Wirtualna Polonia

“-Wyśmiewani za niemodny patriotyzm, wierni Bogu i ojczyźnie podnieśliśmy głowy.”

Handełesy duraczą teologicznie

Posted by Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia w dniu 2014-11-02

Gdybym nie znał pana redaktora Adama Michnika, to bym sobie pomyślał, że to kretyn, który nie nadaje się nawet na redaktora gazetki ściennej w „krasnym ugołku” w jakimś sowieckim kołchozowym posiołku. Ponieważ jednak znam go jak zły szeląg, to wiem, że to człowiek inteligentny i spostrzegawczy, co prawda tylko takim rodzajem mądrości, którą ogólnie nazywamy sprytem – niemniej jednak. Powiem więcej – wydaje mi się, że tego rodzaju inteligencja jest typowa dla żydowskich handełesów, którzy – korzystając z okresu dobrego, a właściwie nie tyle „dobrego”, co po prostu – znakomitego fartu – zalewają Europę i świat intelektualną tandetą podobnie jak ich chałaciarscy przodkowie zalewali Europę i znaczną część świata tandetą tekstylną i konfekcyjną.

Oto redagowana przez pana red. Adama Michnika żydowska gazeta dla Polaków opublikowała materiał pod tytułem: „Papież Franciszek: Bóg to nie magik. Wielki wybuch i teoria ewolucji są zgodne z prawdą o Bogu”. Pod tym tytułem wydrukowany jest artykuł informujący, co powiedział papież Franciszek – że mianowicie zarówno teoria Wielkiego Wybuchu, podobnie jak teoria ewolucji są NIESPRZECZNE z prawdą o Bogu. Że pan redaktor Michnik zatrudnia w swojej gazecie kretynów, którzy nie potrafią odróżnić niesprzeczności od potwierdzenia, to jasne i zrozumiałe. Ludzie naprawdę inteligentni nigdy nie zgodziliby się na zatrudnienie w żydowskiej gazecie dla Polaków, już choćby ze względów moralnych, więc pan redaktor Michnik musi przebierać wśród co inteligentniejszych i spostrzegawczych spryciarzy. Rezultatem jest oczywiście tandeta, rodzaj michnikowszczyny, którą „Gazeta Wyborcza” codziennie chlusta na cały nasz nieszczęśliwy kraj – ale nie to jest najgorsze. Najgorsze jest to, że podejrzewam pana redaktora Michnika, iż codzienne oblewanie naszego nieszczęśliwego kraju tym intelektualnym Scheissem nie jest podyktowane tylko nikczemną chęcią zysku – co u handełesów jest przecież rzeczą zwyczajną – ale również – intencją duraczenia narodu polskiego, przez handełesów i ich ambitne potomstwo, uważanego za mniej wartościowy. Na szczęście z obfitości serca usta mówią, szydło wychodzi z worka, a łarczik prosto atkrywajetsia.

Stanisław Michalkiewicz

http://michalkiewicz.pl/

Komentarzy 31 do “Handełesy duraczą teologicznie”

  1. j said

    No coz, Zydzi Istotnie z wielka wprawa duracza zarowno w naszej religii jak i w wielu dziedzinach nauki i sztuki. Jednak uwaga! W konkretnych przypadkach, szczegolnie rokujacych ogromne zyski przestaja durtaczycstawiajac na aktywnosc i skutecznosc. Sa tak skuteczni, ze az wierzyc sie nie chce. Po prostu szok!

    Przyklad ponizej. Nie mam najmniejszych watpliwosci, ze Izraelczyk, ktory wynalazek pana Lagiewki ubierze w ladne formulki i wzory matematyczne za pare lat ( jak Polacy zdaza zapomnic autorstwo pana Lagiewki) dostanie za ten wynalazek nagrode Nobla. I w ten oto prosty sposob dolaczy do swoich ziomkow noblistow. Takich jak on sam 🙂

    _______________________________________________

    WSI zabierają wynalazek Łągiewki i wywożą do Izraela!

    http://marucha.wordpress.com/2014/11/02/wsi-zabieraja-wynalazek-lagiewki-i-wywoza-do-izraela/

  2. Joe said

    Pani J…une tak robili w PRL-u od 45tego roku.Ja znam okolo 10-ciu takich przypadkow…Kradli w urzedzie patentowym wzory uzytkowe i wynalazki….odczekali i sprzedawali najczesciej do Stanow..Obsiadywali ministerstwa z „polskimi” nazwiskami
    jak wszy stara kapote.Wcale 68 rok im w tym nie przeszkodzal…byli zorganizowani mafijnie z handlem narkotykami wlacznie.
    Gomulka o tym wiedzial…ale albo ich sie bal albo musial sluchac rozkazow z Moskwy.

  3. Alina said

    Polacy! Musimy bojkotować wszystko co szwajcarskie, od serów począwszy na kredytach i lodowcach skończywszy! http://wpolityce.pl/polityka/220536-szwajcarskie-wladze-wyrzucaja-polskie-muzeum-w-rapperswil-co-dalej-z-placowka

  4. Gupi Goi said


    Wypowiedź ks. prof. Waldemara Chrostowskiego:

    Ortodoksyjni Żydzi szokujące! posłuchaj!
    Jest to fragment z książki; ks. Waldemar Chrostowski – ”Kościół, Żydzi, Polska” artykuł ”Za to, że są katolikami” http://swidnica.gosc.pl/doc/1288889.Za-
    YOUTUBE.COM

  5. Działalność GW jest znamienna tym,że promuje TEOLOGIĘ JUDEOCHRZEŚCIJAŃSKĄ,stąd wykorzystywanie cywilizacyjnie ukształtowanej zdolności do przewrotności.
    Judaizm rabiniczny powstał dla zwalczania chrześcijaństwa,a później okazało się,że od ateizmu jest gorsze chrześcijaństwo.

  6. Kapsel said

    W TYM SZALENSTWIE JEST METODA

    William Norman Grigg

    (The New American, Vol. 16, No. 22, pp.10-14)

    Nie wszyscy zdaja sobie sprawe z tego, ze obecny atak na tradycyjna chrzescijanska kulture Ameryki i Europy opiera sie na teorii znanego ideologa, wloskiego komunisty, Antonio Gramsci’ego, ktory opracowal strategie budowania panstwa totalitarnego.

    W kazdym totalitarnym panstwie uciskanych jest wiecej niz uciskajacych. Jakkolwiek takie panstwa tworzy sie w oparciu o strach i terror, to niemozliwe jest stworzenie takich panstwowych instytucji, ktore bylyby w stanie kontrolowac wszystkich i wszystko w tym samym czasie Tak wiec, tyran, ktory chce zdominowac cala populacje, musi zastosowac takie srodki, ktore zmusza ofiary, aby same zakuly sie w niewole. Aldous Huxley, autor klasycznej antytotalitarnej ksiazki Nowy Wspanialy Swiat, wyjasnia, ze w idealnym systemie totalitarnym wladcy nie musza stosowac przymusu, aby kontrolowac populacje, gdyz sami poddani lubia swoje poddanstwo. W idealnym panstwie totalitarnym Huxley’a spoleczenstwo jest kontrolowane poprzez wykorzystanie seksu, narkotykow, niewyszukana rozrywke, slogany oraz zaspokajanie sztucznie tworzonych zachcianek.

    Rosyjski antykomunista Aleksander Zinowiew, autor znany na calym swiecie, opisal w jaki sposob Zachod, a szczegolnie Stany Zjednoczone, staczaja sie w kierunku kultury totalitarnej, jaka przewidzial Huxley. “Wystarczy wlaczyc TV, pojsc do kina, przeczytac jakis bestseller, posluchac muzyki, wszedzie promowanie kultu seksu, przemocy i pieniadza. Szlachetne slogany o potrzebie tolerancji i respektu dla innych ukrywaja te trzy filary totalitarnej demokracji” (Le Figaro, 24.07.1999) .Zinowiew, dysydent przesladowany w czasach rezimu Brezniewa, doskonale rozumial w jaki sposob totalitarna wladza podwaza kulturalne instytucje wolnego spoleczenstwa. Czesto wladzy nie mozna przechwycic wprowadzajac od razu totalna dyktature. Nieraz niezbedne jest stopniowe, cierpliwe podporzadkowywanie waznych instytucji i konsolidowanie wladzy.

    Podstawy teoretyczne dla tego rodzaju dzialan opracowal wloski komunista Antonio Gramsci, ktory wiedzial, ze tworzenie totalitarnego panstwa wymaga oslabienia instytucji, ktore izoluja poszczegolnych obywateli od wplywow wladzy, takich jak rodzina, zorganizowana religia, itd. oraz systematyczne przedefiniowanie kultury,w taki sposob, aby ustanowic nowy porzadek polityczny. Haslo Gramsciego brzmialo” “Przechwycic kulture!”

    W swoim opracowaniu The two revolutions: Gramsci and the Dilemmas of Western Marxism, marksistowski teoretyk Carl Boggs podkresla, ze “transformacja ku socjalizmowi musi przebiegac na dwoch oddzielnych, ale zaleznych od siebie terenach: panstwa i gospodarki.. Ci, ktorzy chca zwyciestwa socjalistycznej rewolucji, nie moga wygrac poprzez proste obalenie istniejacej machiny panstwowej, albo zniszczenie starych instytucji lub nawet powolanie do wladzy liderow, ktorzy okreslaja siebie jako komunisci. Musi nastapic rowniez stopniowe opanowanie sil spolecznych wyrastajacych z serca spoleczenstwa kapitalistycznego.” Rudi Dutschke okreslil ten process jako “dlugi marsz poprzez instytucje.” – przejmowanie uniwersytetow, szkol, mediow, rozrywki, kosciolow i religijnych grup, fundacji i innych czolowych instytucji przez marksistow.

    Sukces ataku kulturalnego w stylu Gramsciego na Ameryke potwierdzil Michael Walzer w pismie marksistowskim Dissent w 1996r. Jako przyklady zwyciestwa rewolucyjnej lewicy, Walzer wymienia: widoczne wplywy feminizmu, rezultaty akcji afirmacyjnej, pojawienie sie ruchu gejowskiego oraz naglasnianie tych spraw przez media. Nastepnie, akceptacje pluralizmu kulturowego, przemiana rodziny, wzrost rozwodow, zmiana rol plci, postepujaca sekularyzacja, usuwanie religii a szczegolnie chrzecijanstwa ze sfery publicznej (ze szkol, podrecznikow, swiat), abolicja kary smierci, legalizacja aborcji, ograniczenie prawa do posiadania broni, itp. Wszystkie te “dokonania” zostaly narzucone spoleczenstwu przez “liberalne elity”a nie sa rezultatem presji mas lub partii reprezentujacych wiekszosc. Postepujace zmiany odzwierciedlaja lewackie lub liberalne poglady prawnikow, biurokratow panstwowych, profesorow, nauczycieli, dziennikarzy, rezyserow a nie spoleczenstaw jako calosci.

    Tworzenie kultury smierci

    Jak ta strategia dziala w praktyce, mozemy latwo dostrzec w kazdym ataku na tradycyjna amerykanska kulture. Szczegolnie widoczne bylo to w kampaniii majacej na celu obalenie prawnej ochrony dzieci nienarodzonych i narzucenie spoleczenstwu “etyki smierci” jako naszego narodowego standardu. W swoim artykule n/t rewolucji aborcyjnej, jaki ukazal sie w Human Life Review z 1998r., Mary Meehan pisala: “wszyscy ci bojownicy o prawa obywatelskie, adwokaci praw kobiet, zacheceni liberalnymi pradami lat 1960-ych, osmielili sie poruszyc publicznie kwestie aborcji i rozpoczeli debate spoleczna na ten temat. Decyzja Sadu Najwyzszego w sprawie Roe v. Wade potwierdzila zwyciestwo tego ruchu. Jednakze, jak wynika z materialow archiwalnych, otrzymywal on olbrzymie poparcie ze strony amerykanskich wplywowych elit.

    Zadne nazwisko nie jest bardziej zwiazane z tymi elitami niz Rockefeller, ktory od poczatku wspieral finansowo amerykanski ruch aborcyjny. John D. Rockefeller 3-ci oraz jego rodzina utworzyli fundacje, ktorej celem bylo wspieranie ruchu na rzecz eugeniki. Dziadek Rockefellera i jego syn John D.Jr rowniez byli czlonkami Amerykanskiego Stowarzyszenia Eugenicznego. Pieniadze Rockefellerow pomogly przetrwac Stowarzyszeniu czas kryzysu. Wsrod przedstawicieli amerykanskich elit finansowych, ktore wspieraly amerykanski ruch na rzezcz eugeniki mozna spotkac tak znane nazwiska jak Mary Harriman, wdowa po baronie kolejowym E.H. Harrimanie oraz George Eastman wlasciciela Eastman Kodak.

    Socjalistka i agitatorka przeciwko chrzescijanstwu, Margaret Sanger, fundatorka Ligi Kontroli Urodzen (pozniej zmieniono nazwe na Planowanie Rodziny) rowniez nalezala do Amerykanskiego Stowarzyszenia Eugenicznego (ASE) i w znacznym stopniu korzystala ze wsparcia finansowego Rockefellerow. Sanger nie tylko byla ogniwem laczacym amerykanskie elity wladzy z agitatorami ulicznymi, ale rowniez posredniczyla w kontaktach ASE z jej odpowiednikami w nazistowskich Niemczech. W wydaniu Birth Control Review z kwietnia 1933r., pismie Sanger propagujacym idée sterylizacji eugenicznej, ukazal sie artykul na ten temat napisany przez nazistowskiego dygnitarza dr Ernsta Rudina . Wedlug Meehan, Hitler otwarcie podziwial program ASE.

    W roku 1939 Fundacja Rockefellera finansowala tajne badania pod nazwa Studia nad amerykanskimi interesami w czasie wojny i pokoju. Badania te w imieniu Departamentu Stanu USA przeprowadzila Rada Stosunkow Zagranicznych, ktora opracowala projekt utworzenia przyszlego ONZ. Wsrod tematow tych studiow znalazlo sie rowniez opracowanie eugenisty Franka Notesteina Propaganda kontroli zajsc w ciaze jako integralna czesc programu zdrowia publicznego. Pierwszy dyrektor generalny UNESCO, Julian Huxley, zamiescil te zalecenia w publikacji z 1947r. pt. UNESCO: Its Purposes and Its Philosophy. J.Huxley pisal, ze “jakkolwiek zadna radykalna polityka eugeniczna w najblizszej przyszlosci nie bedzie mozliwa ze wzgledow psychologicznych i politycznych, to w ramach UNESCO nalezy ja studiowac i informowac o tych problemach spoleczenstwo, tak aby stopniowo to co jest dzisiaj nie do pomyslenia, stalo sie mozliwe w przyszlosci.” W 1952r. John D.Rockefeller 3-ci wraz z Fryderykiem Osbornem z ASE utworzyli Rade d/s Populacji. Wedlug Mary Meehan, celem tej Rady bylo przekonywac przywodcow politycznych ubogich panstw, ze maja oni powazne problemy ludnosciowe i doradzac im jak moga je rozwiazac poprzez kontrole populacji.

    Oczywiscie, ten projekt “nie do pomyslenia” nie byl przeznaczony wylacznie na eksport do innych krajow. Michael S.Teitelbaum pisal w Foreign Affairs (zima 1992-93): “na poczatku lat 1960-ych opinia elit politycznych, zarowno demokratow jak i republikanow, konserwatystow i liberalow, zblizyla sie w sprawach ludnosciowych do pogladow Rockefellera. Czolowi politycy z administracji JFK Kennedy’ego wystapili z pierwsza inicjatywa w polityce zagranicznej dotyczaca poulacji, mimo protestow ze strony kosciola katolickiego.” Wdlug dziennikarza Beniamina Bradlee, zaufanego czlowieka JFK Kennedye’go, prezydent zwierzyl mu sie, ze prywatnie popiera ludzi, ktorzy chca rozwiazywac swoje problemy przy pomocy aborcji. W 1963r. prezydent Planowania Rodziny Alan Guttmacher wyjasnial swoim towarzyszom, ze prawo chroniace nienarodozone dzieci moze byc zmienione tylko “cal po calu, stopa po stopie, nigdy o mile. Ja jestem za aborcja na zadanie, ale z praktycnego punktu widzenia taka rewolucja spoleczna moze sie dokonac jedynie etapami.”

    Obalenie prawa

    Dla podwazenia prawa chroniacego nienarodzone dzieci, elity pod dowodztwem Rockefellera utworzyly Narodowe Stowarzyszenie d/s Reformy Prawa Aborcyjnego (obecna nazwa Liga Narodowa Aborcji i Akcji na rzecz Praw do Reprodukcji). Wspoltworca tego stowarzyszenia dr Bernard Nathanson, ktory pozniej zmienil poglady i stal sie adwokatem pro-life, nazwal wspomniana grupe “radykalnymi bolszewikami.”Postawili sobie za zadanie zmienic obowiazujace wowczas prawo i zastapic go przepisami dopuszczajacymi aborcje na zadanie. Jedna z najbardziej skutecznych taktyk NSRPA bylo “oskarzanie kosciola o kazda smierc kobiet, wynikla z nielegalnej aborcji.” W latach 1960 bylo okolo 300 przypadkow zgonow rocznie z powodu przeprowadzenia pokatnej aborcji w USA, ale NSRPA w swoich prasowych oswiadczeniach powiekszyla ta liczbe do 5 tysiecy. Wspoltworca NSRPA, Lawrence Lader, zagorzaly marksista, byl scislym wspolpracownikiem Rockefellerow w sprawach obalenia prawa do zycia.Wkrotce poglady te, reprezentujace etyke smierci, zaczely zwyciezac w miare jak kolejne stany (Nowy Jork, Kalifornia, Newada, itd.) zaczely liberalizowac prawo do aborcji. Ostatecznie w 1973r. decyzja sadu w/s Roe v. Wade zniosla ostatnie pozostajace przepisy, chroniace nienarodzone dzieci (jak rowniez czesto dzieci wlasnie przychodzace na swiat).Ta stalinowska, aborcyjna makabra, osiagajaca dzisiejsze przerazajace rozmiary, jest tylko jednym aspektem rewolucji spolecznej, sprowokowanej przez elity wladzy oraz ruch na rzecz eugeniki.

