Choćbyś całe życie prześnił. W najcudniejszych miejscach bywał -
nie zapomnisz tęsknej pieśni, która z serca się wyrywa.
Tej, co płynie spod Giewontu. Do pacierza budzi Kraków
i z nurtem wiślanych prądów trafia do wszystkich Polaków.

Buntowniczą rwie Warszawę. Pod Włocławkiem kruszy tamę.
Przypomina Księdza sprawę i inne niezapomniane.
Jest żal wielki w naszej pieśni i jest o prawdę wołanie.
Kwiaty, które ludzie nieśli. Marsze są i jest Powstanie.

Pieśń przed Gdańskiem się rozmywa mnóstwem odnóg i podziałów.
Burzy się i nie chce spływać. Nie chce oddać ideałów.
Wsiąka w ziemię. Idzie w ludzi i na zawsze w nich zostaje.
Kiedyś znowu się obudzi. Rozleje na inne kraje.

Mówią o Niej – zwykła woda. Spłynie jak wszystko do morza.
Na te sądy czasu szkoda. Jest w tej pieśni Wola Boża!
I Duch jest Niepokonany! – Uświęcony przez Papieża!
Szybko goi nasze rany. Każe do Wolności zmierzać!

Choćbyś całe życie prześnił. W najcudniejszych miejscach bywał -
nie zapomnisz tęsknej pieśni, która z serca się wyrywa.
Wyssałeś ją z Matki mlekiem. Z Ojca krwią ją scałowałeś!
Przez to jesteś dziś człowiekiem! I Polakiem pozostałeś!

Marek Gajowniczek, Wirtualna Polonia 27.01.2012

Paweł Osikowski, Paris

http://glos-katolicki.eu/

Piątek, 20.01.2012 r.
Bronek potwierdził, że podpisze ustawę refundacyjną. Mękolił przy tym i kwękolił o swoim zatroskaniu problemami pacjentów. „Donek, podpiszę, chociaż Ewa strasznie skaszalociła ustawę. Myśmy monitorowali to jako kancelaria…” – stwierdził surowo nasz strażnik prezydenckich żyrandoli. Po chwili uśmiechnął się pod wąsem i zagadnął: „A widziałeś, jakie fajne są teraz zmiany warty przed pałacem?”. Sławek mówi, że nie zdziwi się, jeśli Bronek wprowadzi kiedyś stan wojenny.

Sobota, 21.01.2012 r.
Jean-Vincent, czyli nasz „Jacek” z Ministerstwa Finansów, to prawdziwy mistrz kreatywnej księgowości. Jego list do Komisji Europejskiej zaskoczył całą Europę. Wyszliśmy na największych bohaterów ogólnoświatowej walki z kryzysem! Chyba nikt się nawet nie zorientował, że nasz dług publiczny ciągle rośnie. Chłopakom z Brukseli najbardziej spodobał się pomysł wyciśnięcia dodatkowego miliarda złotych od polskich kierowców. Z tytułu samych mandatów.

Niedziela, 22.01.2012 r.
Rys. Artur Żukow
W środku nocy zadzwonił do mnie Paweł, rzecznik rządu. „Stan wojenny! Donek, zajrzyj do internetu! Ogłaszają stan wojenny!” – krzyczał przez telefon nasz rzecznik. Na szczęście okazało się, że sprawa nie miała nic wspólnego z Bronkiem. Zamiast prezydenta polskich miast i wsi stan wojenny ogłaszali… internauci niezadowoleni z ustawy ACTA, która podobno ogranicza im wolność wypowiedzi! Odetchnąłem z ulgą.

Poniedziałek, 23.01.2012 r.
Nie działają rządowe strony internetowe. Paweł wymyślił fajne wytłumaczenie tej sytuacji. Powtarza, że żadnego hakerskiego ataku nie było, a strony nie działają, bo mamy na nich bardzo ciekawe informacje. Każdy chciałby je przeczytać i dlatego jest za duży ruch! Ciągle liczę na naszych administratorów… Na wypadek gdybym zapomniał swojego hasła, jeden z adminów („admin1″) wydrukował je („Niebieski7″) i przyczepił do mojego laptopa. Bezpieczeństwo jest najważniejsze.

