.
Jest to oczywiste zaprzeczenie ideałów demokracji i społeczeństwa obywatelskiego; jest to również zanegowanie podstawowych kanonów chrześcijaństwa, które mówią, żeśmy są wszyscy równi przed Panem Bogiem i zobowiązani jednakową moralnością.
Jeśli więc mamy wokół siebie antydemokratyczne tajne związki, to przepraszam bardzo, ale grożą one porządkowi społecznemu. Chyba, że zgadzamy się na to, by porządek ten w jego oficjalnych ramach był jedynie ładnie podmalowaną fasadą, za którą kryje się rzeczywista struktura ciągania za sznurki.
Ja się nie zgadzam i chętnie bym przeciwko takiej strukturze poszedł na barykady. Ot, choćby po wolność, równość i braterstwo.
A zatem, masoni, tajna grupa powołująca się na ideały oświecenia, celowo wpuszcza nas wszystkich w maliny, majtając sztandarami wyzwolenia.
Po co to robi?
No może by to wyjaśnił nam wszystkim jakiś choćby wicemistrz Wielkiego Wschodu…
Andrzej Kumor, Mississauga

www.goniec.net

Andrzej Kumor: Zanim pójdę do łóżka z Leniną…

poadmina — Sat, 06 Mar 2010 09:03:29 +0000

Dlaczego państwo chce wychowywać nasze dzieci? Dlaczego elity mające wpływ na instytucje państwa uważają, że państwowi specjaliści lepiej wychowają nam dziecko? Przecież wychowanie to praca trudna i żmudna, mówi się „obyś cudze dzieci uczył”! Skąd więc ten pęd, żeby nauczać nam dzieci?
Wbrew pozorom, odpowiedź jest banalna: mimo pięknych słów o demokracji i społeczeństwie obywatelskim, w dzisiejszych czasach to nie obywatele organizują się w państwo, lecz państwo „organizuje sobie” odpowiednio przykrojonych obywateli.
Pomysł plastycznego kształtowania obywatela pojawił się w oświeceniu, kiedy odrzucono koncepcję prawa naturalnego, sumienia i Boskiego porządku, a zaczęto postrzegać człowieka jako tablicę do zapisania. Od razu też zrodziło się kilka konkurencyjnych pomysłów na to, jak i czym ją zapisać.
Potem przyszli barbarzyńcy… Pod postacią ciot rewolucji wszelkiego umaszczenia. Komuniści i narodowi socjaliści szybko dostrzegli, że ludzie dookoła są „zbyt głupi” na ich oświecone pomysły i aby mogli dostrzec wspaniałą przyszłość ludzkości, konieczne jest fizyczne wyeliminowanie zbędnego materiału ludzkiego i kształtowanie nowego człowieka.
Mama do roboty w fabryce, tata w kamasze, a dziecko do żłobka, przedszkola, świetlicy, szkoły i organizacji młodzieżowej.
Na wyjściu tej rury system miał z siebie wypluć dobrego czekistę, przodownika pracy, a czasem nawet jakiegoś członka Biura Politycznego.
Jednak tak produkt uzyskiwany przez sowiecką Rosję, jak i ten z hitlerowskich Niemiec okazywał się wybrakowany – nadal miał sumienie i od czasu do czasu targały nim antypaństwowe wątpliwości.
Od tamtych strasznych czasów dzieli nas ładnych kilka dekad, a ideologia, która zrodziła tamte totale, nadal jest intelektualnie żywa; nadal części elit wydaje się, że trzeba nam nowego człowieka, bo z tym starym zaprowadzenie szczęścia na ziemi jest praktycznie niemożliwe.
Stąd pomysły na jak najwcześniejsze oddzielanie dzieci od rodzin, matek, domu, wciąganie ich w kierat obowiązków przedszkolnych i odpowiednio wczesne, początkowo delikatne, polityczno-poprawne pranie mózgów.
Wedle tejże szkoły, dzieci powinny być wychowywane przez odpowiednio wykształconych specjalistów, a nie jakąś tam mamę bez dyplomu. Taka wsteczna mama może wpoić w malucha wiele skrzywionych poglądów, które później instytucje państwa przy pomocy sporych nakładów będą musiały prostować.
Tendencja ta jest już w Polsce, gdzie projekt nowej ustawy daje państwu większe uprawnienia do odbieraniu dzieci biednym czy niezbyt zaradnym rodzicom. I to mimo wszechobecnego doświadczenia, że dziecko najlepiej chowa się w rodzinie, zaś matczynego ciepła czy ojcowskiego przykładu nie jest w stanie zastąpić żadna przedszkolanka czy harcerski instruktor.
Współczesna ideologia nowego państwa kreuje świat, w którym ludzie będą od czasu do czasu wchodzić w związki, w rezultacie których od czasu do czasu zrodzą się dzieci. Te dzieci – oczywiście wyłącznie po to, aby ułatwić życie matce – państwo „otoczy wszechstronną opieką” od niemowlęctwa, obowiązki wychowawcze przejmą na siebie specjaliści.
W ten sposób kobieta „wyzwolona” od dziecka i od rodziny stanie się „pełnowartościową siłą produkcyjną” i będzie mogła „realizować swoje ambicje zawodowe”.
To wszystko do czasu, aż odpowiedni naukowcy nie wykombinują sztucznego łożyska i kopiąc jaja prądem, i nie zaczną produkować ludzi bez udziału matek i ojców.
Przesada?
Nie tak dawno w głowie normalnego człowieka nie zmieściłaby się myśl, że można rodzinie odebrać dzieci dlatego, że jest biedna.
Jeszcze nie tak dawno – oprócz państw czerwonego czy brunatnego totalu – do głowy nie przyszłoby komuś, że dziecko w szkole będzie proszone o pisanie donosów na rodziców.
Dzieci to przyszłość, dlatego wszyscy, którzy ruszają budować świat od nowa, zaczynają od dzieci. Naszych dzieci. Chrońmy się przed tymi dzikusami.
Buntujmy się! Dajmy dzieciom prawdziwe dzieciństwo, być może biedne, ale przesięknięte miłością, obfite rozmowami, bogate wspólnie spędzonym czasem. Po co? Po to, by były wolne i oddychały pełną piersią i nauczyły się żyć. Współczesne instytucje chcą młodych ludzi odpowiednio ułożyć do dzisiejszego „systemu”. Tymczasem wszyscy zostaliśmy już w momencie urodzenia „ułożeni” przez Pana Boga. Nie musimy niczego przekształcać i lepić od nowa, wystarczy, że odczytamy i wypełnimy to, co jest od nas oczekiwane. Nie ma lepszej sposobności rozpoznania własnej ścieżki życia, niż w przepojonym miłością domu rodzinnym.
Dzieciństwo i młodość dają potężny zasób energii na dorosłe życie, pozwalają ponadto nauczyć się oceniać świat i poruszać się w nim samodzielnie, nie w korytkach, które przygotowali świeccy kapłani współczesności, lecz w gęstym buszu życia, gdzie każdy wycina własną drogę.
Bijmy się o wolność dla własnych dzieci; im dłużej są z nami, tym bardziej przygotowane wejdą w brutalny nowy wspaniały świat.

Andrzej Kumor, Mississauga
www.goniec.net