    W 1967r. w swoim eseju opublikowanym w pismie Science, adwokat kontroli urodzen Kingsley Davis zanotowal, ze warunki, ktore powoduja uznanie ciazy za chciana lub niechciana znajduja sie poza kontrola rodziny. Dla osiagniecia znacznego ograniczenia urodzen, niezbedna jest zmiana struktury spolecznej i gospodarczej. Konieczne jest dokonanie zmian w strukturze rodzin, pozycji kobiet, zachowaniu seksualnym, aby zmienic motywacje do checi posiadania dzieci. Sugerowal, aby rzad manipulowal struktura podatkowa w taki sposob, aby zniechecac do zawierania malzenstw lub stwarzal warunki, w ktorych kobiety musialyby pracowac poza domem. W memo opublikowanym w 1970r. w Family Planning Perspectives, wiceprezydent Planowania Rodziny Frederick Jaffe idzie sladami eugenicznej rewolucji socjalnej wskazanymi przez Davisa. Memo grupuje kontrole urodzen w cztery kategorie: przymus spoleczny, bodzce ekonomiczne, kontrola spoleczna, polityka mieskaniowa. Kategoria “przymus spoleczny” obejmuje: obowiazkowe uswiadamianie dzieci, popieranie homoseksualizmu, zmiane obrazu tzw. idealnej rodziny, zachecanie kobiet do pracy poza domem, a jezeli to wszystko zawiedzie, rozpuszczanie srodkow ograniczajacych plodnosc w wodzie pitnej dostarczanej do domow. Jakkolwiek sterylizacja na masowa skale jeszcze dotychczas nie miala miejsca, to wszystko inne juz zastosowano.

    Apostol perwersji

    Podstawy amerykanskiej “rewolucji seksualnej,” prowadzace do zmian w zachowaniu seksualnym, zostaly opracowane przez seksuologa Alfreda Kinsey’a, ktory w 1948r. opublikowal prace Sexual Behavior in the Human Male. Wspierany przez Fundacje Rockefellera, Kinsey zaatakowal fundamenty moralne naszej kultury i otworzyl puszke Pandory spolecznych wynaturzen, takich jak: przelamanie oporow moralnych, rozwody, aborcje, homoseksualizm, pornografie, seksualne wykorzystywanie dzieci, itd. Dr Judith Reisman w swoich opracowaniach Kinsey, Sex and Fraud oraz Kinsey: Crimes and Consequences ujawnila “naukowe” metody jakimi poslugiwal sie Kinsey, ktory jako probke “typowych” przedstawicieli amerykanskiego spoleczenstwa przyjal wiezniow oskarzonych o molestowanie dzieci oraz innych dewiantow seksualnych. Na podstawie tych “badan” Kingsey wyciagnal wnioski, ze 95% doroslych amerykanskich mezczyzn angazuje sie w roznego rodzaju zboczona seksualna dzialanosc.

    Fakt powszechnej akceptacji mitu, ze 10% populacji stanowia homoseksualisci jest najlepsza ilustracja wplywow Kinsey’a. Jednakze, jak twierdzi dr Reisman, wplywy kabaly Kinsey’a wybiegaja znacznie poza upowszechnienie homoseksualimu. Szkola Kinsey’a postawila sobie zadanie podkopania lub oslabienia prawa dotyczacego: gwaltow, uwiedzenia, prostytucji, sodomii, ekshibicjonizmu, kazirodztwa, bigamii, obscenicznosci, zdrady malzenskiej, wolnych zwiazkow, pederastii, pornografii, narkotykow, itp. Adwokat Kinsey’a, Morris Ernst (zwiazany z American Civil Liberties Union) stwierdzil, ze kazda strona raportu Kinsey’a w jakis sposob dotyka prawnego kodu. Przy pomocy innych zwolennikow zmian w stylu Gramsciego ze srodowisk akademickich i prawniczych, Kinsey ze swoimi kolegami byli w stanie zdziesiatkowac tradycyjne standardy prawne i spoleczne. Mowiac o wplywie Kinsey’a na prawo,dr Reisman podkresla, ze Kinsey jest najczesciej cytowanym seksuologiem w zachodnim swiecie.“Trudno przecenic olbrzymie spustoszenie, jakie wywolalo powszechne promowanie i akceptacja prac Kinsey’a,” komentuje dr Reisman. “Badania Kinsey’a zniszczyly fundamenty moralne Ameryki i zapoczatkowaly rewolucje seksualna lat 1960-ych. Straszliwe skutki tego sa widoczne dzisiaj golym okiem w skokowo rosnacych przypadkach takich patologii spolecznych jak: rozwody, aborcje, brak zahamowan seksualnych, rozpowszechnianie chorob droga plciowa, pozamalzenskie dzieci, pornografia, homoseksualizm, sadomasochizm, gwalty, molestowanie dzieci, przemoc, rozne przestepstwa na tle seksualmnym, rozbicie rodziny, itd.”

    Atak feminizmu

    Najbardziej widoczne sa rezultaty ataku ruchu feministycznego na tradycyjny dom rodzinny. Atak ten, nieustannie popiearany finasowo przez elity wladzy, ma wplyw na obydwie partie polityczne. Jakkolwiek wielu komentatorow wskazuje na absurdy tego ruchu, to niewielu zdaje sobie sprawe z tego, ze nowoczesny feminism mial swoje oparcie w ruchu komunistycznym. Leon Trocki pisal w 1917r. “Jakkolwiek tworzymy ruch jednoczacy kobiety przeciwko uciskowi, to naszym celem jest wykorzystanie najbardziej swiatlych jednostek tego ruchu do budowania partii rewolucyjnej, ktora jednoczylaby wszystkie uciskane warstwy spoleczne. Ruch wyzwolenia kobiet byl centralna czescia amerykanskiej rewolucji socjalistycznej.”Betty Friedan, matka amerykanskiego ruchu feministycznego, nalezala wlasnie do tych “najbardziej swiatlych kobiet,” o ktorych mowil Trocki. Mimo starannie opracowanego image jako typowej podmiejskiej gospodyni, ktora sfrustrowana zyciem domowym (ktore nazywala “wygodnym obozem koncentracyjnym”) zajela sie radykalna polityka, Friedan byla profesjonalna propagandystka kontrolowanej przez sowietow Amerykanskiej Partii Komunistycznej. David Horowitz, byly aktywista Nowej Lewicy, pisal, ze zanim zostala dzialaczka ruchu feministycznego, byla oddana, stalinowska dzialaczka, czlonkiem V komunistycznej kolumny w USA. O jej slepiej wierze w ideologie stalinowska najlepiej moze swiadczyc fakt, ze nalezala do tej grupy amerykanskich komunistow, ktorzy de facto poparli pakt pomiedzy Hitlerem a Stalinem 1939-41. Zdaniem Horowitza, jej zainteresowanie wyzwoleniem kobiet bylo w rzeczywistosci tylko pretekstem do prawdziwego pragnienia, jakim bylo utworzenie sowieckiej Ameryki. Dla stworzenia sowieckiej Ameryki niezbedne byloby wykreslenie tradycyjnej rodziny i zastapienie jej przez panstwo. Karol Marks w Manifescie Komunistycznym wzywal do porzucenia rodziny. Uczennica Friedan, Shulamith Firestone pisala w 1970r. w swoim traktacie The Dialectic of Sex, ze Marks przewidywal, iz wszystkie antagonizmy jakie kielkuja w rodzinie eksploduja kiedys w olbrzymiej skali w spoleczenstwie i panstwie.

    “Dopoki rewolucja nie zniesie podstawowej organizacji jaka jest biologiczna rodzina, nie zlikwiduje sie tasiemca wyzysku.” Rewolucjonistka feminizmu, Ellen Willis, pisala w The Nation z 14 listopada 1981r., “Feminizm to nie tylko kwestia lub grupa kwestii, to krawedz rewolucji na polu wartosci moralnych i kulturalnych. Celem kazdej reformy feministycznej, od legalizacji aborcji do programow opieki nad dziecmi, jest podwazenie tradycyjnych rodzinnych wartosci.” Podwazenie tradycyjnych instytucji rodzinnych jest rowniez celem rewolucji homoseksualnej, ktora podobnie jak ruch feministyczny, ma swoje korzenie w marksistowskiej lewicy i jest wspomagana przez elity wladzy. Amerykanski ruch “praw gejowskich” zostal zainaugurowany przez Mattachine Society, zalozone w latach 1950-ych przez dwoch marksistow Harry’ego Hay’a i Rudiego Gernreich’a. Szokujace sukcesy kampanii na rzecz normalizacji homoseksualizmu sa produktem podstepnej strategii, stosowanej przez media, a szczegolnie przez przemysl rozrywkowy oraz inne instytucje kontrolowane przez wiadome elity, reedukujace spoleczenstwo w taki sposob, aby zaakceptowalo te mniejszosc. Strategia ta zostala przedstawiona z zaskakujaca szczeroscia przez aktywistow homoseksualizmu Marshalla Kirka i Huntera Madsena w pracy pt. After the Ball: How America Will Conquer Its Fear and Hatred of Gays in the ‘90’s. Czerpiac z Gramsci’ego (i Goebbelsa) autorzy argumentowali, ze “lawendowe lobby” montuje wojne propagandowa na wielka skale, aby doprowadzic do “konwersji” Ameryki poprzez “planowany atak psychologiczny.” Jak przewidywali obaj autorzy, Ameryka zostanie wkrotce “wyleczona” ze swojego oporu wobec homoseksualnej perwersji, czy jej sie to podoba, czy nie.

    Mit nieuniknionego

    Wiele problemow, dreczacych wspolczesna Ameryke, nie odzwierciedla wcale nieodwracalnego marszu “postepu spolecznego” lub nieuniknionego rozkladu spolecznego. W rzeczywistosci, odzwierciedla destrukcyjne dzialanie trwajacej od wielu lat konspiracji przeciwko spoleczenstwu amerykanskiemu. Gramsci mowil o ataku na wszystkie istotne instytucje, ktore stoja na przeszkodzie utworzenia panstwa totalitarnego. Gramsci mowil o “fortecah” i “okopach,” ktore nalezy zdobyc. Jednakze, ci ktorzy kochaja wolnosc, powinni pomyslec o odbudowaniu takich instytucji jak rodzina, tradycyjna religia, moralnosc jako “warstwy mocy,” ktore sa w stanie stawiac silny opor. Odbudowa ta nie bedzie jednak mozliwa, dopoki znaczaca liczba ludzi (ktorym na tym zalezy) nie zrozumie konspiracyjnych korzeni tej wojny kultur. Zrozumienie to pomoze pozbyc sie niebezpiecznej iluzji, jaka ogarnela wielu dobrych ludzi, ktorzy uwierzyli, ze upadek naszej kultury jest czyms nieuniknionym i nie da sie go powstrzymac. Zrozumienie ukrytych knowan naszych wrogow jest niezbedne, aby przewidziec ich nastepne kroki i zorganizowac skuteczna obrone. Tylko dzieki zorganizowanej, pryncypialnej obronie naszego dziedzictwa i wolnosci ta wojna kultur moze byc ostatecznie wygrana.

    (Z angielskiego przetlumaczyl i opracowal: Longinus Smyrgala)

  7. Basia said

    „Działalność GW jest znamienna tym,że promuje TEOLOGIĘ JUDEOCHRZEŚCIJAŃSKĄ,stąd wykorzystywanie cywilizacyjnie ukształtowanej zdolności do przewrotności.
    Judaizm rabiniczny powstał dla zwalczania chrześcijaństwa,a później okazało się,że od ateizmu jest gorsze chrześcijaństwo.”

    Wszystko się zgadza poza jednym słowem w zwrocie „TEOLOGIA JUDEOCHRZEŚCIJAŃSKA”, powinno być „Ideologia judeochrześcijańska”, by został zachowany porządek sensu stricto.

    Ale tu mamy pod specjalna ochroną niejaką Agę, która wypełnia te same zadania co „Gówno Wyborcze”.

  8. Odys syn Laertesa said

    „…Materializm naukowy, który jest taki dumny i uważa siebie za czystą naukę, w fizyce kwantowej zawodzi. Zawodzi dlatego, że materię możemy sprowadzić do zbioru informacji, a kiedy jej nie obserwujemy, to w zasadzie nic jej nie możemy przypisać. I dlatego potrzebna jest jakaś nowa metafizyka, która by wyjaśniała, jaka rzeczywistość kryje się za prawami fizyki kwantowej.

    Każdy naukowiec, który analizuje przyrodę, staje przed oczywistą prawdą, że jeżeli bada jakiś element rzeczywistości, to on jest racjonalny i można go zrozumieć – obojętnie, czy to jest atom, czy to jest jakiś układ masywny, czy jakiś organizm żywy – to widać, że to jest obiekt, który możemy poznawać. I naukowiec niewierzący wierzy, że w rozumie mamy pewną wiedzę przejściową, częściową, ale w miarę rozwoju nauki będziemy poznawać coraz głębiej tę rzeczywistość itd. Ale ten proces poznawania nie może się ciągnąć w nieskończoność, ponieważ są ograniczenia, których nigdy nie przekroczymy.

    Różnicą właśnie pomiędzy naukowcem wierzącym a niewierzącym jest to, że człowiek, który jest naukowcem wierzącym, uważa, że istnieje taki ogólny, wszechogarniający akt poznania i zrozumienia. Że istnieje ktoś, kto rozumie wszystko. Nie że my poznajemy z wielkim trudem poszczególne części przyrody, ale że istnieje pewien akt zrozumienia i poznania absolutny, który rozumie wszystko. Taki totalny akt zrozumienia i poznania możemy utożsamić z Bogiem. To właśnie Bóg wie wszystko…”
    http://odyssynlaertesa.wordpress.com/2013/10/17/fronda-fizyka-kwantowa-a-wiara/

  9. j said

    Ad.2- Joe

    Panie Joe, alez dokladnie to samo bylo i jest z dyplomami i z tytulami naukowymi. Maja une swoje sprytne sposoby na uzyskanie dyplomow a nawet bardzo wysokich tytulow naukowych bez przyslowiowym kiwniecia palcem w bucie.

    Swojego czasu glosna byla historia pulkownika na Uniwersytecie Jagiellonskim. Zatrudniony tam byl w komorce wojskowej, bo wszystkie uczelnie kiedys tak mialy, i swoim kolegom pochodzenia handlowego masowo (chyba szlo w setki) zalatwial dyplomy tegoz Uniwersytetu. Niektorzy „dyplomanci” podobno nawet matur nie mieli. Zastanawiam sie czy z takich wlasnie naborow nie rekrutuja sie przypadkiem nasi ukochani utytulowani przywodcy 🙂

    Widzialam tez na wlasne oczy jak zdobywa sie tytul profesora kiedy ma sie pochodzenie handlowe. Delikwentowi, ktory ma wielka ochote zostac profesorem (choc czasem niekoniecznie ma ku temu zdolnosci) udzielaja pomocy merytorycznej, finansowej i moralnej ziomkowie nie tylko z Europy ale takze ze Stanow.
    Moze dlatego badania naukowe doluja, bo sa w rekach takich wlasnie „profesorow”.
    Ale solidarnosci mozna im pozazdroscic. Dalby Bog, zeby taka solidarnosc byla wsrod nas. Niekoniecznie solidarnosc w przekretach ale tak w ogole, solidarnosc miedzy rodakami….
    Pozdrawiam serdecznie