Wtorek, 24.01.2012 r.
Chłopaki od pijaru cieszą się z tego zamieszania. Nie mamy nic do stracenia, bo ACTA i tak musimy podpisać. A dzięki konfliktowi z internautami możemy pokazać wyborcom, że wobec szantażystów, kiboli i dilerów dopalaczy będziemy nieustępliwi! Czy ustawę trzymaliśmy w tajemnicy przed społeczeństwem? Julia wiele razy mówiła o aferze dorszowej… A Rada UE podjęła uchwałę w sprawie ACTA na posiedzeniu z udziałem ministrów rolnictwa i rybołówstwa!

Środa, 25.01.2012 r.
Tydzień się kończy, a ja jeszcze nie wiem, na kiedy zamówić samolot do Sopotu. Internauci ciągle organizują jakieś demonstracje. Nawet przed moim domem! Michał, szef nowego ministerstwa cyfryzacji, za bardzo się nad nimi rozczula. Bogdan z ministerstwa kultury wytłumaczył dziennikarzom, że w sprawie ustawy ACTA były wieloletnie konsultacje społeczne. W tym samym czasie Michał przeprosił internautów za brak konsultacji! A Bronek znów mękolił coś o chaosie.

Piotr Tomczyk

Andrzej Kumor, Mississauga

http://www.goniec.net

OWOCE DWUDZIESTOLECIA
Życia nikt nam nie zwróci, nie da się cofnąć ani dogonić uciekającego czasu, Polska z roku na rok słabnie, zaś słabe państwo nie jest w stanie należycie zadbać o państwowy interes ani realizować narodowej racji stanu. Dokładnie tak samo jak wycieńczony, schorowany człowiek nie sprosta wyzwaniom, gdy na arenie sportowej skonfrontować go ze zdrowszym i sprawniejszym fizycznie od siebie. Co to są ów „interes narodowy” i „narodowa racja stanu”? Najlapidarniej ujął to kiedyś Stanisław Michalkiewicz, powiadając, że chodzi o to, aby państwo rozwijało się, a nie zwijało. Tymczasem Polska przeistacza się w coś w rodzaju zapyziałego skansenu w sferze materialnej, w obszarze etyki cierpiąc na coś, co latem ubiegłego roku brytyjski premier wytknął współobywatelom, mówiąc o dzieciach bez ojców, szkołach bez dyscypliny i zbrodniach bez kary. Czyli o egoizmie, nieodpowiedzialności oraz niedostrzeganiu odłożonych w czasie konsekwencji własnych postępków.
Czego dorobiliśmy się przez przeszło dwie dekady „niepodległości”? Ano, dorobiliśmy się gargantuicznego zadłużenia finansów publicznych. Dorobiliśmy się półtora do dwóch milionów obywateli szukających pracy poza krajem ojczystym. Dorobiliśmy miernej pozycji w światowych statystykach i zerowej skuteczność w realiach politycznych współczesności. Rządu poddanego presji kapitałowych grup mafijnych, skrzętnie wykorzystujących wiedzę o agenturalnych zasobach PRL-u, czapkującego sąsiadom ze wschodu i z zachodu. Władzy funkcjonującej poza konstytucyjnymi organami państwa i szczelnie zakrytych przed opinią publiczną mechanizmów podejmowania najważniejszych decyzji. Dorobiliśmy się stada moralnych autorytetów wykupywanych przez finansowane z zagranicy fundacje i rekordowego ponoć stopnia infiltracji przez służby specjalne państw obcych.
Na domiar wszystkiego, nadwiślańskie media mainstreamowe nieustannie walcują opinię publiczną na użytek szemranych interesów mocarzy gospodarczych o niejasnej proweniencji i pod obłędną wizję paneuropejskiej szczęśliwości.

O CO CHODZI?
Pal sześć infrastrukturę drogową, kolejową i energetyczną czy krach systemu ubezpieczeń społecznych, ale my nie mamy nawet przyzwoitej armii, zdolnej do obrony granic, a resztki tych zdolności trwonimy na bezdrożach Afganistanu.
„O co, do diabła, chodzi?!” – pytają samych siebie ludzie rozumni, dzień po dniu zaskakiwani arogancją władzy, grubiaństwem jej przedstawicieli, decyzjami nie mającymi nic wspólnego z budowaniem godnych perspektyw dla ludzi, którzy wynieśli ich do władzy.
O co chodzi? Wyssać Polskość z Polaków – o to chodzi, o to toczy się ta gra, od dwudziestu przeszło lat. Idzie o stworzenie armii 38 milionów bezideowych szkieletów, medialnie zaćpanych, bezmyślnie żłopiących denaturat kultury zwanej masową. Mało tego, chodzi również o to, by – odzierając Polaków z Polskości – wmówić nam, że na tym właśnie Polskość polega. Symbolicznie mówiąc, na zapatrzeniu w Angelę Merkel.
Rzecz w tym, by ulepić Polaka-peerelaka, o którym Krzysztof Kłopotowski pisał tak: „Ma być przepojony poczuciem winy za Jedwabne, Marzec i pogromy, o których nie wolno mu zapomnieć, ale powinien puścić w niepamięć zbrodnie żydokomuny. Ma być zawstydzonym własnym narodem, letnio religijnym, rozwiązłym seksualnie indywidualistą i Europejczykiem ślepym na etniczne różnice interesów”.
Dokładnie. Albowiem, gdy przyjdzie odpowiednia pora, wyłącznie tym sposobem wytresowani obywatele dadzą się bez protestu i bezkarnie zamknąć za wrotami paneuropejskiej masarni.
***
„Światowy kryzys gospodarczy jest sumą kryzysów moralnych indywidualnych ludzi” – zauważył w rozmowie z Janem Pospieszalskim premier Węgier, Wiktor Orban. Prawda, jakie to miłe, gdy nasze spostrzeżenia potwierdza ktoś z taką klasą? Ktoś uznawany za „wroga publicznego numer jeden” i bezpardonowo atakowany przez hordy paneuropejskich urzędasów, przyspawanych do brukselskich apanaży i żłopiących krew Europejczyków niby krwiożercze bestie.
Boże, chroń Węgrów! 

Krzysztof Ligęza  
Kontakt z autorem: widnokregi@op.pl

http://www.goniec.net

I tak właśnie konfidenci nawijają – aż miło posłuchać i popatrzeć. Ale skala protestów została też zauważona przez Umiłowanych Przywódców, którzy zwęszyli okazję uwędzenia własnych półgęsków ideowych. Oto prezes Jarosław Kaczyński domaga się referendum w sprawie ACTA, chociaż pożałował nam referendum w sprawie traktatu lizbońskiego, który dla niepodległości i suwerenności Polski jest nieporównanie groźniejszy. Oto Solidarna Polska wypowiada „wojnę” rządowi, chociaż przewodniczący Solidarnej Polsce europoseł Zbigniew Ziobro, podobnie jak inni Umiłowani Przywódcy, głosował za przyjęciem ACTA. Znaczy – są „za, a nawet przeciw” – niczym były prezydent naszego nieszczęśliwego kraju. Z kolei poseł Palikot próbuje przykleić się do protestujących, nawołując do podkradania i kopiowania – chociaż sam niedawno nie odważył się zapalić skręta w Sejmie, mimo posiadania immunitetu i zapewniającej mu bezkarność protekcji bezpieczniaków. Przypomina to zachowanie Mariana Krzaklewskiego, który jako lider Akcji Wyborczej „Solidarność” forsował wiekopomne reformy charyzmatycznego premiera Buzka, a jako przewodniczący „Solidarności” później stawał na czele demonstracji protestacyjnych przeciwko nim. – Panie doktorze – powiedział pacjent – tracę pamięć. – Od kiedy? – zapytał doktor. – A co: od kiedy?