  10. j said

    errata: bez przyslowiowego kiwniecia palcem w bucie 🙂

  11. z blogów said

    Żydowscy mordercy Polaków, oto oni 27 Czerwiec 2011 — Admin 4 Votes Za: http://blogspot.com.nowyekran.pl/post/15368,mordercy-polakow-oto-oni żydowscy komuniści – spis zwyrodnialcow, zbrodniarzy w stalinowskim aparacie represji, terroru i ludobójstwa PRL – przeciwko narodowi polskiemu Zanim pojdziesz na jakiekolwiek wybory, glosowanie, poszukaj tych katow POLSKI oraz ich potomstwa u siebie w rejonie zamieszkania. Aparat terroru i ludobójstwa: Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego MBP Urząd Bezpieczeństwa UB Państwowa Komisja Bezpieczeństwa PKB Komisja Bezpieczeństwa KB Komitet ds Bezpieczeństwa Publicznego KBP Milicja Obywatelska MO Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego BZIWP Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego KBW Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Ludowe Wojsko Polskie Sądownictwo i prokuratura I. Organy Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego – utworzone w lipcu 1944 w celu ochrony komunistycznych władz okupacyjnych oraz pacyfikacji oporu cywilnego i zbrojnego. Do 31 grudnia 1944 stanowiło resort bezpieczeństwa publicznego PKWN. Organ stworzony przez sowieckie służby bezpieczeństwa państwowego i przez nie dowodzony. Oficjalnie nadzorowane przez Politbiuro KC PPR, następnie PZPR od 1949 przez Komisję Bezpieczeństwa Publicznego. MBP podlegały wojewódzkie i powiatowe urzędy bezpieczeństwa publicznego (WUBP, PUBP) oraz Milicja Obywatelska, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego, więzienia i obozy pracy. Funkcję ministra pełnił Stanisław Radkiewicz. MBP prowadziło wywiad, kontrwywiad, kontrolę wszystkich organizacji i instytucji społecznych, politycznych, gospodarczych. Organizowało ludobójczy terror wobec Polaków, w szczególności podziemia niepodległościowego 1944-56 i Kościoła, którego ofiarami padło ok. 100 tysięcy osób. W grudniu 1954 przekształcone w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego. Jednostką wykonawczą ministerstwa był Urząd Bezpieczeństwa. Państwowa Komisja Bezpieczeństwa – została powołana w marcu 1946 na podstawie decyzji Politbiura KC PPR w celu koordynacji działań jednostek Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojsk Oochrony Pogranicza, UB, MO, ORMO w walce z podziemiem niepodległościowym i UPA. Przewodniczącym został minister obrony narodowej M. Żymierski, w skład wchodzili S. Radkiewicz, komendant główny MO F. Jóźwiak, dowódca KBW B. Kieniewicz. Obszar państwa podzielono na 14 stref bezpieczeństwa i powołano w nich wojewódzkie komisje bezpieczeństwa (przedstawiciel okręgu WP, szef WUBP, komendant MO oraz dowódca jednostki KBW). Do walki z podziemiem wydzielono siły liczące 150-180 tysięcy żołnierzy i milicjantów. Ich działania wspierało ponad 50 tysięcy członków ORMO. Od końca 1947 stopniowo wycofywano z działań wojsko i rozwiązywano wojewódzkie komisje bezpieczeństwa. Komisja Bezpieczeństwa (Komisja Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego) – powołana w 1949 w celu kontroli i koordynacji działalności Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) oraz Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) przez ścisłe kierownictwo PZPR. W jej obradach uczestniczyli Bolesław Bierut jako przewodniczący, Jakub Berman, Hilary Minc, Stanisław Radkiewicz, Mieczysław Mietkowski, Roman Romkowski, K. Świetlik, dyrektor X Departamentu MBP A. Fejgin. W 1954 r. KB rozwiązana wraz z MBP. Milicja Obywatelska (MO) – początkowo podlegała resortowi bezpieczeństwa publicznego PKWN, w latach 1945-1954 MBP, następnie ministerstwu spraw wewnętrznych. Pełniła rolę pomocniczą w organizacji terroru i zwalczaniu podziemia niepodległościowego. Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) – kierowniczy organ kontrwywiadu wojskowego, faktycznie policja polityczna organizująca terror w wojsku w latach 1945-57, odpowiednik Smiersza na Polskę. Organy informacji wojskowej powstawały wraz z tworzącymi się w ZSRR 1943-1944 komunistycznymi jednostkami wojskowymi. We wrześniu 1944 powołano Zarząd Informacji Naczelnego Dowództwa WP, w listopadzie 1944 przemianowany na Kierownictwo Informacyjne WP, a w marcu 1945 – na GZI WP. Podlegały mu zarządy informacji przy dowództwach okręgów wojskowych i rodzajów sił zbrojnych. Szefami GZI WP byli pułkownicy: w 1945 P. Kożuszko, 1945-1947 J. Rutkowski, 1947-1950 S. Kuhl, 1950-1953 D. Wozniesienski, 1953-57 K. Bąkowski. Sądy wojskowe wydawały wyroki zgodnie z żądaniami kierownictwa GZI WP (szczególnie płka Wozniesienskiego i jego zastępcy ds. śledczych, płka A. Skulbaszewskiego). Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) – specjalna formacja wojskowa, powołana 1945 do walki z niepodległościowym podziemiem oraz zbrojnymi organizacjami ukraińskimi i niemieckimi i do zapewnienia porządku wewnętrznego. Podlegał MBP (1945-54), następnie ministerstwu spraw wewnętrznych. II. Kierownictwo aparatu terroru – MBP Jakub Berman (1901-84) – w Politbiurze kierował terrorem przez podporządkowane sobie MBP. 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, odpowiedzialny za działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Gen. Stanisław Radkiewicz – w latach 1944-1954 ministrem bezpieczeństwa publicznego. W latach 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. bezpieczeństwa publicznego, jeden z głównych stalinizatorów Polski, współodpowiedzialny za zbrodnie Gen. Mieczysław Mietkowski – Mojżesz Bobrowicki – w 1944 zastępca kierownika resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN, wiceminister bezpieczeństwa publicznego 1945-1954 Mieczysław Mietkowski – Mojżesz Bobrowicki Gen. Roman Romkowski – Natan Grunsapan-Kikiel – wiceminister bezpieczeństwa publicznego 1946-1954 Gen. Konrad Świetlik – 1946-1948 dowódca KBW, 1948-1954 wiceminister bezpieczeństwa publicznego Edmund Pszczółkowski (ur. 1904) – członek KPP, PPR, PZPR. Przewodniczący Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego od 30 marca 1956. Odwołany 13 listopada 1956 Gen. Antoni Alster – Nachum Alster – wiceminister bezpieczeństwa publicznego, pierwszy zastępca przewodniczącego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego i wiceminister MSW Gen. Bukojemski – wiceminister bezpieczeństwa publicznego Gen. Jan Ptasiński – wiceminister bezpieczeństwa publicznego Ppłk. Gajewski – doradca ministra bezpieczeństwa publicznegogen. Konrad Świetlik Płk. Mikołaj Orechwa – dyrektor Departamentu Kadr MBP Płk. Słuczek – dyrektor Departamentu Łączności i Podsłuchu MBP Płk. Faustyn Grzybowski – dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP, szef WUBP w Lublinie i Wrocławiu Płk. Kisielew – dyrektor Departamentu Finansów MBP wysocy funkcjonariusze MBP / UB Gen. Milewski, płk. Eugeniusz Gruber, Antoni Gutowski, płk. Jarczewski, płk. Maksymilian Darewski, ppłk. Ryszard Nazarewicz, płk. Józef Jurkowski – morderca Polaków w Bydgoszczy (1945-48), Gdańsku (1948-50) i Katowicach (1951-55), ppłk. Marian Stecki, ppłk. Stefan Tewel, ppłk. Henryk Zamorski, płk. Modecki, płkKowalik, gen. Józef Maria Różański (Rosenzweig), płk. Marian Reniak (Strużyński), J. Siedlecki, płk. Szeryński – Szchenkman, M. Fajdman, płk. Rubinstein, Sajewski, Krupski, Zabłudowski, K. Krakowski, płk. Orłowski – Kugelschwanz, mjr. Fegman, mjr Trochimowicz, kpt. Branda, kpt. Dąbrowski, kpt. Grunblat (I sekretarz PPR w UB), por. Tron, por. Madalińska, ostatnie 7 osób służyło w żydowskiej policji w gettach podczas okupacji hitlerowskiej Płk. Hipolit Duliasz – dyrektor VI Departamentu MBP Płk. Józef Różański – Goldberg – dyrektor Departamentu Śledczego MBP Płk. Adam Humer – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP płk. Adam Humer Płk. Galczewski – dyrektor Departamentu IV MBP Płk. Sienkiewicz – Lewi – dyrektor Departamentu VII MBP Płk Zabawski – dyrektor VIII Departamentu MBP, do 1939 był rezydentem NKWD w Polsce Płk. Górecki – Goldberg) – dyrektor IX Departamentu MBP Leon Andrzejewski – Lejb Wolf Ajzen – dyrektor Gabinetu Ministra BP, p.o. dyrektora Departamentu III MBP, zastępca dyrektora Biura Personalnego MBP, zastępca Komendanta Centrum Wyszkolenia MBP, wicedyrektor IV, nastepnie III Departamentu MBP Ryszard Matejewski – Kugelschwanc – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP Julia Brystygier (pseudonimy Julia Prajs, Daria, Ksenia, Luna, Maria) – w latach 1945-1956 dyrektor V, a później III Departamentu MBP, odpowiedzialna za sprawy polityczno-społeczne i dotyczące Kościoła Płk. Józef Czaplicki – dyrektor Departamentu VII, a później dyrektor Departamentu III MBP, jego zadaniem było prześladowanie Armii Krajowej. Ze względu na znęcanie się tego Żyda nad akowcami, przezwano go w bezpiece „Akower”, co było żydowską wersją inicjałów AK. (na zdjęciu) =>> Płk. Anatol Fejgin – dyrektor Biura Specjalnego MBP, a następnie Departamentu X MBP Płk. Józef Światło – Izaak Fleischfarb – wicedyrektor Departamentu X MBP Julian Konar – wicedyrektor Departamentu I MBP, naczelnik Wydziału II w tym Departamencie Józef Kratko – dyrektor Departamentu IV MBP, szef MO w Katowicach i Krakowie, dyrektor Departamentu Szkoleniowego MBP Leon Rubinstein – dyrektor Departamentu II MBP Ludwik Szenborn – oficer V Departamentu MBP, kierownik obiektu w Miedzeszynie, szef UB na miasto stołeczne Warszawę, szef WUBP Bydgoszcz Aleksander Wolski-Dyszko – dyrektor Departamentu IV MBP Zygmunt Braude – p.o. dyrektora Gabinetu Ministra BP Mieczysław Broniatowski – dyrektor Centralnej Szkoły MBP w Łodzi, później dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW Juliusz Burgin – dyrektor Gabinetu Ministra BP Michał Drzewiecki – dyrektor Gabinetu Ministra BP (na zdjęciu) =>> Michał Hakman – dyrektor Departamentu Organizacji i Planowania MBP Maria Kamińska – dyrektor Departamentu Szkolenia MBP Dagobert Jerzy Łańcut – dyrektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1944-1945 oficer tzw. Ludowego Wojska Polskiego Michał Taboryski – p.o. dyrektor Departamentu II MBP, były policjant w getcie Dr. med. Leon Gangel – dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Feliks Goldsztajn – dyrektor Centralnych Konsumów MBP Edward Kalecki – wicedyrektor Departamentu Finansowego MBP Ludwik Przysuski – dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Leon Stach – wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Marek Fink – wicedyrektor Departamentu VII MBP Helena Gruda – wicedyrektor Departamentu Szkolenia MBP Bernard Konieczny – wicedyrektor Departamentu IV MBP Czesław Ringer – wicedyrektor Departamentu III MBP Józef Tymiński – wicedyrektor Departamentu V MBP Zygmunt Okręt – dyrektor Centralnego Archiwum MBP, odpowiadał za nagrania i teczki osobowe Zygmunt Okręt Ppłk. Wiktor Herer – naczelnik w V Departamencie MBP, wysoki funkcjonariusz UB, który miał powiedzieć w śledztwie w 1948 r. do jednego z więźniów: „zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was fizycznie, ale my musimy zniszczyć was moralnie w oczach społeczeństwa” Ppłk. lekarz med. Kamil Warman – szef Centralny Szpital Kliniczny MSWiA w Warszawie Płk. dr. med. Henryk Rotter – pierwszy kierownik CSK Anatol Akerman – tłumacz, następnie cenzor Wydziału Cenzury MBP. W latach 1945-1946 funkcjonariusz Sekcji Szkolenia Zarządu Personalnego MBP, 1946-1947 funkcjonariusz Sekcji I Wydziału II Zarządu Personalnego MBP, 1947-1950 funkcjonariusz Wydziału Polityczno-Wychowowczego Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 kierownik sekcji szkoleniowej Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. Michał (Mojżesz) Fajgman – 1945-1946 naczelnik Wydziału Zakupów Departamentu Zaopatrzenia MBP, 1946 naczelnik Wydziału Żywnościowego Szefostwa Zaopatrzenia MBP. Pełnomocnik rządu ds. przejęcia sowieckich obozów jenieckich w Polsce. Kierownik Centralnego Zarządu Obozów Jeńców Wojennych w Żaganiu. Mjr. Helena Altenberg – oficer śledczy MBP mjr. Barbara Biller (Basza Lea) – oficer śledczy MBP Ferber – przedstawiciel Przedsiębiorstwa Budowlanego MBP Józef Gabryelski – naczelnik Wydziału Szkoleniowego WUBP w Bydgoszczy Jakub Hammerszmidt – naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Krakowie Teofil Hazelmajer – 1945 zastępca naczelnika ds. polityczno-wychowawczych więzienia w Sieradzu, 1945-1946 naczelnik więzienia w Radomiu, 1947-1948 naczelnik więzienia we Wrocławiu, 1948-1949 naczelnik COP w Jaworznie, 1949 naczelnik więzienia w Sanoku. O. Rozenberg – naczelnik COP w Potulicach Bronisław Nechamkis – 1945 funkcjonariusz Wydziału Pracy Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP, 1949-1950 zastępca naczelnika Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. 1950-1951 oficer ds. specjalnych w Departamencie III MBP. Marceli Stauber – 1946-1948 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału Lekarskiego Departamentu Więziennictwa MBP, 1948-1950 naczelnik Wydziału Zdrowia Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 inspektor ds. więziennictwa Szefostwa Służby Zdrowia. Leonard Sztejman – inspektor w Wydziale IV Departamentu Więziennictwa MBP Julian Teitel – 1946 inspektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1946-1947 zastępca naczelnika Wydziału Inspekcji Departamentu Więziennictwa MBP, 1947 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału IV Departamentu Więziennictwa MBP. W latach 1947-1950 naczelnik Wydziału IV Departamentu Więziennictwa MBP. Salomon Morel – komendant obozu koncentracyjnego w Świętochłowicach i Jaworznie. (uciekł do Izraela) Anna Madalińska – w 1944 kierownik Kancelarii Resortu BP PKWN, 1945-1946 p.o. kierownika Sekretariatu Gabinetu Ministra BP, 1947-1948 naczelnik Sekretariatu Departamentu I MBP (Kontrwywiad), 1948-1951 zastępczyni naczelnika Wydziału Ogólnego Departamentu I MBP. Zdzisław Szymczak – wicedyrektor Departamentu IV MBP Stanisław Pizło – 1944 politruk w LWP, następnie przeniesiony do pracy w PKWN, 1945-1946 wicedyrektor Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP, 1946-1947 p.o. dyrektora Departamentu Więziennictwa MBP, 1947-1951 szef Departamentu Więziennictwa MBP. Henryk Chmielewski – wicedyrektor Departamentu V MBP Jan Kwiatkowski – inspektor ORMO Karol Grabski – zastępca naczelnika Wydziału V w Departamencie IV Jerzy Nowicki – naczelnik Wydziału II w Departamencie IV Stefan Sobczak – naczelnik wydziału ds. funkcjonariuszy MBP Mjr. Josef Jurkowski – szef Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska Pinek Mąka – sekretarz Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska. Stwierdził, że w podległym mu regionie liczba żydowskich oficerów bezpieczeństwa wynosiła od 150 do 225. Powołując się na te dane, żydowski autor John Sack ustalił, że 70 do 75% oficerów bezpieczeństwa na tym terenie było Żydami. Płk. Rubinstein – szef KBW we Wrocławiu Pinek Piekanowski – szef MO w Katowicach Mieczysław (Szmul) Gross – szef MO we Lublinie i Wrocławiu. John Sack, powołując się na niego, stwierdza, że 80% oficerów milicji w Lublinie i 50% tamtejszych milicjantów było Żydami. Płk. Alef Bolkowiak – Gutman – dowódca oddziału partyzanckiego Armii Ludowej; pułkownik MO, kierownik Wydziału Personalnego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej; twórca