Stanisław Michalkiewicz

http://michalkiewicz.pl

A zatem władzę, która wprowadza ACTA należy obalić. Dla własnego bezpieczeństwa.

A piractwo w sieci?
Z piractwem się nie wygrywa zakazami – z piractwem należy walczyć poprzez wyprzedzanie piratów na zakrętach.
Steve Jobs – ten od firmy Apple – wyprzedził piratów, gdy zaczął sprzedawać legalnie piosenki po 99 centów za sztukę. Skończyło się nielegalne kopiowanie , bo większość ludzi woli za dolara kupić sobie porządny plik z piosenką, okładką, opisem, niż niepewny od pirata za… no właśnie – za ile piratowi się opłaca, w sytuacji, gdy legalnie można kupić za 99 centów?

W podobny sposób należy zwalczać piractwo we wszystkich miejscach – to znaczy, należy legalny towar oferować tanio w dobrej jakości.
Pirackiej płyty DVD w USA się już nie kupi.
Dlaczego?
Bo nie ma klientów. Nie ma chętnych na pirackie kopie.
A nie ma dlatego, że można sobie za 9 dolarów miesięcznie wykupić usługę NETFLIX, podłączyć internet do telewizora i oglądać wszystkie filmy świata w ramach tych 9 dolarów miesięcznie. Wykupiłem. Jestem w Polsce – działa, jestem w Meksyku – działa, a teraz jestem w USA na prerii, i też działa – odpalam laptopa, podłączam kabelek do telewizora i oglądam na co mi akurat przyjdzie chęć. Stare programy telewizyjne, stare filmy czarno-białe, najnowsze filmy z kina, wczorajszy mecz futbolowy… co tylko mi się podoba.

ACTA wprowadzane dzisiaj jest potrzebne wyłącznie władzy.
Dziesięć lat temu jakoś się za to nie brali, a wtedy piractwo było problemem prawdziwym. Dzisiaj już nie jest.

I przypomnę Państwu kto to pisze: facet, który żyje ze sprzedaży dzieł w rozumieniu prawa autorskiego, czyli facet, którego wkurza, gdy jest okradany przez internetowych piratów. Okradają mnie i denerwują codziennie. Wywieszają nielegalne wersje moich książek, audycji radiowych, moich programów telewizyjnych, potem kasują za to pieniądze, ale ze mną się nie dzielą – ZŁODZIEJE wartości intelektualnej. Ja z obrotu prawami do moich utworów utrzymuję rodzinę i kilkunastu pracowników, z których większość ma swoje rodziny i dzieci… A zatem pisze to wszystko facet, którego osobiście dotyka problem piractwa w internecie.
I z tej mojej pozycji, osoby okradanej, poszkodowanej, piszę, że ACTA jest zagrożeniem większym dla mnie osobiście, niż wszyscy ci piraci. Bo ACTA to ograniczenie wolności osobistej, swobód obywatelskich, to wpieprzenie się władzy w przestrzeń, gdzie władzy być nie powinno.
A ponieważ władza raczej nie zrezygnuje sama, to trzeba jej pomóc – OBALIĆ.

Nawet lewacy zaczynają się orientować, że Tuski to zagrożenie. Nawet lewacy zaczynają się orientować, że wrogiem nie jesteśmy my katole, narodowcy, homofoby, tylko władza. Z lewakiem mogę żyć na jednym osiedlu; nie lubię go, nie cenię jego poglądów ani stylu życia i tu się kończy konflikt. Wojna między nami zaczyna się dopiero wtedy, gdy ponad nami pojawia się władza. To władza napuszcza ludzi na siebie. To władza jest inżynierem konfliktów. To władza wydaje zezwolenia na dwie manify na tej samej ulicy o tej samej porze. To władza jednym wydaje licencję na nadawanie, a innym nie daje. To władza ustawia starych ludzi w kolejkach do aptek. To władza zabrania Ci zatrudniać tanią ukraińską sprzątaczkę. To władza każe Ci zapłacić cło za komputer, który chcesz sobie sprowadzić z USA. To władza za twoje pieniądze zamawia autostradę u Chińczyków, ale jednocześnie ta sama władza nigdy w życiu nie kupiłaby swojej własnej córce chińskiego samochodu, ani chińskiej liny alpinistycznej, ani niczego, od czego zależy bezpieczeństwo i zdrowie. To władza produkuje dziesiątki tysięcy magistrów i zapewnia im zero miejsc pracy. To władza obiecuje Ci konkretne rzeczy w exposee premiera, a potem nigdy nie rozlicza się z ich wykonania.

Obudziłeś się lewaku, lemingu, czy kim tam chcesz być?
Widzisz już, gdzie jest Twój wróg?
To nie ja, nie Jarosław, nie Dyrektor – my mamy po prostu radykalnie odmienne poglądy w większości spraw. A wrogiem Twoim, moim, naszym jest ta władza.
I nawet nie proszę Cię byś mi ją pomógł obalić – po prostu obalaj ją sam ze swojej strony, a ja z mojej.
Będę wdzięczny, jeśli ktoś popchnie tę władzę w tym samym czasie, gdy ja popycham.
Zacznie się kiwać, raz w lewo, raz w prawo i w końcu runie w cholerę.

Za: Wojciech Cejrowski na face book

Łukasz K. został oskarżony przez Oddziałową Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN w Rzeszowie o dopuszczenie się w okresie od 11 maja 1946 r. do marca 1948 r. w Jarosławiu 197 zbrodni. Większość zbrodni popełnionych przez oskarżonego polegała na przekroczeniu przez niego władzy i stosowaniu represji wobec podejrzanych o przynależność do określonej grupy politycznej. Wśród zarzucanych Łukaszowi K. zbrodni są czyny z użyciem przemocy wobec bezprawnie zatrzymanych, a także znęcanie się nad nimi fizyczne i moralne. Na porządku dziennym było rażenie prądem, zmuszanie do robienia przysiadów i skakania w pozycji kucznej, tzw. żabek, zmuszanie do siedzenia na nodze taboretu czy grożenie pozbawieniem życia. Te metody przesłuchań stosował wobec co najmniej stu osób. Udokumentowane są m.in. przypadki naruszania godności osobistej zatrzymanych bezprawnie kobiet: Anny W. i jej córki Władysławy W., którym oskarżony groził pistoletem. Ponadto zastrzelił ich psa w celu zmuszenia do wydania dokumentów potwierdzających działalność niepodległościową zatrzymanego Jana W. – męża Anny W., a ojca Władysławy W. Nieludzkie były też warunki, w jakich oskarżony przetrzymywał swoje ofiary. Były to zawilgocone i nieogrzewane piwnice. Zatrzymani mieli ponadto ograniczane racje żywnościowe, a także dostęp do toalety. Jak poinformował nas prok. Grzegorz Malisiewicz, naczelnik Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN w Rzeszowie, Łukasz K. nie dość, że sam stosował przemoc wobec osadzonych, to zezwalał na torturowanie i stosowanie wymyślnych metod przesłuchań podległym sobie funkcjonariuszom. – Trzykrotnie przesłuchiwany w toku śledztwa w charakterze podejrzanego nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Kategorycznie zaprzeczył, jakoby w jego urzędzie kiedykolwiek przetrzymywano osoby bez postanowienia o tymczasowym aresztowaniu i jakoby osobiście kiedykolwiek uczestniczył w przesłuchaniach – wyjaśnił prok. Malisiewicz. Sąd Rejonowy w Jarosławiu wyznaczył osiem rozpraw, które odbędą się w terminie od 27 marca do 9 maja.

Mariusz Kamieniecki

NDz

PAP, IAR

Często konieczność, nieraz rozsądek,
A czasem zwykła banicja.
Gdzieś w jakiś lepszy świata zakątek
Los ich tułaczy wysłał.
Rozum pojechał. Ręce i głowa.
Wydaje się – człowiek cały,
A jednak w kraju zostały słowa
I zmysły wszystkie zostały.