tzw. band pozorowanych używanych do rozbijania polskiego podziemia; prezes Związku Partyzantów Żydowskich, attache wojskowy w Waszyngtonie. Jechiel Grynszpan – szef MO w Hrubieszowie Ajzer Mąka – szef MO w Bielsku-Białej Marian Konwizor – pierwszego komendant wojewódzki MO w Gdańsku Stefan Finkel – szef więziennictwa MBP w Krakowie Schumacher – szef więziennictwa MBP na obszarze Dolnego Śląska Alojzy Grabicki – szef więzienia mokotowskiego Lola Potok – naczelnik więzienia w Gliwicach kliknij poniżej na mapę jeśli chcesz zobaczyć większą [uwaga: 9 MB – może się wolno ładować] mordercy UB w systemie więzienno-obozowym: Adam Krawecki Berek Eisenstein Szlomo Singer Ichak Klein Adela Glickman Mojżesz Grossman Szymon Nunberg Salek Zucker Dawid Feuerstein Ajzer Mąka Aaron Lehrman Jadwiga Gutman-Sapirstein Hanna Tinkpulwer Efraim Lewin (Nysa) Mojżesz Mąka Major Frydman (Bytom) Jakubowicz Mordechaj Kac Mojżesz Kalmewicki Józef Kluger Nahum Solowic Mojżesz Szajnwald Szmul Kleinhaut (Mysłowice) Berek Eisenstein Adam Krawecki Pinek Mąka Henryk Studencki Studniberg Szlomo Singer Lola Potok Henryk Studencki – Chaim Studniberg – naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Katowicach, dyrektor Wydziału Więzień i Obozów na obszarze Śląska. Andrzej Kornecki – Dawid Kornhendler (1917-1986) – szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kielcach. W latach 1946-1948 pełnił stanowisko szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu, a od 1948 do 1949 roku we Wrocławiu. Kpt. Marceli Reich-Ranicki – cenzor Cenzury Wojennej Resortu BP, kierownik Grupy Operacyjnej WUBP w Katowicach w 1945 r. Ignacy Szlajfer – oficer UB we Wrocławiu w latach 1947-1952, a następnie cenzor w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk Regina Okręt – działaczka KPP, w latach 1946-1949 UB w Łodzi, dyrektor Biura Kadr Radiokomitetu. Krystyna Poznańska-Gebert – chorąży UB, organizatorka w latach 1944-1945 WUBP w Rzeszowie Płk. Ryszard Nazarewicz – zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, następnie pracownik Instytutu Historii Ruchu Robotniczego partyjnej Akademii Nauk Społecznych. Albert Grunbaum – zastępca szefa PUBP w Kielcach Eta Lewkowicz-Ajzenman – szef Sekretariatu WUBP w Kielcach Baumgarten – wiceszef PUBP w Jeleniej Górze Kwaśniewski – szef wydziału personalnego WUBP w Kielcach Jan Tataj – szef WUBP w Kielcach Tadeusz Paszta – szef WUBP w Warszawie Józef Mrożek – szef WUBP w Gdańsku Józef Pluta – zastępca szefa WUBP w Białymstoku Jan Olkowski – szef WUBP w Krakowie Zbigniew Paszkowski – szef UBP na miasto Warszawę Płk. Kornecki – szef WUBP w Poznaniu Jan Frey-Bielecki – szef UBP w Warszawie i Krakowie Edward Słowik – szef UBP w Siedlcach Płk. Bielecki (Moniek Buchman) – szef WUBP Kraków Józef Rozenwaks – UB w Szczecienie Por. Michał (Mendel) Dym – UB w Zamościu Fidelis Wentland – MBP Warszawa Lucjan Białobrzeski – oficer śledczy MBP Florian Mederer – WUBP Rzeszów Honorata Franeiszer – oficer śledczy PUBP Miastko Ignacy Wittlieb – PUBP Lębork Hubert Kreft – PUBP Lębork Eliasz Kotoń – szef UB w Białymstoku F. Piątkowski – szef WUBP w Lublinie Abram Tauber – szef UB w Chodlu Chaim Hirszman – WUBP Lublin Markus Kac – WUBP Katowice Por. Albert Grynbaum – zastępca szefa PUBP w Kielcach Henryk Mendelbaum – PUBP Będzin Feliks Rozenbaum – WUBP Wrocław Wacław Salamon – WUBP Rzeszów Ryszard Grajnert – Centrum Szkolenia MBP Łódź Stanisław Wolender – WUBP Poznań Jan Guttman – PUBP Rybnik Stanisław Elceser – PUBP Lubaczów Herszel Zimmerman – porucznik UB w Lublinie i Łodzi w latach 1945-1946 Zofia Nimen – była sekretarzem technicznym KC Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), po wojnie pełniła funkcję kierownika Wydziału Śledczego w Komendzie Wojewódzkiej MO w Krakowie. Jerzy Wilkier – szef personalny Komendy Wojewódzkiej MO w Krakowie Płk. Izaak Stolzman – oficer NKWD nadzorujący terror UB na Pomorzu Siemion Dawidow – zwierzchnik sowieckich doradców aparatu terroru Według raportu Nikołaja Seliwanowskiego, głównego doradcy sowieckiego przy MBP, wysłanego do Berii 20 października 1945, Żydzi stanowili 82,3% w radomskim PUBP (por. „Komunizm. Ideologia. System. Ludzie”, Warszawa 2001, s. 196, 198). W Łodzi – według sprawozdania instruktora Wydziału Organizacyjnego KC PPR, Stanisława Brodzińskiego, który 12-18 sierpnia 1945 roku przeprowadził inspekcję na terenie Łodzi w organach UB, Żydzi zajmowali 50% etatów (wg K. Lesiakowski: „Mieczysław Moczar ‚Mietek’. Biografia polityczna”, Warszawa 1998, s. 101). III. Sądownictwo i prokuratura Leon Chajn (1910-83) – w latach 1945-1949 wiceminister sprawiedliwości Maria Górowska – Sand – urodzona w 1915, córka Moryca i Frajdy (z domu Einsenman). W Powstaniu Warszawskim była łączniczką AL. W 1946 roku była dyrektorem łódzkiej szkoły prawniczej, która po kilkumiesięcznych kursach nadawała aktywistom partyjnym „kwalifikacje sędziowskie”. Sędzina, która skazała na karę śmierci w procesie politycznym generała Augusta Fieldorfa. Od 1951 roku była sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Należała do sekcji tajnej – grona sędziów, wyznaczonych przez wiceministra MBP Romana Romkowskiego do wydawania wyroków na polskich patriotów. W latach 1950-54 tajne sekcje osądzily 506 spraw. W sekcji tajnej byli również Emil Merz, Igor Andrejew i Gustaw Auscaler. Podjęta próba osądzenia jej za mord sądowy nie znalazła się na wokandzie ze względu na jej śmierć. Zmarła na raka w 1998 roku. Stefan Zygmunt Kurowski – Stefan Leon Warszawski (1897-1959) – prawnik, od 1929 obrońca w procesach politycznych. Od 1942 w PPR, później PZPR. W latach 1946-1948 pierwszy prokurator Najwyższego Trybunału Narodowego. Uczestniczył w przygotowaniu dekretów: o amnestii, o postępowaniu doraźnym i odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację kraju i przewodniczył delegacji polskiej na proces w Norymberdze. Od 1956 prezes Sądu Najwyższego. Oskar Szyja Karliner – zastępca prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego (NSW), od 1953 roku pracował w Generalnej Prokuraturze Wojskowej, w marcu 1954 roku powołany na szefa Zarządu Sądownictwa Wojskowego. Płk. Leo Hochberg – w latach 1947-1955 sędzia i sekretarz Zgromadzenia Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1955-1957 sędzia Sądu Najwyższego. Maciej Maksymilian Majster – prokurator do zadań specjalnych, naczelnik wydziału w Departamencie Nadzoru Prokuratorskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, bliski współpracownik Podlaskiego. Władysław Dymant – wicedyrektor Departamentu Specjalnego Prokuratury Generalnej, faktycznie kierował departamentem, którego zadaniem było nadzorowanie śledztw prowadzonych przez MBP. Henryk Podlaski – Hersz Fink – zastępca Prokuratora Generalnego Benjamin Wajsblech – wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL Ppłk. Helena Wolińska – Fajga Mindlak (Danielak) – prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału VII Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik 1950 – wrzesień 1953), członek Partii od 1942. Wilhelm Świątkowski – prezes Najwyższego Sądu Wojskowego Roman Rawicz – Vogel – Najwyższy Sąd Wojskowy Ppłk. Beniamin Karpinski, ppłk. Zygmunt Krasuski – sędzia NSW Płk. Kryspin Mioduski – sędzia W, zastępca prezesa NSW (sierpień 1949 – sierpień 1955) Emil Merz, Gustaw Auscaler, Igor Andrejew, Roman Kryze, Mieczyslaw Szerer – sędziowie NSW Ilja Rubinow – prezes Sšdu Wojewódzkiego m. st. Warszawy Płk. Marian Frenkiel – prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik 1950 – listopad 1956), członek Partii od 1954, do którego obowiązków należało prowadzenie i nadzorowanie śledztw w sprawach wojskowych. morderca sądowy – prokurator Marian Frenkiel Jakub Lubowski – Chase Smen – prokurator Departamentu Służby Sprawiedliwości WP Benedykt Jodelis – prokurator w Prokuraturze Generalnej płk. Feliks Aspis – prokurator w Prokuraturze Generalnej płk. Eugeniusz Landsbergis – prokurator w Prokuraturze Generalnej Paulina Kern – prokurator w Prokuraturze Generalnej Ppłk. Stefan Piekarski – prezez sądu II Armii Polskiej, oficer Armii Czerwonej od 1920 r. Płk. Henryk Holder – naczelny prokurator LWP Mjr. Marian Malinowski – Samuel Haber – zastępca szefa Wojskowego Sądu Okręgowego w Krakowie Leon Prenner – funkcjonariusz Prokuratury Generalnej Ppłk. Jerzy Szerszeń – szef Zarządu Informacji Marynarki Wojennej Ppłk. Aleksander Demner – komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej, produkującej w trybie przyspieszonym morderców sądowych Kpt. Stefan Michnik – sędzia WSR w Warszawie Maksymilian Bartman – prokurator WPR w Warszawie Mjr. Marian Doerffer – WSR w Kielcach, Szczecinie i Poznaniu Filip Feld – szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie Płk. Zygmunt Wizelberg – prokurator w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie Płk. Krasucki – sędzia wojskowy Mjr. Bolesław Wnorowski – sędzia wojskowy Mjr. Rilkin – prokurator wojskowy Ppłk. Juliusz Krupski – sędzia wojskowy, sędzia NSW i szef wydziału w NSW Jerzy Drohomirecki – sędzia wojskowy Płk. Marian Muszkat – w 1944 został sędziš wojskowym. W następnym roku przewodził „polskiej” delegacji na proces w Norymberdze. W 1957 wyemigrował do Izraela, gdzie po studiach został profesorem Uniwersytetu w Tel Awiwie. Według teorii tego żydowskiego mordercy sšd winien zrozumieć, że do każdego przepisu należy stosować marksistowskš wykładnię, według której dobro demokracji ludowej jest naczelnym nakazem i jeśli pewien przepis temu warunkowi nie odpowiada, to nie może być stosowany. Żšdał wyposażenia prokuratury w nadzwyczajne uprawnienia w nowej rewolucyjnej sytuacji. Prokuratorzy mieli zostać panami życia i śmierci każdego człowieka. Adwokat winien zapomnieć o przedwojennej zasadzie, że jego zadaniem jest obrona oskarżonego przed karš. W ludowym wymiarze sprawiedliwości miał on teraz stać się, obok sšdu i prokuratury, trzecim organem, którego zadaniem jest wykrycie przestępcy, choćby był nim jego własny klient. Ppłk. Teofil Karczmarz – sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego Por. Eugeniusz Krzewski – sędzia wojskowy Płk. Feliks Aspis – sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego Kpt. Zygmunt Linauer – prokurator wojskowy Ppłk. Zenon Rychlik – prokurator Wydziału IV i VIII Naczelnej Prokuratury Wojskowej (1948 – czerwiec 1955) Kpt. Mieczysław Mett – pracownik Najwyższej Prokuratury Wojskowej, a następnie prokurator Wojskowej Prokuratury Rejonowej. Alicja Graff – prokurator wojskowy, wicedyrektor Departamentu III Prokuratury Generalnej Wacław Lange – w latach 1945-1953 wojskowy prokurator w Warszawie, Białymstoku, Poznaniu i Lublinie Zajcew – morderca sądowy Piotr Samsonow – morderca sądowy Władysłw Sieracki – morderca sądowy Henryk Ligęza – morderca sądowy Aleksiej Milcyn – morderca sądowy Mieczysław Widaj – morderca sądowy Kazimierz Golczewski – Bauman – stalinowski prokurator w Kielcach, pracownik Naczelnej Prokuratury Wojskowej S. D. Mojsezon – Mojżeszowicz – prokurator wojskowy Witold Gatner – prokurator, który nadzorował m.in. egzekucję gen. Fieldorfa Gen. Julian Polan-Harasim – sędzia wojskowy Poważna koncentracja pracowników narodowości żydowskiej wystąpiła w Departamencie Służby Sprawiedliwości Wojska Polskiego, Najwyższym Sądzie Wojskowym, Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz w sądach i prokuraturach terenowych. Nie było takiego sądu ani prokuratury w wojsku, w której oficerowie żydowskiego pochodzenia nie piastowaliby kluczowych stanowisk. W Departamencie Służby Sprawiedliwości stanowiska szefa Departamentu, szefów Wydziałów, Radców i Inspektorów piastowali oficerowie tegoż pochodzenia w osobach: Henryk Holder Winawer Mieczysław Halski Jakub Lubowski – Chasze Smen Helena Wolińska Borys Ołomucki Mieczysław Freudenhaym Leopold Kielski Marian Malinowski Arnold Rak Franciszek Szeliński Jan Zaborowski Ludwik Fals W Najwyższym Sądzie Wojskowym funkcje zastępców Prezesa bądź sędziów NSW pełnili: Marian Muszkat, Oskar Karliner, Marcin Dancyg, Leo Hohberg, Roman Rawicz (Vogel), Marian Rozenblit, Marian Berton, Józef Warecki. W Naczelnej Prokuraturze Wojskowej stanowiska zastępców Naczelnego Prokuratora, szefów Wydziałów i Prokuratorów pełnili: Henryk Podlaski, Maksymilian Lityński (Lifsches), Stanisław Lex-Majewski, Marian Frenkiel, Mieczysław Bogucki, Feliks Aspis, Edward Gol, Witold Grodziński, Adam Masz, Jerzy Modlinger, Tadeusz Miernik, Mojżesz Ponarski, Zenon Rychlik, Feliks Słonimski, Rubin Szweig, Włodzimierz Winawer, Emil Ziegler i Henryk Zelnik. W terenowych prokuraturach i sądach wojskowych funkcje szefów bądź zastępców szefów pełnili oficerowie tejże narodowości m.in. tacy jak: Kazimierz Graf, Arnold Załęski (Załkind), Adolf Brunicki, Marek Szauber, Stanisław Śliwa, Piotr Smolnicki, Józef Fledman, Maks Auster, Jerzy Tranier, Józef Rajch, Filip Berski (Badner), Mieczysław Fajnsztajn, Antoni Mamrot, Eugeniusz Landsberg, Jan Orliński (Unterweiser), Jan Kant, Roman Bojko, Julian Wilf, Edward Milewski, Juliusz Surozki, Ryszard Wierciech, Józef Rajch i Aleksander Warecki. Uciekli do Izraela: Marian Muszkat, Jan Kant (prokurator Marynarki Wojennej w Gdyni), Ludwik Fels, Marcin Dancyg, Edward Gol, Edward Milliblit, Eugeniusz Landsberg, Adolf Brunicki, Michał Salpeter, Mieczysław Mirski i Andrzej Makowicz. morderca sądowy – sędzia Marcin Dancyg Mieczysław Bringajzen – funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego Mieczysław Dytry – funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego Czesław Konieczny – funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego Franciszek Kapczuk (Nataniel Frau) – Sąd Wojskowy we Wrocławiu Płk. Piotr Parzeniecki – sędzia wojskowy, szef Wojskowego Okręgu Warszawskiego, sędzia NSW Jan Amons – szef Prokuratury Wojskowej w Lublinie i Gdańsku, prokurator Wojsk Lotniczych (1952-1955) Ch. Mett – prokurator wojskowy Leonard Azarkiewicz – szef Prokuratury Marynarki Wojennej Mjr. Julian Wilf – sędzia WSR Gdańsk Stanisław Gutaker – sędzia WSR Warszawa Mjr. Władysław Litmanowicz (Abram Wolf) – sędzia WSR Warszawa Czesław Reutt – prokurator WPR Wrocław Florian Kirschke – sędzia WSR Lublin Oswald Sznepf – sędzia WSR Rzeszów Julian Polan-Haraschin – sędzia WSR Kraków Emanuel Weinberg – „obrońca” w Rzeszowie Józef Feldman – prokurator WPR Lublin, zastępca naczelnego prokuratora wojskowego do spraw szczególnej wagi (październik 1950 – sierpień 1955), członek partii od 1946 morderca sądowy – prokurator Józef Feldman Leon Midro – prokurator wojskowy GO „Wisła”, WUBP Katowice Ludwik Goettinger – sędzia WSR Lublin Marek Szauber – prokurator WPR Katowice Wiktor Altschuler – sędzia WSR Katowice Ppłk. Jerzy Tramer – prokurator WPR Warszawa Tadeusz Lercel – sędzia WSR Wrocław i Gdańsk Eugeniusz Landsberg – prokurator WPR Wrocław i Warszawa Jakub Menasze – „obrońca” we Wrocławiu Jan Orliński – Unterweiser – prokurator WPR Kraków Feliks Finkelstein – prokurator WPR Katowice Bernard Gerszon – „obrońca” we Wrocławiu Roman Abramowicz – sędzia WSR Warszawa Izaak Nutman – „obrońca” w Warszawie Jan Prause – prokurator wojskowy GO „Wisła” Sykstus Guzy – WPR Katowice Salomon