Siedzą gdzieś w stoczni, lub u Brygidy.
Kłócą się nadal o sprawę.
Ja to słyszałam! Wy, pewnie nigdy!
To jest naprawdę ciekawe!

Zabrali prawdę. Pamięć zabrali
i chronią ją w nowym świecie.
I długie listy będą pisali
do bliskich i w internecie.

Serca ich słabną. Nie tak być miało!
Kto wszystko to oddał hydrze?
To, co bolało. Nagle ustało.
Czas się przesypał w klepsydrze.

Często choroba, lub nierozsądek,
Tęsknota, żal, lub ambicja.
Gdzieś w jakiś lepszy Nieba zakątek
Pan już banitę wysłał.

Marek Gajowniczek, Wirtualna Polonia 24.01.2012

´

W dniu 21 stycznia 2012 roku,

na wygnaniu w Kanadzie dokończyła biegu ś.p. Elżbieta Gawlas.

Od początku próby przemian w Polsce, aż do godziny śmierci wśród ciężkiego długotrwałego cierpienia, w materialnym niedostatku żyła walką o Polskę.
Elżbieta Gawlas, rozpoczęła swą polityczną aktywność w sierpniu w stoczni, jako sekretarka Lecha Wałęsy, była tam czołową postacią z całego szerokiego frontu przywódców strajków sierpniowych.
Swój koniec, Elżbieta zaznaczyła na wygnaniu, jako publicystyka internetowa.
Rozpoczynając  swą walkę, już w pierwszych dniach sierpniowych wykazała się „brakiem zdolności do zrozumienia drugiej strony”.
Z tego powodu, szybko stała się wrogiem Lecha Wałęsy i jemu podobnej sitwy.
Za swą nieugięta postawę, w wielu pryncypialnych sprawach, zapłaciła bezwzględnie postępująca izolacją i eliminacją z szeregów liderów solidarnościowych,  skupiających głównie ubowców lub żydów.
To antypolskie środowisko Elżbieta szybko przejrzała. Podjęta nierówna walka od początku była skazana na niepowodzenie.
Bardzo szybko okazało się, że dla Elżbiety nie było dłużej miejsca ani w Solidarności, ani w Polsce w ogóle. Podzieliła Ona los ogromnej rzeszy Prawdziwej Solidarności – poszła na wygnanie.
Tam, podobnie jak inni o podobnym losie, zyskała świadomość oszustwa intencji przemian sierpniowych i fasadowości struktur władz Solidarności, czy szeroko rozumianej opozycji.
W przeciwieństwie do innych solidarnościowców, ducha Polski  w swym sercu nigdy nie zaprzepaściła.
Lepiej i jaśniej rozumiejąc to, co się stało, nie miała wątpliwości co do tego, że trzeba walczyć.  Tak czyniła.
A samotna, często nad wyraz egzaltowana w swych wypowiedziach, była łatwym obiektem do ataków.
W poniżeniu czy śmieszności, bez zbroi, samotnie, w łachmaniarskiej biedzie potrafiła zdobyć się na coś, co potrafi jedynie prawdziwy żołnierz – stać na szańcach z gołym i słabym już ramieniem, ale wciąż wymierzonym we wroga, wroga Naszego Narodu.
My pobici i śmieszni, nie poddajemy się, pozostajemy niezwyciężeni, tak jak Elżbieta.
Jako tacy, prosząc Pana Boga o Wieczny Pokój dla Elżbiety, walczymy.
Naszym trwaniem na posterunku, kontynuowaną walką przydajemy Jej zasług w Niebie.
Niech Elżbieta Spoczywa w Wiecznym Pokoju, Bogiem w solidarnościowej mądrości niech wzrasta.

(-) Krzysztof Cierpisz
Lund 21.01.12

Za: http://gazetawarszawska.com/2012/01/25/1730/

Stanisław Michalkiewicz

http://michalkiewicz.pl/index.php

Jako wierni synowie Świętego Kościoła Rzymsko-Katolickiego uznajemy za właściwe poinformowanie naszych Pasterzy o przyczynach i intencjach zwołania w Warszawie w dniu 28 kwietnia br. Zjazdu Katolickiej Polski i powołaniu ruchu społecznego „Błękitna Polska”.
Zaniepokojeni jesteśmy gwałtownym nasilaniem się systemowych działań wymierzonych w religię katolicką i stojący na jej straży Apostolski Kościół. Akty te rozmyślnie demolują życie duchowe, moralne, rodzinne i narodowe Polaków. W tym trudnym momencie dziejowym Zjazd Katolickiej Polski ma być wyrazem naszego nie tylko religijnego czy patriotycznego przywiązania, ale gorącym apelem do uśpionych sumień polskich, mobilizacją wszelkich sił katolickich tkwiących w narodzie i wielkim realnym programem działań wymierzonych w to, co anarchizuje ducha polskiego, co trwoni i rozkłada jego siły. Zamierzamy powiedzieć głośno i dobitnie: nie ma dziedziny życia, w której katolicyzm miałby milczeć! Życie prywatne, rodzinne, społeczne, gospodarcze, narodowe i państwowe – musi się stawać królestwem panowania Ducha Chrystusowego. Wierzymy, że do pomocy staną nam Święci Pańscy polscy z Wniebowziętą Królową Polski na czele. Mottem Zjazdu będzie jakże aktualne i dziś zawołanie katolików z okresu międzywojnia: „Żadna myśl nasza, żaden krok ani czyn nie powinien nosić cechy bezwyznaniowej, neutralnej, świeckiej”.
Polityka to jedna z dziedzin naszego życia, w której bierność jest uważana powszechnie za cnotę. A przecież to ona, tak przez katolików często ignorowana, jest ze wszech miar potrzebnym planowym dążeniem do celów i sztuką ich osiągania. Katolik czynu, a takim musi stać się każdy z nas, powinien aktywnie uczestniczyć w życiu publicznym. Nasza obojętność wobec zagadnień, od których zależy teraźniejszość i przyszłość bytu państwowego, jest wielką krzywdą wyrządzaną sprawom wiary i Kościoła.
Pragniemy uruchomić niespożyte siły polskiego patriotyzmu, które na zawsze połączyły się z religią katolicką, powołując zaczyn ruchu „Błękitna Polska”. Ksiądz Kardynał Aleksander Kakowski słusznie twierdził, że „my, Polacy katolicy, jesteśmy siłą duchową państwa, która w każdej chwili, w czasie pokoju i na wypadek wojny oddaje się całkowicie i bez zastrzeżeń na usługi Najjaśniejszej Rzeczypospolitej Polskiej, stoi niezachwianie od których w zamian ma prawo spodziewać się i domagać aby oni byli oddani całkowicie dobru całego narodu i szanowali prawa, uczucia i przekonania religijne ludności katolickiej”. Będziemy działać w duchu wiary w dziejową misję naszego narodu, w duchu nadziei w niespożyte siły polskiego katolicyzmu, a przede
wszystkim w duchu miłości.
Kościół jest i pozostanie naszym Nauczycielem. Działać będziemy jednak na własną odpowiedzialność, tak, by nasze ewentualne błędy nie podważyły autorytetu Świętego Kościoła Rzymsko-Katolickiego.
Prosimy o modlitwę w intencji naszych postanowień.

Z synowskim oddaniem
Krzysztof Zagozda, Przewodniczący Komitetu „Błękitna Polska”

Warszawa, 25 stycznia 2012 r.