Wilf – „obrońca” w Katowicach Zbigniew Szwarc – „obrońca” w Rzeszowie Jerzy Mering – „obrońca” w Warszawie Aleksander Maurer – „obrońca” we Wrocławiu Edward Strumpf – „obrońca” we Wrocławiu Jan Erlich – „obrońca” we Wrocławiu Stanisław Hollitscher – sędzia WSR Kraków Alicja Pintarowa – „obrońca” w Warszawie Ignacy Goldfinger – „obrońca” we Wrocławiu Aleksander Gross – „obrońca” w Lublinie Aleksander Warecki – Warenhaupt – sędzia WSR Wrocław, potem szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie Stanisław Laks – prokurator WPR Bydgoszcz Juliusz Kessler – prokurator WPR Bydgoszcz Mieczysław Widaj – sędzia WSR Warszawa Ppłk. Maksymilian Lityński – Lifszyc – prokurator WPR Warszawa, zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego do spraw szczególnej wagi (sierpień 1948 – listopad 1950), członek partii od maja 1947 r. Ppłk. Henryk Ligęza – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej do spraw szczególnej wagi (wrzesień 1950 – styczeń 1955), w prokuraturze od 13 grudnia 1946, wydalony z Partii w kwietniu 1955, do którego obowiązków należał nadzór nad śledztwem MBP, w tym również X Departamentu. Henryk Podlaski – prokurator WPR Warszawa Józef Reich – prokurator WPR Lublin Filip Berski – Badner – prokurator wojskowy Edward Rettinger – „obrońca” w Warszawie Antoni Landau – „obrońca” w Warszawie Henryk Nowogródzki – „obrońca” w Warszawie Marian Rozenblitt – w sądownictwie polskiej armii w ZSRS, potem kierownik sekretariatu w Najwyższym Sądzie Wojskowym, razem z Maślanką i Rettingerem uczestniczył w jednej z kluczowych spraw stalinizmu – „bronił” generałów WP, oskarżonych o udział w tzw. spisku w wojsku. Benjamin Wajsfeld – „obrońca” w Warszawie Zygmunt Gross – „obrońca” w Warszawie Por. Mordko Goryń – sędzia WSR Wrocław Kpt. Florian Kirschke – sędzia WSR Lublin Filip Field – sędzia WSR w Szczecinie Eugeniusz Saar – „obrońca” w Krakowie Marian Wagner – „obrońca” w Warszawie Jerzy Merlig – „obrońca” w Warszawie Jakub Wilf – „obrońca” w Katowicach Mieczyslaw (Mojżesz) Maślanko – „obrońca” w Warszawie, przywódca rady obrońców, dziekan grupy obrońców politycznych, których jedynym zadaniem było doprowadzenie podejrzanych do przyznania się do udziału w faktycznym lub fikcyjnym przestępstwie, po czym obrońcy zobowiązywali się do prośby o złagodzenie kary. Aleksander Filiks – sędzia WSR Lublin Roman Abramiwicz – sędzia WSR Warszawa Emil Urman – „obrońca” w Katowicach Feliks Hopfen – „obrońca” w Rzeszowie Józef Winsz – „obrońca” w Rzeszowie Kazimierz Graff – prokurator WPR Warszawa A. Mamroth – prokurator WPR Wrocław IV. Ludowe Wojsko Polskie Wacław Komar – Mendel Kossoj – szef wywiadu i kontrwywiadu (cywilnego i wojskowego) Gen. Wiktor Grosz Gen. Wiktor Grosz – Izaak Medres – szef Głównego Zarządu Politycznego LWP Gen. Edward Braniewski – Brandsteter – komendant Wojskowej Akademii Politycznej Gen. Jan Drzewiecki – Holzer Gen. Marian Graniewski – Gutaker Gen. Leszek Krzemień – Maksymilian Wolf) – był kierownikiem Wydziału Wojskowego Związku Patriotów Polskich w Moskwie, nastepnie szefem Kancelarii Wojskowej Bieruta, zastepcą szefa Głównego Zarządu Politycznego LWP i pełnomocnikiem Rządu PRL ds. pobytu wojsk radzieckich w Polsce. gen. Leszek Krzemień – Wolf Gen. Jan Stamieszkin – szef sztabu Wojsk Obrony Powietrznej Kraju Gen. Ignacy Blum – wojska lotnicze Gen. Tadeusz Dąbkowski – Dowództwo Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, zastępca ds. politycznych dowódcy WOPK Gen. Czesław Mankiewicz – dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju Gen. Grzegorz Korczyński – Kalinowski Gen. Marian Naszkowski – Wasser gen. Marian Naszkowski – Wasser Gen. Karol Świerczewski – Goltz (1897-1947) – działacz komunistyczny, generał. Od 1915 w Rosji, od 1918 w Armii Czerwonej, członek WKP(b). 1936-1938 walczył w hiszpańskiej wojnie domowej, m.in. dowódca 35 dywizji międzynarodowej. 1943 zastępca dowódcy 1 Korpusu PSZ w ZSRR, 1944 w Armii Polskiej w ZSRR. 1944-1945 dowódca II, następnie III i ponownie II Armii WP. 1944 członek Centralnego Biura Komunistów Polskich w ZSRR, potem KC PPR. 1946 wiceminister obrony narodowej, współodpowiedzialny za zbrodnie. gen. Karol Świerczewski – Goltz Gen. Leon Turski – Tennenbaum Gen. Mieczysław Wągrowski – Izaak Pustelman Gen. Janusz Zarzycki – Neugebauer – szef Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego Płk. Michał Bron – Bronstein – pracownik MSZ Płk. dr. Charbicz – Marek Heberman – komendant Szpitala Wojskowego w Warszawie Płk. Otto Fiński – Finkenstein – szef sztabu organizacji „Służba Polsce” Płk. Garbowski – Gruber – dowódca dywizji Płk. Gradlewski – Goldberg – GZP WP Płk. Mieczysław Kowalski – Kohn Płk. Anatol Liniewski – Liberman – pracownik ASG Płk. Rosiński – Rosenberg – DOW Płk. Rotowski – Rotholtz – szef Zarządu Służby Technicznej WP Płk. Stanisław Sokołowski – Szabat – pracownik WAP Płk. Paweł Solski – Pinkus – szef Służby Samochodowej WP Płk. Szulczyński – Szulcynger – dowódca pułku Płk. Wadlewski – Waldman – dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Zdrowia Płk. Żarski – Silberstein – pracownik WAP Ppłk. Jerzy Bryn – Izrael Alter – pracownik MSZ Ppłk. Jan Dolanowski – Dollinger – DOW Ppłk. Adam Laski – Gutbrot – pracownik ASG Ppłk. Henryk Zieman – Zysman – DOW Płk. Pełczyński – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Szulc – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Michał Kochański – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Jerzy Bochniewicz – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Aleksander Bogusławski – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Wacław Jędrzejczyk – oficer pionu Planowania i Techniki Mjr. Roman Domanski – Rosenstand – DOW Mjr. Marcel Kot – Abram Sterenzys Mjr. Józef Sliwinski – Flaumenbaum – szef Wydawnictwa „Służba Polsce” Mjr. Henryk Uminski – Keff Lubiejski – Zygielman – II Zarząd Rajski – Rajgrodzki – II Zarząd Henryk Trojan – Adler – II Zarząd Zagórski – Winter – II Zarząd Józef Poznański – Izaak Topfer – II Zarząd Wlodzimierz Tatarek – Salomon Szlama-Wolf – II Zarząd Ryszard Tatarczyk – Ludwik Ruppert – II Zarząd Henryk Walczak – Zukerman Stefan (Szmul) Krakowski – oficer polityczny w Wojsku Polskim do 1966. Jego żona pracowała w KC PZPR. Historyk Żydowskiego Instytutu Historycznego. Dyrektor archiwum w Instytucie Yad Vashem mjr. Henryk Dodin (ur. 1919) – oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od marca 1944 żołnierz Armii Czerwonej, od grudnia 1944 Wojska Polskiego, pod koniec tego samego miesiąca (grudzień 1944) przeszedł do rezerwy. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od marca 1948 szef Sekcji Finansowej Oddziału II SG LWP. Zwolniony w lipcu 1950, wyemigrował do Izraela w lipcu 1957 r. mjr. Marceli Kot – Szterenzys (ur. 1914) – oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od 1948 pracownik operacyjny Oddziału II we Francji (już wtedy podległego Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego jako Departament VII wywiadowczy MBP). Od kwietnia 1952 zastępca szefa Wydziału IV (francuskiego) Oddziału II (Operacyjnego) Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Zwolniony w kwietniu 1953, wyjechał do Jugosławii 27 lipca 1967. Mjr. Józef Bryn – drugi sekretarz ambasady polskiej w Japonii Płk. Pawel Monat – szef wydziału ataszatów wojskowych w II Zarządzie (wywiadowczym) Sztabu Generalnego, poprzednio attaché wojskowy w Waszyngtonie Innymi pracownikami II Zarządu, którzy uciekli na Zachód byli: gen. Izydor Modelski – attache wojskowy w Waszyngtonie, uciekł w 1948 r. Henryk Walczak – Zukerman – pracownik cywilny, kierownik attachatu w Waszyngtonie, po otrzymaniu odwołania w 1951 nie powrócił do kraju Aaron Goldenberg – przerzucony nielegalnie do RFN odmówił współpracy Jan Galewicz – konsul generalny PRL w Nowym Jorku, w 1953 odmówił powrotu do kraju Henryk Trojan – Adler Abraham Rajski – Rajgrodzki – wysłany nielegalnie do Francji jako przedstawiciel Polskiego Biuletynu Informacyjnego, pozostał na stałe mjr. Marcel Kot – Abram Szterenzys – w 1957 wyjechał na urlop do Jugosławii, skąd przedostał się do Francji kpt. Włodzimierz Barankiewicz – pracował pod przykryciem w ambasadzie polskiej w Wiedniu, w 1961 przeszedł do Amerykanów kpt. Marcin Sochaczewski – po zwolnieniu z Zarządu II został zatrudniony w jednej z instytucji krajowych, wyjechał do Berlina Zachodniego i przedostał się do RFN Zdzisław Brandel – oficer kadrowy II Zarządu, uciekł do Brazylii i USA kpt. Mieczysław Skorupiński – w latach 1947-1951 szef sekcji agenturalnej, w 1958, będąc szefem Polskich Linii Oceanicznych, uciekł na Zachód. gen. Jakub Prawin Gen. Jakub Prawin – agent NKWD, szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie. Gen. Juliusz Hibner – Dawid Schwartz – dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, brał udział w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1938. Był prawą ręką ministra Bezpieczeństwa Państwowego, dowódcą Przygranicznych Korpusów Obrony i Korpusów Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W latach 1951-1956 był dowódcą państwowych sił zbrojnych, a w latach 1956-1960 wiceministrem Spraw Wewnętrznych Gen. Henryk Toruńczyk – 1944 dowódca Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego, przeformowanego w listopadzie na Brygadę Wojsk Wewnętrznych, poprzedników KBW. W 1945 p.o. dowódcy KBW. gen. Henryk Toruńczyk Płk. W. Tykociński – E. Tykotyner – szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim, w maju 1965 uciekł z Berlina do USA. Tam dwa lata później zmarł w hotelu, w niezbyt jasnych okolicznościach. Płk. Jakub Wachtel – zastępca Szefa Departamentu Personalnego płk. Stefan Kuhl – zastępca Szefa Departamentu Personalnego płk. Jakub Wachtel Ppłk. Julian Rotnicki – szef Wydziału I Departamentu Personalnego, zajmującego się oficerami piechoty, sztabów i instytucji Ppłk. Adam Brandel – szef Wydzialu Awansów i Odznaczen Departamentu Personalnego Ppłk. Edward Pfeffer – szef Wydziału VII zajmującego się powoływaniem oficerów do służby wojskowej i zwolnień z tej służby, administracją rezerw oficerskich, obsadą kadrową WKR i sprawami związanymi z przyznawaniem emerytur. Jako generał był szefem Zarządu Zaopatrzenia Sztabu Generalnego, zastępcą Głównego Ispektora Planowania i Techniki, kierownik Katedry Ekonomiki Polityki Planowania i Gospodarki Obronnej w Wojskowej Akademii Politycznej, Sekretarz Rady Ekonomicznej MON Ppłk. Mieczysław Wodnar – szef Wydziału Oficerów Kwatermistrzostwa Po sierpniowo-wrześniowym plenum KC Partii w 1948 do Departamentu Personalnego WP przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego, a takze nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji umacniające pozycję i wpływy oficerów narodowości żydowskiej. Po przeprowadzeniu wiosną 1950 reorganizacji Departamentu Kadr pomimo istniejącego szefa tego Departamentu płk. Turskiego i jego zastepcy oficera radzieckiego płk. Kożucha, wyłoniono trzyosobową kierowniczą ekipę Żydów w osobach: płk. Ziemiana, płk. Mazura i płk. Wojnara. W wyniku polityki personalnej realizowanej przez żydowskich oficerów zajmujących kierownicze stanowiska w Departamencie Kadr i terenowych organach kadrowych, poważna część ważnych stanowisk w dowództwach okręgów wojskowvch i rodzajów Sił Zbrojnych, instytucjach centralnych MON, szefostwach rodzaju wojsk i służb była obsadzona przez oficerów żydowskiego pochodzenia, w stosunku do których nie były w zasadzie stosowane kryteria polityczno-moralne ani wymogi kwalifikacyjne. Jeśli chodzi o obsadę szefów Wydziałów Personalnych okregow wojskowych, to przedstawiała sie ona we wspomnianym okresie następujaco: szefem Wydziału Personalnego DOW I (Warszawa) był ppłk. Jan Wiśniewski, późniejszy kontradmirał, a po nim ppłk. Rosiński – Rosenberg; szefem Wydziału Personalnego DOW II (Bydgoszcz) był ppłk. Adolf Kolb; szefem Wydzialu Personalnego DOW IV (Wrocław) był ppłk. Marian Mazur, a po nim mjr. Roman Domański – Rosenband; szefem Wydziału Personalnego DOW V (Kraków) był kpt. Bronisław Lampel, a po rozformowaniu tego okregu objął on w maju 1952 r. takie samo stanowisko w DOW IV; szefem Wydziału Personalnego DOW VI (Łódź) był ppłk. Henryk Ziemian – Zysman, a po rozwiązaniu tego okręgu objął takie samo stanowisko w DOW III (Poznań); szefem Wydziału Personalnego DOW VII (Lublin) był ppłk. Jan Dolanowski – Dollinger; szefem Wydziału Personalnego w Dowództwie Wojsk Lotniczych był ppłk. Leon Turski – Tannenbaum, w Wojskach Ochrony Pogranicza – ppłk. Michał Rudawski. W aparacie politycznym WP przez wiele lat kluczowe stanowiska służbowe obsadzone były przez oficerów żydowskiego pochodzenia. I tak kolejno zmieniającymi się szefami Głównego Zarządu Politycznego WP byli gen. Wiktor Grosz – Izaak Medres, gen. Mieczysław Wągrowski – Izaak Pustelman, gen. Świetlik, gen. Edward Ochab, gen. Naszkowski, gen. Janusz Zarzycki – Neugebauer. Zastępcami szefa GZP WP byli gen. Malko i gen. Leszek Krzemień – Maksymilian Wolf. Szefem Zarządu Organizacyjnego GZP WP był płk M. Jekiel, który po zwolnieniu go do rezerwy objał stanowisko zastępcy przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej. Szefem Zarządu Propagandy GZP WP przez długi okres był pułkownik, a później gen. Blum. Ponadto w GZP WP pracowali gen. Bednarz, ppłk. Bugajski, płk. W. Strasser, płk. Grosfeld, płk. B. Szubicz, płk. Welfeld, ppłk. Hakman, płk. S. Alster, płk. Friedman, płk. Szliferstejn, płk. Lider, płk. Brones, płk. Hubert, płk. Jegier, płk. Gradlewski – Goldberg, płk. Malczewski i inni. Sekretarzem Komisji Kontroli Partyjnej WP był płk. L. Zieleniec, szefem Oddziału Inspekcji – płk. Szarek, szefem Wydziału Próśb i Zażaleń – płk. Krygie, były rabin. Analogiczna sytuacja istniała w Zarządach Politycznych okręgów wojskowych i rodzajów Sił Zbrojnych, Wojskowej Akademii Politycznej i Wojskowym Instytucie Historycznym. Interesującym jest fakt, że w celu zatarcia śladów żydowskiego pochodzenia, na wniosek określonej grupy oficerów ówczesnego Departamentu Personalnego przeforsowano około 1947 r. wydanie odpowiedniego aktu normatywnego upoważniającego Ministra Obrony Narodowej do przeprowadzania we własnym zakresie zmiany nazwisk oficerów. Formalności z tym zwiazane zatatwiał Departament Personalny WP, opracowując odpowiednie rozkazy personalne. Sprawy takie były załatwiane bardzo operatywnie. Z tej możliwości skorzystało wielu oficerów narodowości żydowskiej. Zespół autorów organu teoretyczno-politycznego GZP WP „Nasza Myśl” składał się prawie wyłącznie z Żydów. W skład tego zespołu wchodzili: gen. Janusz Zarzycki – Neugebauer, płk. Leon Grosfeld, płk. Henryk Werner, ppłk. Dorian Płoński, Roman Werfel, mjr. Włodzimierz Brus, mjr. Włodzimierz Baczko mjr. Julian Lider ppłk. Zenon Welfeld ppłk. Leon Sternik mjr. Zbigniew Safian, płk. Adam Bromberg ppłk. Ignacy Blum Część z nich posiadała skompromitowaną przeszłość, jak np. mjr Safian, który w czasie okupacji hitlerowskiej byl policjantem żydowskim w getcie. Od 1950 roku żydowskie czasopisma i prasa wojskowa z wyjątkową pasją podjęły problem tzw. „odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego”, a całość wychowania politycznego kadry i żołnierzy została sprowadzona