PAP

„Rodziny z Nigerii i Erytrei, decyzją Ministra Radosława Sikorskiego zabrane w czerwcu zeszłego roku do Polski z obozu dla uchodźców w Tunisie, znajdują się w alarmującej sytuacji. Przez ostatnie miesiące ludzie ci przebywali w ośrodku dla uchodźców w Dębaku. Obecnie otrzymali oficjalny status uchodźcy, co obliguje ich do opuszczenia ośrodka i aplikowania o wsparcie w ramach programu integracyjnego” – czytamy w e-mailu rozpowszechnianym w sieci. W grupie osób, która przyleciała specjalnym samolotem, znajdowały się dwie rodziny z Erytrei, rodzina nigeryjska z jednym dzieckiem oraz jedna samotna matka w ciąży. Jej córka przyszła na świat już w Polsce, w grudniu minionego roku. Uchodźcom obiecano dobre warunki i opiekę, przyjechali więc do kompletnie nieznanego kraju, zamiast czekać na obiecany transport do Norwegii, którym kilka tygodni później wyjechali ich krewni i przyjaciele. „Obecnie czują się słusznie rozczarowani i przygnębieni, przeraża ich perspektywa życia na własną rękę, poszukiwania pracy. Język polski znają bardzo słabo, nie bardzo mieli się jak go uczyć, będąc odizolowani w lesie pod Nadarzynem” – podkreślają.
Uchodźcy „ministra Sikorskiego” od czterech lat byli zmuszani do ciągłej ucieczki przed prześladowaniami religijnymi. Jako chrześcijanie musieli opuścić najpierw własną ojczyznę, potem Libię. Trafili do obozu w Tunisie, gdzie również spotykały ich różne szykany. „Skuszeni wizją europejskiego raju przyjechali do Polski, by trafić najpierw do ośrodka w Dębaku, a teraz de facto na bruk lub do schroniska dla bezdomnych” – piszą internauci. Ich egzystencja jest znośna tylko dzięki pomocy osób postronnych. Życzliwi ludzie podarowali rodzinom ciepłą odzież i buty, zorganizowali wigilię w prywatnym domu. Ale uchodźcom potrzebne jest wsparcie bardziej kompleksowe, zwłaszcza w znalezieniu pracy. W tej chwili znalazło się mieszkanie dla Nigeryjczyków – na wieść o ich losie jedna z warszawskich rodzin zgodziła się wynająć lokum za symboliczną opłatę. Nadal nie wiadomo, co stanie się z Erytrejczykami. Ich sytuacja jest szczególnie trudna, bo poza nimi w Polsce jest tylko jedna osoba pochodząca z Erytrei. Poczucie izolacji jest w tym wypadku szczególnie dotkliwe. MSZ odpiera zarzuty, utrzymując, że uchodźcy uczą się języka polskiego, otrzymali odzież, mają też zapewnioną pomoc w poszukiwaniu mieszkań. Po opuszczeniu ośrodka mają zostać objęci trwającą 12 miesięcy procedurą integracyjną.
W liście do ministra Sikorskiego internauci piszą jednak, że ich sytuacja jest bardzo trudna. „Na początku lutego muszą opuścić ośrodek dla uchodźców w Dębaku, ponieważ otrzymali status uchodźcy, a w związku z tym prawo legalnego pobytu i pracy w Polsce. Pieniądze, które otrzymają w ramach programu integracyjnego, nie wystarczą na wynajęcie mieszkania i zaspokojenie podstawowych potrzeb, a szukanie pracy w zupełnie nowym otoczeniu, bez dobrej znajomości języka, jest sprawą bardzo trudną” – piszą do Sikorskiego. „Jak Pan Minister może wie, bliscy i przyjaciele przywiezionych przez Pana rodzin kilka tygodni później polecieli do Norwegii. Należy z dużym prawdopodobieństwem przypuszczać, że trafiłyby tam również osoby obecnie przebywające w Dębaku. Nie chcielibyśmy, aby teraz musieli gorzko żałować, iż wskutek decyzji Pana Ministra zostali porzuceni na pastwę losu i poniekąd uwięzieni w Polsce (nie mogą już przecież prosić o pozwolenie na stały pobyt w innym kraju), kiedy zamiast tego mogli otrzymać wszechstronne wsparcie rządu norweskiego” – dodają internauci.

Łukasz Sianożęcki

http://naszdziennik.pl/index.php?dat=20120125&typ=po&id=po05.txt

24 stycznia pod biurem Parlamentu Europejskiego w Warszawie, tysiące Polaków zaprotestowało przeciw przyjęciu tego dokumentu.

Fotorelacja Agnieszki Piwar z Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy:

**************************************************************************************.