do walki z owym odchyleniem. W programach szkolenia ideowo-politycznego niebywale wyeksponowano historię WKP(b), programy zaś historii Polski wyprane z politycznego tla wekslowały ją na tory historii gospodarczej. W tego rodzaju programach prym wiodła Wojskowa Akademia Polityczna, dla której starannie dobrano kadre wykładowczą, którą stanowili m.in. gen. Uziębło płk Hoffman płk Piasecki płk Halicz płk Pawłowski płk Pirko płk Wachtel płk Ochocki mjr Lewandowski płk Malczewski płk Grot płk Sokołowski mjr Zillberstein. Na szefów katedr powoływano nawet ludzi nie posiadających żadnego przygotowania (m.in. kpt. Dworniaka), czy też posiadajacych trudności w posługiwaniu sie językiem polskim (m.in. mjr Zillberstein). Zasadniczym kryterium przydatności było pochodzenie. Po wydarzeniach październikowych 1956 grupa żydowskich działaczy zajmująca eksponowane stanowiska w Wojsku i odpowiedzialna za przestępstwa postanowiła zrzucić z siebie odpowiedzialność i przedstawić się jako ofiary kultu jednostki i główni rzecznicy odnowy. Wykorzystali do tego naradę wyższych dowódców i oficerów politycznych, która odbyła się 27 października 1956 przy udziale Gomułki, Spychalskiego, Zawadzkiego i Cyrankiewicza. Na tej naradzie specjalnie przygotowani przez Bluma i Malczewskiego polemiści przypuścili ostry atak na wojsko. Domagano się odwołania ludzi skompromitowanych z wojska, ale o jakich ludzi chodzi, tego nie precyzowano. Postulowano utworzenie Ministerstwa Spraw Wojskowych i odrębnego stanowiska naczelnego dowodcy (płk Mojsiejewicz). Postulowano zastąpienie jednoosobowego dowodzenia działnością rad wojskowych i rad wojennych na wzor chiński (gen. Frey-Bielecki). Domagano sie także otwartego pisania w prasie o sprawach wojskowych bez cenzury. Podobne postulaty zgłosili gen. Hubner i inni. Propozycje, uznane za rewizjonistyczne, spotkały sie z krytyką kierownictwa partii i rządu. Objęcie przez gen. Janusza Zarzyckiego – Neugebauera stanowiska szefa GZP WP poważnie wzmocniło pozycję i wpływy Żydów w tej instytucji. W skład tej grupy wchodzili Fryderyk Malczewski, Ignacy Blum, Zygmunt Hofman, Michał Friedman, Stanisław Nadzin, Mirosław Nadelwicz, Jan Zamoyski, Bronisław Bednarz, Eugeniusz Kuszko Piotr Borowy. Korzystając z opieki Zambrowskiego, Morawskiego i Ochaba grupa ta zaczęła lansować tendencje „rewzjonistyczne”. Ukazały sie w piśmiennictwie wojskowym w tym duchu artykuly płk. J. Bluma, cykl artykułów Z. Baumana. Publikował się tez W. Górnicki. Jan Zamoyski Bronisław Bednarz Organ teoretyczny GZP WP „Wojsko Ludowe” i prasa wojskowa podjęły też dyskusję o „bohaterszczyźnie”, którą zapoczątkował płk. Janusz Przymanowski. Podjęto także walkę z urojonym antysemityzmem. Z inicjatywy szefa GZP WP gen. Zarzyckiego wydano w marcu 1957 r. broszurę poświęconą antysemityzmowi w Polsce, w której usiłowano wykazać, że Polska to kraj zagorzałych antysemitów. Dla uzasadnienia tego domniemania przedrukowano prace J. Marchlewskiego pt. „Antysemityzm a robotnicy”, szkic E. Orzeszkowej pt. „O Żydach i kwestii żydowskiej”, parszywy esej J. Tuwima pt. „My żydzi polscy…” oraz paszkwilancki artykuł z „Po prostu” pt. „Gdy budzą się upiory” pióra J. Ambroziewicza, E. Gonczarskiego i J. Olszewskiego. Na naradzie aktywu partyjnego 27 maja 1957 ówczesny szef GZP WP gen. J. Zarzycki przestrzegał, oświadczając wprost: „poddaje się w wątpliwość nasz sojusz ze Związkiem Radzieckim. (…) Ten antyradziecki nurt wiąże się często z antysemityzmem, który jakkolwiek rzadko manifestuje się otwarcie, występuje jednak w ukryciu zazwyczaj pod postacią fałszywych, hitlerowskich niemal plotek”. W latach 1957-1958 na łamach „Żołnierza Wolności” ukazywać się zaczęły alarmujace artykuły i reportaże piętnujace ostre przejawy polskiego „antysemityzmu”. Szczególne skoncentrowanie oficerów żydowskiego pochodzenia miało miejsce w instytucjach centralnych MON. I tak w Sztabie Generalnym WP Głównym Inspektorem Techniki i Planowania był w latach 1956-1967 gen. Marian Graniewski, szefem Zarządu Operacyjnego był w latach 1954-1960 gen. Jan Drzewiecki – Holzer, szefem Zarządu II był w latach 1946-1950 gen. Wacław Komar, szefem Zarządu Organizacyjnego był w latach 1952-1954 płk. Czesław Berman, szefem Zarządu Planowania Materiałowego był w latach 1952-1967 gen. Edward Pfeffer, szefem Oddziału Szyfrowego był w latach 1946-1952 płk. Joachim Erlich, szefem Oddziału Cenzury był w latach 1953-1963 płk. Tadeusz Polanowski. Piastując stanowisko Szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP już od 1946 gen. bryg. Wacław Komar rozpoczął intensywne angażowanie do pracy w tym Zarządzie osób pochodzenia żydowskiego, wśród nich i takich, którzy nie posiadali odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji, a nawet i takich, którzy nie mieli polskiego obywatelstwa. Pracownicy ci byli bezpośrednio ściągani z Palestyny, Francji, Włoch i roznych instytucji krajowych. Tak zostali ściągnięci z Palestyny m.in. Bryn, Trojan – Adler, Gineberg, Botwińska i inni. Obok szefa Zarządu II gen. W. Komara, żydami byli dwaj zastępcy szefa Zarządu – płk. Stanisław Flato i płk. Witold (Władysław) Leder. Szefem Wydziału Operacyjnego był płk. Stanisław (Leon) Bielski, szefem Wydziału Informacyjnego – płk. Adam Brandel, szefem Wydziału I – płk. Michał Bron (Bronstein), szefem Oddziału III – płk. Anatol Liberman, szefem Wydziału Finansów kpt. Marcin Sochaczewski. płk. Stanisław Bielski płk. Witold (Władysław) Leder Ponadto pracowali tam dalsi oficerowie tego samego pochodzenia jak płk Leon Herzog, płk. Paweł Monat, płk. Jan Rochwerger, płk. Maksymilian Sznapf, mjr. Bolesław Włodynger, mjr. Maksymilian Berezowski i inni. Wszystkie ważniejsze stanowiska w podstawowych komórkach Zarządu II były obsadzone przez pracowników żydowskichj, a np. w sekcji agenturalnej amerykańskiej na 9 pracownikow kadrowych 8 z nich było żydowskiego pochodzenia wraz z szefem tej sekcji płk. Leonem Zagórskim. Jeżeli w latach 1945-1949 stanowiska w Misjach i Attachatach Wojskowych obsadzone były oficerami przedwojennymi, to po tym okresie stanowiska te obejmują stopniowo oficerowie żydowskiego pochodzenia w osobach: płk. Tykociński – Tykotyner, płk. Herzog, płk. Monat, płk. Bron, płk. Hirszowicz, ppłk. Kornecki, ppłk. Kofler, ppłk. Czarny i mjr Rochwerger. Aparat kadrowy pod przykryciem był obsadzony przede wszystkim przez Żydów. I tak np. w latach 1948-1953 w USA na 8 pracowników pod przykryciem wszyscy byli żydowskiego pochodzenia: Zagórski, Klon, Groniewicz, Krakowski, Maliszewski, Heliman, Welker, Hamerlak. Podobnie przedstawiała sie sytuacja na terenie innych krajów. Jedynie do pracy pomocniczej angażowano młodych oficerów narodowości polskiej. Począwszy od 1953 do pracy w attachatach wojskowych kierowani byli oficerowie polscy, a tylko nieliczni pochodzenia żydowskiego jak np. Monat do Waszyngtonu, a Bron do Jugosławii. Do organizowania siatek agenturalnych w różnych krajach począwszy od 1948 wysyłano pracowników wyłącznie żydowskiego pochodzenia. m.in. zostali wysłani Trojan – Adler), Lubiejski – Zygielman), Rajski – Rajgrodzki, Kot – Szterenzys, Zagórski – Winter, Wolf, Hubner, Tykocinski – Tykotyner i inni. Organizowali oni siatki wywiadowcze w oparciu o koneksje rodzinne i środowiska żydowskie. Werbowali najczęściej osoby bezwartościowe, skorumpowane, a w wielu wypadkach wykazywali fikcyjne werbunki w celu uzasadnienia nadmiernych wydatków finansowych. W Inspektoracie Szkolenia ważne stanowiska zajmowali tacy oficerowie żydowskiego pochodzenia jak płk Szulczyński – redaktor naczelny „Przeglądu Wojsk Lądowych”; płk. Welfeld – p.o. szefa Zarządu Szkolnictwa Wojskowego, który kierował całokształtem spraw organizacyjnych, programowych i personalnych w tym Inspektoracie i płk. Sadykiewicz – z-ca szefa Zarzadu I. W Akademii Sztabu Generalnego czołowe stanowiska zajmowali tacy oficerowie jak płk. Broch, płk. Berman, płk. Demner, płk. Bielawski, płk. Makowski, płk. Szlifersztejn i inni. W Biurze Studiow MON – płk. Heistein i płk. Speizer. W aparacie kwatermistrzowskim dzięki Głównemu Kwatermistrzowi WP gen. Komarowi i szefowi Wydzialu Kadr Głównego Kwatermistrzostwa ppłk. Tatarynowiczowi znaczną część kierowniczych stanowisk zajmowali oficerowie żydowscy, m.in. płk. Cukierman, ppłk. Zawadzki, ppłk. Pakier, ppłk. Haliński, ppłk. Małachowski i ppłk. Weis. Do osób, które były specjalnie wyróżniane i przewidywane do objęcia eksponowanych stanowisk należeli płk. Herc Antopolski, płk. Henryk Flikielski, płk. Henryk Ebensztejn, płk. Józef Guterman i płk. Henryk Cukierman. W pionie technicznym wojsk pancernych ważniejsze stanowiska były w latach 1950-1954 obsadzone przez oficerów żydowskiego pochodzenia takich jak płk. Rotowski – Rotholtz, płk. Szulc, płk. Bochniewicz, płk. Bergerson, płk. Sztuhl, płk. Krygier, płk. Wohlmuth, płk. Magler i ppłk. Neuberg. Po odwolaniu płk. Rotowskiego ze stanowiska szefa Zarządu Służby Techniczno-Czołgowej, zgodnie z decyzją b. szefa Departamentu Kadr MON gen. Fonkowicza, na powyższe stanowisko został wyznaczony płk. Ludwik Szulc, mimo zgłoszonych bardziej odpowiednich kandydatow. W wielu przypadkach oficerowie żydowscy zajmujący odpowiedzialne stanowiska w pionie technicznym tych wojsk nie posiadali nawet średniego wykształcenia, jednak zawsze oceniani byli przez kierownictwo służby jako wybitni fachowcy. W służbie samochodowej MON jej kierownictwo w osobach: płk. Paweł Solski – Pinkus w latach 1948-1950 i gen. Nowicki od 1952 w sposob świadomy i celowy obsadzali ważne stanowiska w tej służbie oficerami narodowości żydowskiej, często o niskich wartościach fachowych i moralnych jak np. b. płk. Józef Malagowski – zdegradowany za nadużycia i skazany na 6 lat wiezienia; płk. Ukraiński – zdegradowany, porzucił żonę i dzieci, szczególną opieką otaczał go szef służby gen. Nowicki; płk. Bolesław Badian – pełnił służbę do 1967 r. w pionie organizacyjno-mobilizacyjnym; ppłk. Rafał Lekach – nie posiadal w ogóle wykształcenia i praktyki w służbie samochodowej; ppłk. Henryk Majsiak – wyrzucony z informaji w 1967 r., został przyjety do służby samochodowej bez jakichkolwiek kwalifikacji; ppłk. Tadeusz Sarzycki – zwolniony z wojska za wrogą dzialalność w czasie okupacji, po zabiegach gen. Nowickiego powtórnie powołany do służby wojskowej; ppłk. Szymon Gładysz – posiadal zaledwie 7 klas szkoły powszechnej, wyjechal do Izraela w 1956 r. oraz płk. Ignacy Rutkowski z wykształceniem 6 klas szkoły powszechnej byl naczelnym dyrektorem WZ Mot. Wybierał się do Izraela, lecz zmarł na zawał serca na krótko przed planowanym wyjazdem. Szczególnie duże skupisko oficerów żydowskich było w służbie zdrowia, a zwlaszcza w Departamencie Służby Zdrowia WP. Stało się tak dzięki temu, że przez wiele lat szefował temu Departamentowi pułkownik, a później generał Leo Samet, który do 1958 nie posiadał dyplomu lekarza, aczkolwiek przez cały czas swego szefowania tytułował się „doktorem”. Jego nastepcą był gen. Kowalski, wyznaczony na to stanowisko po październiku 1956. Na przełomie lat 40-50-tych oficerowie narodowości żydowskiej zajmowali też sporo odpowiedzialnych stanowisk dowódczych w tym dowódcow pułków i dywizji wprowadzanych w miejsce odkomnderowanych oficerów Armii Radzieckiej. Do nich m.in. należeli: płk Szulczyński – Szulcyger – dowódca pułku, płk Izydor Helin – dowódca pułku czołgów, wyjatkowo nieudolny, o niskich wartościach etyczno-moralnych, który już w 1948 napisał raport o wyjazd do Izraela; dowódcy dywizji i korpusów: płk Sadykiewicz płk Gross płk Lech płk. Heistein (szef sztabu korpusu) płk Majtek płk Peste płk Garbowski – Caber Dobór na studia w radzieckich akademiach wojskowych dokonywał się również pod określonym kątem narodowościowym. Spora część oficerów kierowanych na te studia była pochodzenia żydowskiego. Wśród absolwentów tych uczelni znaleźli się m.in. tacy oficerowie tego pochodzenia jak płk Wiśniewski (późniejszy wiceadmirał), płk. Spajzer, płk. Drzewiecki – Holzer – późniejszy generał, płk. Frey-Bielecki (późniejszy generał), płk. Lach, płk. Łapiński (późniejszy generał), płk. Grabowski i płk. Heinrich. Oficerowie żydowscy nie wykazujący wystarczających wartości umysłowych lub nie widzący realnych możliwości objęcia odpowiednich eksponowanych stanowisk w dotychczasowych ich pionach pracy, kierowani byli na kluczowe stanowiska w departamentach i biurach wojskowych ministerstw i urzędów centralnych. W 39 tego typu komorkach na kierowniczych stanowiskach było 40 oficerów pochodzenia żydowskiego, z tego 17 dyrektorów biur i departamentów. Przez około 10 lat procesem szkolenia i wychowania wojskowego w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego jako Dyrektor Departamentu Wojskowego kierował płk. Bartkiewicz. Dyrektorem Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Żeglugi był płk Horoszewicz, a w Ministerstwie Oświaty nadzór i opiekę nad realizacją programu przysposobienia obronnego młodzieży w szkołach średnich i technikach sprawował płk. Woch. W Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej dyrektorem Departamentu Wojskowego przez ponad 10 lat był płk. Wadlewski – Waldman. Podobnie było z obsadą kierowników utworzonych na początku 1950 r. wojskowych studiów przy wyższych uczelniach cywilnych. Kierownikiem takiego studium Uniwersytetu Jagiellońskiego był płk. Cynkin skazany wyrokiem sądu za sprzedaż dyplomów, a po nim na tymże Uniwersytecie – płk. Józef Morzycki. Wieloletnim kierownikiem Studium na Uniwersytecie Warszawskim był płk. Maksymilian Sznepf. Wielu z pracowników studium było skorumpowanych i skompromitowanych na uprzednio zajmowanych stanowiskach. I tak np. płk Stanisław Garder przed objęciem funkcji kierownika Studium Wojskowego zamieszany był w nadużycia gospodarcze; płk Andrzej Liwocki obciążony był odpowiedzialnoscią moralną za fałszowanie dokumentów, w wyniku czego został usunięty ze stanowiska Szefa Oddziału Kadr SOW. Skompromitowani byli też płk Helin, ppłk Namedyński i ppłk Szeremeta. Tolerowano na stanowiskach kierowników Studiów Wojskowych ludzi, którzy nie mieli żadnych predyspozycji fachowych bądz ideowo-moralnych. Do takich m.in. należeli: płk Wiktor Szyszka z Politechniki Częstochowskiej, płk Adam Gloca z Uniwersytetu Wrocławskiego, płk Piotr Pióro z Uniwersytetu Lubelskiego, ppók Konrad Żywicki z Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu, płk Klemens Nussbaum z Politechniki Warszawskiej, mąż przewodniczącej Ligi Kobiet – Zawadeckiej. Nussbaum w 1968 wyjechał z rodziną na urlop do Jugosławii, zaproszony przez polskiego attaché wojskowego, i stamtąd, choć nie bez trudu, przez Włochy przedostał się do Izraela. Jego „katolicka” żona była nie tylko przewodniczącą Ligi Kobiet, ale też członkiem Rady Państwa i członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W Izraelu przeszła na judaizm. Dość często przenoszono skompromitowanych oficerów narodowości żydowskiej z jednej do drugiej uczelni jak miało to miejsce m.in. z płk Diduchem i ppłk Jurkowskim. W młodzieżowej organizacji „Służba Polsce” powołanej w 1948 skoncentrowała się wiekszość oficerów i pracowników pochodzenia żydowskiego. Zajmowali oni w tej organizacji kluczowe stanowiska. I
  12. z blogów said

    http://stopsyjonizmowi.wordpress.com/2011/06/27/zydowscy-mordercy-polakow-oto-oni/ Za: http://blogspot.com.nowyekran.pl/post/15368,mordercy-polakow-oto-oni żydowscy komuniści – spis zwyrodnialcow, zbrodniarzy w stalinowskim aparacie represji, terroru i ludobójstwa PRL – przeciwko narodowi polskiemu Zanim pojdziesz na jakiekolwiek wybory, glosowanie, poszukaj tych katow POLSKI oraz ich potomstwa u siebie w rejonie zamieszkania. Aparat terroru i ludobójstwa: Resort Bezpieczeństwa Publicznego Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego MBP Urząd Bezpieczeństwa UB Państwowa Komisja Bezpieczeństwa PKB Komisja Bezpieczeństwa KB Komitet ds Bezpieczeństwa Publicznego KBP Milicja Obywatelska MO Zwiad Wojsk Ochrony Pogranicza Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego BZIWP Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego KBW Zarząd II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Ludowe Wojsko Polskie Sądownictwo i prokuratura I. Organy Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego – utworzone w lipcu 1944 w celu ochrony komunistycznych władz okupacyjnych oraz pacyfikacji oporu cywilnego i zbrojnego. Do 31 grudnia 1944 stanowiło resort bezpieczeństwa publicznego PKWN. Organ stworzony przez sowieckie służby bezpieczeństwa państwowego i przez nie dowodzony. Oficjalnie nadzorowane przez Politbiuro KC PPR, następnie PZPR od 1949 przez Komisję Bezpieczeństwa Publicznego. MBP podlegały wojewódzkie i powiatowe urzędy bezpieczeństwa publicznego (WUBP, PUBP) oraz Milicja Obywatelska, Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego, więzienia i obozy pracy. Funkcję ministra pełnił Stanisław Radkiewicz. MBP prowadziło wywiad, kontrwywiad, kontrolę wszystkich organizacji i instytucji społecznych, politycznych, gospodarczych. Organizowało ludobójczy terror wobec Polaków, w szczególności podziemia niepodległościowego 1944-56 i Kościoła, którego ofiarami padło ok. 100 tysięcy osób. W grudniu 1954 przekształcone w Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Komitet ds. Bezpieczeństwa Publicznego. Jednostką wykonawczą ministerstwa był Urząd Bezpieczeństwa. Państwowa Komisja Bezpieczeństwa – została powołana w marcu 1946 na podstawie decyzji Politbiura KC PPR w celu koordynacji działań jednostek Wojska Polskiego, Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Wojsk Oochrony Pogranicza, UB, MO, ORMO w walce z podziemiem niepodległościowym i UPA. Przewodniczącym został minister obrony narodowej M. Żymierski, w skład wchodzili S. Radkiewicz, komendant główny MO F. Jóźwiak, dowódca KBW B. Kieniewicz. Obszar państwa podzielono na 14 stref bezpieczeństwa i powołano w nich wojewódzkie komisje bezpieczeństwa (przedstawiciel okręgu WP, szef WUBP, komendant MO oraz dowódca jednostki KBW). Do walki z podziemiem wydzielono siły liczące 150-180 tysięcy żołnierzy i milicjantów. Ich działania wspierało ponad 50 tysięcy członków ORMO. Od końca 1947 stopniowo wycofywano z działań wojsko i rozwiązywano wojewódzkie komisje bezpieczeństwa. Komisja Bezpieczeństwa (Komisja Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego) – powołana w 1949 w celu kontroli i koordynacji działalności Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) oraz Głównego Zarządu Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) przez ścisłe kierownictwo PZPR. W jej obradach uczestniczyli Bolesław Bierut jako przewodniczący, Jakub Berman, Hilary Minc, Stanisław Radkiewicz, Mieczysław Mietkowski, Roman Romkowski, K. Świetlik, dyrektor X Departamentu MBP A. Fejgin. W 1954 r. KB rozwiązana wraz z MBP. Milicja Obywatelska (MO) – początkowo podlegała resortowi bezpieczeństwa publicznego PKWN, w latach 1945-1954 MBP, następnie ministerstwu spraw wewnętrznych. Pełniła rolę pomocniczą w organizacji terroru i zwalczaniu podziemia niepodległościowego. Główny Zarząd Informacji Wojska Polskiego (GZI WP) – kierowniczy organ kontrwywiadu wojskowego, faktycznie policja polityczna organizująca terror w wojsku w latach 1945-57, odpowiednik Smiersza na Polskę. Organy informacji wojskowej powstawały wraz z tworzącymi się w ZSRR 1943-1944 komunistycznymi jednostkami wojskowymi. We wrześniu 1944 powołano Zarząd Informacji Naczelnego Dowództwa WP, w listopadzie 1944 przemianowany na Kierownictwo Informacyjne WP, a w marcu 1945 – na GZI WP. Podlegały mu zarządy informacji przy dowództwach okręgów wojskowych i rodzajów sił zbrojnych. Szefami GZI WP byli pułkownicy: w 1945 P. Kożuszko, 1945-1947 J. Rutkowski, 1947-1950 S. Kuhl, 1950-1953 D. Wozniesienski, 1953-57 K. Bąkowski. Sądy wojskowe wydawały wyroki zgodnie z żądaniami kierownictwa GZI WP (szczególnie płka Wozniesienskiego i jego zastępcy ds. śledczych, płka A. Skulbaszewskiego). Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW) – specjalna formacja wojskowa, powołana 1945 do walki z niepodległościowym podziemiem oraz zbrojnymi organizacjami ukraińskimi i niemieckimi i do zapewnienia porządku wewnętrznego. Podlegał MBP (1945-54), następnie ministerstwu spraw wewnętrznych. II. Kierownictwo aparatu terroru – MBP Jakub Berman (1901-84) – w Politbiurze kierował terrorem przez podporządkowane sobie MBP. 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. Bezpieczeństwa Publicznego, odpowiedzialny za działalność Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego Gen. Stanisław Radkiewicz – w latach 1944-1954 ministrem bezpieczeństwa publicznego. W latach 1949-1954 członek Komisji Biura Politycznego KC PZPR ds. bezpieczeństwa publicznego, jeden z głównych stalinizatorów Polski, współodpowiedzialny za zbrodnie Gen. Mieczysław Mietkowski – Mojżesz Bobrowicki – w 1944 zastępca kierownika resortu bezpieczeństwa publicznego PKWN, wiceminister bezpieczeństwa publicznego 1945-1954 Mieczysław Mietkowski – Mojżesz Bobrowicki Gen. Roman Romkowski – Natan Grunsapan-Kikiel – wiceminister bezpieczeństwa publicznego 1946-1954 Gen. Konrad Świetlik – 1946-1948 dowódca KBW, 1948-1954 wiceminister bezpieczeństwa publicznego Edmund Pszczółkowski (ur. 1904) – członek KPP, PPR, PZPR. Przewodniczący Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego od 30 marca 1956. Odwołany 13 listopada 1956 Gen. Antoni Alster – Nachum Alster – wiceminister bezpieczeństwa publicznego, pierwszy zastępca przewodniczącego Komitetu ds. Bezpieczeństwa Publicznego i wiceminister MSW Gen. Bukojemski – wiceminister bezpieczeństwa publicznego Gen. Jan Ptasiński – wiceminister bezpieczeństwa publicznego Ppłk. Gajewski – doradca ministra bezpieczeństwa publicznegogen. Konrad Świetlik Płk. Mikołaj Orechwa – dyrektor Departamentu Kadr MBP Płk. Słuczek – dyrektor Departamentu Łączności i Podsłuchu MBP Płk. Faustyn Grzybowski – dyrektor Departamentu Ochrony Rządu MBP, szef WUBP w Lublinie i Wrocławiu Płk. Kisielew – dyrektor Departamentu Finansów MBP wysocy funkcjonariusze MBP / UB Gen. Milewski, płk. Eugeniusz Gruber, Antoni Gutowski, płk. Jarczewski, płk. Maksymilian Darewski, ppłk. Ryszard Nazarewicz, płk. Józef Jurkowski – morderca Polaków w Bydgoszczy (1945-48), Gdańsku (1948-50) i Katowicach (1951-55), ppłk. Marian Stecki, ppłk. Stefan Tewel, ppłk. Henryk Zamorski, płk. Modecki, płkKowalik, gen. Józef Maria Różański (Rosenzweig), płk. Marian Reniak (Strużyński), J. Siedlecki, płk. Szeryński – Szchenkman, M. Fajdman, płk. Rubinstein, Sajewski, Krupski, Zabłudowski, K. Krakowski, płk. Orłowski – Kugelschwanz, mjr. Fegman, mjr Trochimowicz, kpt. Branda, kpt. Dąbrowski, kpt. Grunblat (I sekretarz PPR w UB), por. Tron, por. Madalińska, ostatnie 7 osób służyło w żydowskiej policji w gettach podczas okupacji hitlerowskiej Płk. Hipolit Duliasz – dyrektor VI Departamentu MBP Płk. Józef Różański – Goldberg – dyrektor Departamentu Śledczego MBP Płk. Adam Humer – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP płk. Adam Humer Płk. Galczewski – dyrektor Departamentu IV MBP Płk. Sienkiewicz – Lewi – dyrektor Departamentu VII MBP Płk Zabawski – dyrektor VIII Departamentu MBP, do 1939 był rezydentem NKWD w Polsce Płk. Górecki – Goldberg) – dyrektor IX Departamentu MBP Leon Andrzejewski – Lejb Wolf Ajzen – dyrektor Gabinetu Ministra BP, p.o. dyrektora Departamentu III MBP, zastępca dyrektora Biura Personalnego MBP, zastępca Komendanta Centrum Wyszkolenia MBP, wicedyrektor IV, nastepnie III Departamentu MBP Ryszard Matejewski – Kugelschwanc – wicedyrektor Departamentu Śledczego MBP Julia Brystygier (pseudonimy Julia Prajs, Daria, Ksenia, Luna, Maria) – w latach 1945-1956 dyrektor V, a później III Departamentu MBP, odpowiedzialna za sprawy polityczno-społeczne i dotyczące Kościoła Płk. Józef Czaplicki – dyrektor Departamentu VII, a później dyrektor Departamentu III MBP, jego zadaniem było prześladowanie Armii Krajowej. Ze względu na znęcanie się tego Żyda nad akowcami, przezwano go w bezpiece „Akower”, co było żydowską wersją inicjałów AK. (na zdjęciu) =>> Płk. Anatol Fejgin – dyrektor Biura Specjalnego MBP, a następnie Departamentu X MBP Płk. Józef Światło – Izaak Fleischfarb – wicedyrektor Departamentu X MBP Julian Konar – wicedyrektor Departamentu I MBP, naczelnik Wydziału II w tym Departamencie Józef Kratko – dyrektor Departamentu IV MBP, szef MO w Katowicach i Krakowie, dyrektor Departamentu Szkoleniowego MBP Leon Rubinstein – dyrektor Departamentu II MBP Ludwik Szenborn – oficer V Departamentu MBP, kierownik obiektu w Miedzeszynie, szef UB na miasto stołeczne Warszawę, szef WUBP Bydgoszcz Aleksander Wolski-Dyszko – dyrektor Departamentu IV MBP Zygmunt Braude – p.o. dyrektora Gabinetu Ministra BP Mieczysław Broniatowski – dyrektor Centralnej Szkoły MBP w Łodzi, później dyrektor Departamentu Społeczno-Administracyjnego MSW Juliusz Burgin – dyrektor Gabinetu Ministra BP Michał Drzewiecki – dyrektor Gabinetu Ministra BP (na zdjęciu) =>> Michał Hakman – dyrektor Departamentu Organizacji i Planowania MBP Maria Kamińska – dyrektor Departamentu Szkolenia MBP Dagobert Jerzy Łańcut – dyrektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1944-1945 oficer tzw. Ludowego Wojska Polskiego Michał Taboryski – p.o. dyrektor Departamentu II MBP, były policjant w getcie Dr. med. Leon Gangel – dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Feliks Goldsztajn – dyrektor Centralnych Konsumów MBP Edward Kalecki – wicedyrektor Departamentu Finansowego MBP Ludwik Przysuski – dyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Leon Stach – wicedyrektor Departamentu Służby Zdrowia MBP Marek Fink – wicedyrektor Departamentu VII MBP Helena Gruda – wicedyrektor Departamentu Szkolenia MBP Bernard Konieczny – wicedyrektor Departamentu IV MBP Czesław Ringer – wicedyrektor Departamentu III MBP Józef Tymiński – wicedyrektor Departamentu V MBP Zygmunt Okręt – dyrektor Centralnego Archiwum MBP, odpowiadał za nagrania i teczki osobowe Zygmunt Okręt Ppłk. Wiktor Herer – naczelnik w V Departamencie MBP, wysoki funkcjonariusz UB, który miał powiedzieć w śledztwie w 1948 r. do jednego z więźniów: „zadaniem naszym jest nie tylko zniszczyć was fizycznie, ale my musimy zniszczyć was moralnie w oczach społeczeństwa” Ppłk. lekarz med. Kamil Warman – szef Centralny Szpital Kliniczny MSWiA w Warszawie Płk. dr. med. Henryk Rotter – pierwszy kierownik CSK Anatol Akerman – tłumacz, następnie cenzor Wydziału Cenzury MBP. W latach 1945-1946 funkcjonariusz Sekcji Szkolenia Zarządu Personalnego MBP, 1946-1947 funkcjonariusz Sekcji I Wydziału II Zarządu Personalnego MBP, 1947-1950 funkcjonariusz Wydziału Polityczno-Wychowowczego Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 kierownik sekcji szkoleniowej Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. Michał (Mojżesz) Fajgman – 1945-1946 naczelnik Wydziału Zakupów Departamentu Zaopatrzenia MBP, 1946 naczelnik Wydziału Żywnościowego Szefostwa Zaopatrzenia MBP. Pełnomocnik rządu ds. przejęcia sowieckich obozów jenieckich w Polsce. Kierownik Centralnego Zarządu Obozów Jeńców Wojennych w Żaganiu. Mjr. Helena Altenberg – oficer śledczy MBP mjr. Barbara Biller (Basza Lea) – oficer śledczy MBP Ferber – przedstawiciel Przedsiębiorstwa Budowlanego MBP Józef Gabryelski – naczelnik Wydziału Szkoleniowego WUBP w Bydgoszczy Jakub Hammerszmidt – naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Krakowie Teofil Hazelmajer – 1945 zastępca naczelnika ds. polityczno-wychowawczych więzienia w Sieradzu, 1945-1946 naczelnik więzienia w Radomiu, 1947-1948 naczelnik więzienia we Wrocławiu, 1948-1949 naczelnik COP w Jaworznie, 1949 naczelnik więzienia w Sanoku. O. Rozenberg – naczelnik COP w Potulicach Bronisław Nechamkis – 1945 funkcjonariusz Wydziału Pracy Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP, 1949-1950 zastępca naczelnika Wydziału Polityczno-Wychowawczego Departamentu Więziennictwa MBP. 1950-1951 oficer ds. specjalnych w Departamencie III MBP. Marceli Stauber – 1946-1948 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału Lekarskiego Departamentu Więziennictwa MBP, 1948-1950 naczelnik Wydziału Zdrowia Departamentu Więziennictwa MBP, 1950-1951 inspektor ds. więziennictwa Szefostwa Służby Zdrowia. Leonard Sztejman – inspektor w Wydziale IV Departamentu Więziennictwa MBP Julian Teitel – 1946 inspektor Departamentu Więziennictwa MBP, 1946-1947 zastępca naczelnika Wydziału Inspekcji Departamentu Więziennictwa MBP, 1947 zastępca i p.o. naczelnika Wydziału IV Departamentu Więziennictwa MBP. W latach 1947-1950 naczelnik Wydziału IV Departamentu Więziennictwa MBP. Salomon Morel – komendant obozu koncentracyjnego w Świętochłowicach i Jaworznie. (uciekł do Izraela) Anna Madalińska – w 1944 kierownik Kancelarii Resortu BP PKWN, 1945-1946 p.o. kierownika Sekretariatu Gabinetu Ministra BP, 1947-1948 naczelnik Sekretariatu Departamentu I MBP (Kontrwywiad), 1948-1951 zastępczyni naczelnika Wydziału Ogólnego Departamentu I MBP. Zdzisław Szymczak – wicedyrektor Departamentu IV MBP Stanisław Pizło – 1944 politruk w LWP, następnie przeniesiony do pracy w PKWN, 1945-1946 wicedyrektor Departamentu Więziennictwa i Obozów MBP, 1946-1947 p.o. dyrektora Departamentu Więziennictwa MBP, 1947-1951 szef Departamentu Więziennictwa MBP. Henryk Chmielewski – wicedyrektor Departamentu V MBP Jan Kwiatkowski – inspektor ORMO Karol Grabski – zastępca naczelnika Wydziału V w Departamencie IV Jerzy Nowicki – naczelnik Wydziału II w Departamencie IV Stefan Sobczak – naczelnik wydziału ds. funkcjonariuszy MBP Mjr. Josef Jurkowski – szef Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska Pinek Mąka – sekretarz Bezpieczeństwa Publicznego na obszar Śląska. Stwierdził, że w podległym mu regionie liczba żydowskich oficerów bezpieczeństwa wynosiła od 150 do 225. Powołując się na te dane, żydowski autor John Sack ustalił, że 70 do 75% oficerów bezpieczeństwa na tym terenie było Żydami. Płk. Rubinstein – szef KBW we Wrocławiu Pinek Piekanowski – szef MO w Katowicach Mieczysław (Szmul) Gross – szef MO we Lublinie i Wrocławiu. John Sack, powołując się na niego, stwierdza, że 80% oficerów milicji w Lublinie i 50% tamtejszych milicjantów było Żydami. Płk. Alef Bolkowiak – Gutman – dowódca oddziału partyzanckiego Armii Ludowej; pułkownik MO, kierownik Wydziału Personalnego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej; twórca tzw. band pozorowanych używanych do rozbijania polskiego podziemia; prezes Związku Partyzantów Żydowskich, attache wojskowy w Waszyngtonie. Jechiel Grynszpan – szef MO w Hrubieszowie Ajzer Mąka – szef MO w Bielsku-Białej Marian Konwizor – pierwszego komendant wojewódzki MO w Gdańsku Stefan Finkel – szef więziennictwa MBP w Krakowie Schumacher – szef więziennictwa MBP na obszarze Dolnego Śląska Alojzy Grabicki – szef więzienia mokotowskiego Lola Potok – naczelnik więzienia w Gliwicach kliknij poniżej na mapę jeśli chcesz zobaczyć większą [uwaga: 9 MB – może się wolno ładować] mordercy UB w systemie więzienno-obozowym: Adam Krawecki Berek Eisenstein Szlomo Singer Ichak Klein Adela Glickman Mojżesz Grossman Szymon Nunberg Salek Zucker Dawid Feuerstein Ajzer Mąka Aaron Lehrman Jadwiga Gutman-Sapirstein Hanna Tinkpulwer Efraim Lewin (Nysa) Mojżesz Mąka Major Frydman (Bytom) Jakubowicz Mordechaj Kac Mojżesz Kalmewicki Józef Kluger Nahum Solowic Mojżesz Szajnwald Szmul Kleinhaut (Mysłowice) Berek Eisenstein Adam Krawecki Pinek Mąka Henryk Studencki Studniberg Szlomo Singer Lola Potok Henryk Studencki – Chaim Studniberg – naczelnik Wydziału Więziennictwa WUBP w Katowicach, dyrektor Wydziału Więzień i Obozów na obszarze Śląska. Andrzej Kornecki – Dawid Kornhendler (1917-1986) – szef Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Kielcach. W latach 1946-1948 pełnił stanowisko szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu, a od 1948 do 1949 roku we Wrocławiu. Kpt. Marceli Reich-Ranicki – cenzor Cenzury Wojennej Resortu BP, kierownik Grupy Operacyjnej WUBP w Katowicach w 1945 r. Ignacy Szlajfer – oficer UB we Wrocławiu w latach 1947-1952, a następnie cenzor w Głównym Urzędzie Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk Regina Okręt – działaczka KPP, w latach 1946-1949 UB w Łodzi, dyrektor Biura Kadr Radiokomitetu. Krystyna Poznańska-Gebert – chorąży UB, organizatorka w latach 1944-1945 WUBP w Rzeszowie Płk. Ryszard Nazarewicz – zastępca szefa Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego w Warszawie, następnie pracownik Instytutu Historii Ruchu Robotniczego partyjnej Akademii Nauk Społecznych. Albert Grunbaum – zastępca szefa PUBP w Kielcach Eta Lewkowicz-Ajzenman – szef Sekretariatu WUBP w Kielcach Baumgarten – wiceszef PUBP w Jeleniej Górze Kwaśniewski – szef wydziału personalnego WUBP w Kielcach Jan Tataj – szef WUBP w Kielcach Tadeusz Paszta – szef WUBP w Warszawie Józef Mrożek – szef WUBP w Gdańsku Józef Pluta – zastępca szefa WUBP w Białymstoku Jan Olkowski – szef WUBP w Krakowie Zbigniew Paszkowski – szef UBP na miasto Warszawę Płk. Kornecki – szef WUBP w Poznaniu Jan Frey-Bielecki – szef UBP w Warszawie i Krakowie Edward Słowik – szef UBP w Siedlcach Płk. Bielecki (Moniek Buchman) – szef WUBP Kraków Józef Rozenwaks – UB w Szczecienie Por. Michał (Mendel) Dym – UB w Zamościu Fidelis Wentland – MBP Warszawa Lucjan Białobrzeski – oficer śledczy MBP Florian Mederer – WUBP Rzeszów Honorata Franeiszer – oficer śledczy PUBP Miastko Ignacy Wittlieb – PUBP Lębork Hubert Kreft – PUBP Lębork Eliasz Kotoń – szef UB w Białymstoku F. Piątkowski – szef WUBP w Lublinie Abram Tauber – szef UB w Chodlu Chaim Hirszman – WUBP Lublin Markus Kac – WUBP Katowice Por. Albert Grynbaum – zastępca szefa PUBP w Kielcach Henryk Mendelbaum – PUBP Będzin Feliks Rozenbaum – WUBP Wrocław Wacław Salamon – WUBP Rzeszów Ryszard Grajnert – Centrum Szkolenia MBP Łódź Stanisław Wolender – WUBP Poznań Jan Guttman – PUBP Rybnik Stanisław Elceser – PUBP Lubaczów Herszel Zimmerman – porucznik UB w Lublinie i Łodzi w latach 1945-1946 Zofia Nimen – była sekretarzem technicznym KC Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom (MOPR), po wojnie pełniła funkcję kierownika Wydziału Śledczego w Komendzie Wojewódzkiej MO w Krakowie. Jerzy Wilkier – szef personalny Komendy Wojewódzkiej MO w Krakowie Płk. Izaak Stolzman – oficer NKWD nadzorujący terror UB na Pomorzu Siemion Dawidow – zwierzchnik sowieckich doradców aparatu terroru Według raportu Nikołaja Seliwanowskiego, głównego doradcy sowieckiego przy MBP, wysłanego do Berii 20 października 1945, Żydzi stanowili 82,3% w radomskim PUBP (por. „Komunizm. Ideologia. System. Ludzie”, Warszawa 2001, s. 196, 198). W Łodzi – według sprawozdania instruktora Wydziału Organizacyjnego KC PPR, Stanisława Brodzińskiego, który 12-18 sierpnia 1945 roku przeprowadził inspekcję na terenie Łodzi w organach UB, Żydzi zajmowali 50% etatów (wg K. Lesiakowski: „Mieczysław Moczar ‚Mietek’. Biografia polityczna”, Warszawa 1998, s. 101). III. Sądownictwo i prokuratura Leon Chajn (1910-83) – w latach 1945-1949 wiceminister sprawiedliwości Maria Górowska – Sand – urodzona w 1915, córka Moryca i Frajdy (z domu Einsenman). W Powstaniu Warszawskim była łączniczką AL. W 1946 roku była dyrektorem łódzkiej szkoły prawniczej, która po kilkumiesięcznych kursach nadawała aktywistom partyjnym „kwalifikacje sędziowskie”. Sędzina, która skazała na karę śmierci w procesie politycznym generała Augusta Fieldorfa. Od 1951 roku była sędzią Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Należała do sekcji tajnej – grona sędziów, wyznaczonych przez wiceministra MBP Romana Romkowskiego do wydawania wyroków na polskich patriotów. W latach 1950-54 tajne sekcje osądzily 506 spraw. W sekcji tajnej byli również Emil Merz, Igor Andrejew i Gustaw Auscaler. Podjęta próba osądzenia jej za mord sądowy nie znalazła się na wokandzie ze względu na jej śmierć. Zmarła na raka w 1998 roku. Stefan Zygmunt Kurowski – Stefan Leon Warszawski (1897-1959) – prawnik, od 1929 obrońca w procesach politycznych. Od 1942 w PPR, później PZPR. W latach 1946-1948 pierwszy prokurator Najwyższego Trybunału Narodowego. Uczestniczył w przygotowaniu dekretów: o amnestii, o postępowaniu doraźnym i odpowiedzialności za klęskę wrześniową i faszyzację kraju i przewodniczył delegacji polskiej na proces w Norymberdze. Od 1956 prezes Sądu Najwyższego. Oskar Szyja Karliner – zastępca prezesa Najwyższego Sądu Wojskowego (NSW), od 1953 roku pracował w Generalnej Prokuraturze Wojskowej, w marcu 1954 roku powołany na szefa Zarządu Sądownictwa Wojskowego. Płk. Leo Hochberg – w latach 1947-1955 sędzia i sekretarz Zgromadzenia Sędziów Najwyższego Sądu Wojskowego, a w latach 1955-1957 sędzia Sądu Najwyższego. Maciej Maksymilian Majster – prokurator do zadań specjalnych, naczelnik wydziału w Departamencie Nadzoru Prokuratorskiego Ministerstwa Sprawiedliwości, bliski współpracownik Podlaskiego. Władysław Dymant – wicedyrektor Departamentu Specjalnego Prokuratury Generalnej, faktycznie kierował departamentem, którego zadaniem było nadzorowanie śledztw prowadzonych przez MBP. Henryk Podlaski – Hersz Fink – zastępca Prokuratora Generalnego Benjamin Wajsblech – wiceprokurator Prokuratury Generalnej PRL Ppłk. Helena Wolińska – Fajga Mindlak (Danielak) – prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału VII Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik 1950 – wrzesień 1953), członek Partii od 1942. Wilhelm Świątkowski – prezes Najwyższego Sądu Wojskowego Roman Rawicz – Vogel – Najwyższy Sąd Wojskowy Ppłk. Beniamin Karpinski, ppłk. Zygmunt Krasuski – sędzia NSW Płk. Kryspin Mioduski – sędzia W, zastępca prezesa NSW (sierpień 1949 – sierpień 1955) Emil Merz, Gustaw Auscaler, Igor Andrejew, Roman Kryze, Mieczyslaw Szerer – sędziowie NSW Ilja Rubinow – prezes Sšdu Wojewódzkiego m. st. Warszawy Płk. Marian Frenkiel – prokurator wojskowy Naczelnej Prokuratury Wojskowej, szef Oddziału Naczelnej Prokuratury Wojskowej (październik 1950 – listopad 1956), członek Partii od 1954, do którego obowiązków należało prowadzenie i nadzorowanie śledztw w sprawach wojskowych. morderca sądowy – prokurator Marian Frenkiel Jakub Lubowski – Chase Smen – prokurator Departamentu Służby Sprawiedliwości WP Benedykt Jodelis – prokurator w Prokuraturze Generalnej płk. Feliks Aspis – prokurator w Prokuraturze Generalnej płk. Eugeniusz Landsbergis – prokurator w Prokuraturze Generalnej Paulina Kern – prokurator w Prokuraturze Generalnej Ppłk. Stefan Piekarski – prezez sądu II Armii Polskiej, oficer Armii Czerwonej od 1920 r. Płk. Henryk Holder – naczelny prokurator LWP Mjr. Marian Malinowski – Samuel Haber – zastępca szefa Wojskowego Sądu Okręgowego w Krakowie Leon Prenner – funkcjonariusz Prokuratury Generalnej Ppłk. Jerzy Szerszeń – szef Zarządu Informacji Marynarki Wojennej Ppłk. Aleksander Demner – komendant Oficerskiej Szkoły Prawniczej, produkującej w trybie przyspieszonym morderców sądowych Kpt. Stefan Michnik – sędzia WSR w Warszawie Maksymilian Bartman – prokurator WPR w Warszawie Mjr. Marian Doerffer – WSR w Kielcach, Szczecinie i Poznaniu Filip Feld – szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Szczecinie Płk. Zygmunt Wizelberg – prokurator w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w Warszawie Płk. Krasucki – sędzia wojskowy Mjr. Bolesław Wnorowski – sędzia wojskowy Mjr. Rilkin – prokurator wojskowy Ppłk. Juliusz Krupski – sędzia wojskowy, sędzia NSW i szef wydziału w NSW Jerzy Drohomirecki – sędzia wojskowy Płk. Marian Muszkat – w 1944 został sędziš wojskowym. W następnym roku przewodził „polskiej” delegacji na proces w Norymberdze. W 1957 wyemigrował do Izraela, gdzie po studiach został profesorem Uniwersytetu w Tel Awiwie. Według teorii tego żydowskiego mordercy sšd winien zrozumieć, że do każdego przepisu należy stosować marksistowskš wykładnię, według której dobro demokracji ludowej jest naczelnym nakazem i jeśli pewien przepis temu warunkowi nie odpowiada, to nie może być stosowany. Żšdał wyposażenia prokuratury w nadzwyczajne uprawnienia w nowej rewolucyjnej sytuacji. Prokuratorzy mieli zostać panami życia i śmierci każdego człowieka. Adwokat winien zapomnieć o przedwojennej zasadzie, że jego zadaniem jest obrona oskarżonego przed karš. W ludowym wymiarze sprawiedliwości miał on teraz stać się, obok sšdu i prokuratury, trzecim organem, którego zadaniem jest wykrycie przestępcy, choćby był nim jego własny klient. Ppłk. Teofil Karczmarz – sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego Por. Eugeniusz Krzewski – sędzia wojskowy Płk. Feliks Aspis – sędzia Najwyższego Sądu Wojskowego Kpt. Zygmunt Linauer – prokurator wojskowy Ppłk. Zenon Rychlik – prokurator Wydziału IV i VIII Naczelnej Prokuratury Wojskowej (1948 – czerwiec 1955) Kpt. Mieczysław Mett – pracownik Najwyższej Prokuratury Wojskowej, a następnie prokurator Wojskowej Prokuratury Rejonowej. Alicja Graff – prokurator wojskowy, wicedyrektor Departamentu III Prokuratury Generalnej Wacław Lange – w latach 1945-1953 wojskowy prokurator w Warszawie, Białymstoku, Poznaniu i Lublinie Zajcew – morderca sądowy Piotr Samsonow – morderca sądowy Władysłw Sieracki – morderca sądowy Henryk Ligęza – morderca sądowy Aleksiej Milcyn – morderca sądowy Mieczysław Widaj – morderca sądowy Kazimierz Golczewski – Bauman – stalinowski prokurator w Kielcach, pracownik Naczelnej Prokuratury Wojskowej S. D. Mojsezon – Mojżeszowicz – prokurator wojskowy Witold Gatner – prokurator, który nadzorował m.in. egzekucję gen. Fieldorfa Gen. Julian Polan-Harasim – sędzia wojskowy Poważna koncentracja pracowników narodowości żydowskiej wystąpiła w Departamencie Służby Sprawiedliwości Wojska Polskiego, Najwyższym Sądzie Wojskowym, Naczelnej Prokuraturze Wojskowej oraz w sądach i prokuraturach terenowych. Nie było takiego sądu ani prokuratury w wojsku, w której oficerowie żydowskiego pochodzenia nie piastowaliby kluczowych stanowisk. W Departamencie Służby Sprawiedliwości stanowiska szefa Departamentu, szefów Wydziałów, Radców i Inspektorów piastowali oficerowie tegoż pochodzenia w osobach: Henryk Holder Winawer Mieczysław Halski Jakub Lubowski – Chasze Smen Helena Wolińska Borys Ołomucki Mieczysław Freudenhaym Leopold Kielski Marian Malinowski Arnold Rak Franciszek Szeliński Jan Zaborowski Ludwik Fals W Najwyższym Sądzie Wojskowym funkcje zastępców Prezesa bądź sędziów NSW pełnili: Marian Muszkat, Oskar Karliner, Marcin Dancyg, Leo Hohberg, Roman Rawicz (Vogel), Marian Rozenblit, Marian Berton, Józef Warecki. W Naczelnej Prokuraturze Wojskowej stanowiska zastępców Naczelnego Prokuratora, szefów Wydziałów i Prokuratorów pełnili: Henryk Podlaski, Maksymilian Lityński (Lifsches), Stanisław Lex-Majewski, Marian Frenkiel, Mieczysław Bogucki, Feliks Aspis, Edward Gol, Witold Grodziński, Adam Masz, Jerzy Modlinger, Tadeusz Miernik, Mojżesz Ponarski, Zenon Rychlik, Feliks Słonimski, Rubin Szweig, Włodzimierz Winawer, Emil Ziegler i Henryk Zelnik. W terenowych prokuraturach i sądach wojskowych funkcje szefów bądź zastępców szefów pełnili oficerowie tejże narodowości m.in. tacy jak: Kazimierz Graf, Arnold Załęski (Załkind), Adolf Brunicki, Marek Szauber, Stanisław Śliwa, Piotr Smolnicki, Józef Fledman, Maks Auster, Jerzy Tranier, Józef Rajch, Filip Berski (Badner), Mieczysław Fajnsztajn, Antoni Mamrot, Eugeniusz Landsberg, Jan Orliński (Unterweiser), Jan Kant, Roman Bojko, Julian Wilf, Edward Milewski, Juliusz Surozki, Ryszard Wierciech, Józef Rajch i Aleksander Warecki. Uciekli do Izraela: Marian Muszkat, Jan Kant (prokurator Marynarki Wojennej w Gdyni), Ludwik Fels, Marcin Dancyg, Edward Gol, Edward Milliblit, Eugeniusz Landsberg, Adolf Brunicki, Michał Salpeter, Mieczysław Mirski i Andrzej Makowicz. morderca sądowy – sędzia Marcin Dancyg Mieczysław Bringajzen – funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego Mieczysław Dytry – funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego Czesław Konieczny – funkcjonariusz wojskowego terroru sądowego Franciszek Kapczuk (Nataniel Frau) – Sąd Wojskowy we Wrocławiu Płk. Piotr Parzeniecki – sędzia wojskowy, szef Wojskowego Okręgu Warszawskiego, sędzia NSW Jan Amons – szef Prokuratury Wojskowej w Lublinie i Gdańsku, prokurator Wojsk Lotniczych (1952-1955) Ch. Mett – prokurator wojskowy Leonard Azarkiewicz – szef Prokuratury Marynarki Wojennej Mjr. Julian Wilf – sędzia WSR Gdańsk Stanisław Gutaker – sędzia WSR Warszawa Mjr. Władysław Litmanowicz (Abram Wolf) – sędzia WSR Warszawa Czesław Reutt – prokurator WPR Wrocław Florian Kirschke – sędzia WSR Lublin Oswald Sznepf – sędzia WSR Rzeszów Julian Polan-Haraschin – sędzia WSR Kraków Emanuel Weinberg – „obrońca” w Rzeszowie Józef Feldman – prokurator WPR Lublin, zastępca naczelnego prokuratora wojskowego do spraw szczególnej wagi (październik 1950 – sierpień 1955), członek partii od 1946 morderca sądowy – prokurator Józef Feldman Leon Midro – prokurator wojskowy GO „Wisła”, WUBP Katowice Ludwik Goettinger – sędzia WSR Lublin Marek Szauber – prokurator WPR Katowice Wiktor Altschuler – sędzia WSR Katowice Ppłk. Jerzy Tramer – prokurator WPR Warszawa Tadeusz Lercel – sędzia WSR Wrocław i Gdańsk Eugeniusz Landsberg – prokurator WPR Wrocław i Warszawa Jakub Menasze – „obrońca” we Wrocławiu Jan Orliński – Unterweiser – prokurator WPR Kraków Feliks Finkelstein – prokurator WPR Katowice Bernard Gerszon – „obrońca” we Wrocławiu Roman Abramowicz – sędzia WSR Warszawa Izaak Nutman – „obrońca” w Warszawie Jan Prause – prokurator wojskowy GO „Wisła” Sykstus Guzy – WPR Katowice Salomon Wilf – „obrońca” w Katowicach Zbigniew Szwarc – „obrońca” w Rzeszowie Jerzy Mering – „obrońca” w Warszawie Aleksander Maurer – „obrońca” we Wrocławiu Edward Strumpf – „obrońca” we Wrocławiu Jan Erlich – „obrońca” we Wrocławiu Stanisław Hollitscher – sędzia WSR Kraków Alicja Pintarowa – „obrońca” w Warszawie Ignacy Goldfinger – „obrońca” we Wrocławiu Aleksander Gross – „obrońca” w Lublinie Aleksander Warecki – Warenhaupt – sędzia WSR Wrocław, potem szef Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie Stanisław Laks – prokurator WPR Bydgoszcz Juliusz Kessler – prokurator WPR Bydgoszcz Mieczysław Widaj – sędzia WSR Warszawa Ppłk. Maksymilian Lityński – Lifszyc – prokurator WPR Warszawa, zastępca Naczelnego Prokuratora Wojskowego do spraw szczególnej wagi (sierpień 1948 – listopad 1950), członek partii od maja 1947 r. Ppłk. Henryk Ligęza – prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej do spraw szczególnej wagi (wrzesień 1950 – styczeń 1955), w prokuraturze od 13 grudnia 1946, wydalony z Partii w kwietniu 1955, do którego obowiązków należał nadzór nad śledztwem MBP, w tym również X Departamentu. Henryk Podlaski – prokurator WPR Warszawa Józef Reich – prokurator WPR Lublin Filip Berski – Badner – prokurator wojskowy Edward Rettinger – „obrońca” w Warszawie Antoni Landau – „obrońca” w Warszawie Henryk Nowogródzki – „obrońca” w Warszawie Marian Rozenblitt – w sądownictwie polskiej armii w ZSRS, potem kierownik sekretariatu w Najwyższym Sądzie Wojskowym, razem z Maślanką i Rettingerem uczestniczył w jednej z kluczowych spraw stalinizmu – „bronił” generałów WP, oskarżonych o udział w tzw. spisku w wojsku. Benjamin Wajsfeld – „obrońca” w Warszawie Zygmunt Gross – „obrońca” w Warszawie Por. Mordko Goryń – sędzia WSR Wrocław Kpt. Florian Kirschke – sędzia WSR Lublin Filip Field – sędzia WSR w Szczecinie Eugeniusz Saar – „obrońca” w Krakowie Marian Wagner – „obrońca” w Warszawie Jerzy Merlig – „obrońca” w Warszawie Jakub Wilf – „obrońca” w Katowicach Mieczyslaw (Mojżesz) Maślanko – „obrońca” w Warszawie, przywódca rady obrońców, dziekan grupy obrońców politycznych, których jedynym zadaniem było doprowadzenie podejrzanych do przyznania się do udziału w faktycznym lub fikcyjnym przestępstwie, po czym obrońcy zobowiązywali się do prośby o złagodzenie kary. Aleksander Filiks – sędzia WSR Lublin Roman Abramiwicz – sędzia WSR Warszawa Emil Urman – „obrońca” w Katowicach Feliks Hopfen – „obrońca” w Rzeszowie Józef Winsz – „obrońca” w Rzeszowie Kazimierz Graff – prokurator WPR Warszawa A. Mamroth – prokurator WPR Wrocław IV. Ludowe Wojsko Polskie Wacław Komar – Mendel Kossoj – szef wywiadu i kontrwywiadu (cywilnego i wojskowego) Gen. Wiktor Grosz Gen. Wiktor Grosz – Izaak Medres – szef Głównego Zarządu Politycznego LWP Gen. Edward Braniewski – Brandsteter – komendant Wojskowej Akademii Politycznej Gen. Jan Drzewiecki – Holzer Gen. Marian Graniewski – Gutaker Gen. Leszek Krzemień – Maksymilian Wolf) – był kierownikiem Wydziału Wojskowego Związku Patriotów Polskich w Moskwie, nastepnie szefem Kancelarii Wojskowej Bieruta, zastepcą szefa Głównego Zarządu Politycznego LWP i pełnomocnikiem Rządu PRL ds. pobytu wojsk radzieckich w Polsce. gen. Leszek Krzemień – Wolf Gen. Jan Stamieszkin – szef sztabu Wojsk Obrony Powietrznej Kraju Gen. Ignacy Blum – wojska lotnicze Gen. Tadeusz Dąbkowski – Dowództwo Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, zastępca ds. politycznych dowódcy WOPK Gen. Czesław Mankiewicz – dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju Gen. Grzegorz Korczyński – Kalinowski Gen. Marian Naszkowski – Wasser gen. Marian Naszkowski – Wasser Gen. Karol Świerczewski – Goltz (1897-1947) – działacz komunistyczny, generał. Od 1915 w Rosji, od 1918 w Armii Czerwonej, członek WKP(b). 1936-1938 walczył w hiszpańskiej wojnie domowej, m.in. dowódca 35 dywizji międzynarodowej. 1943 zastępca dowódcy 1 Korpusu PSZ w ZSRR, 1944 w Armii Polskiej w ZSRR. 1944-1945 dowódca II, następnie III i ponownie II Armii WP. 1944 członek Centralnego Biura Komunistów Polskich w ZSRR, potem KC PPR. 1946 wiceminister obrony narodowej, współodpowiedzialny za zbrodnie. gen. Karol Świerczewski – Goltz Gen. Leon Turski – Tennenbaum Gen. Mieczysław Wągrowski – Izaak Pustelman Gen. Janusz Zarzycki – Neugebauer – szef Głównego Zarządu Polityczno-Wychowawczego Wojska Polskiego Płk. Michał Bron – Bronstein – pracownik MSZ Płk. dr. Charbicz – Marek Heberman – komendant Szpitala Wojskowego w Warszawie Płk. Otto Fiński – Finkenstein – szef sztabu organizacji „Służba Polsce” Płk. Garbowski – Gruber – dowódca dywizji Płk. Gradlewski – Goldberg – GZP WP Płk. Mieczysław Kowalski – Kohn Płk. Anatol Liniewski – Liberman – pracownik ASG Płk. Rosiński – Rosenberg – DOW Płk. Rotowski – Rotholtz – szef Zarządu Służby Technicznej WP Płk. Stanisław Sokołowski – Szabat – pracownik WAP Płk. Paweł Solski – Pinkus – szef Służby Samochodowej WP Płk. Szulczyński – Szulcynger – dowódca pułku Płk. Wadlewski – Waldman – dyrektor Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Zdrowia Płk. Żarski – Silberstein – pracownik WAP Ppłk. Jerzy Bryn – Izrael Alter – pracownik MSZ Ppłk. Jan Dolanowski – Dollinger – DOW Ppłk. Adam Laski – Gutbrot – pracownik ASG Ppłk. Henryk Zieman – Zysman – DOW Płk. Pełczyński – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Szulc – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Michał Kochański – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Jerzy Bochniewicz – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Aleksander Bogusławski – oficer pionu Planowania i Techniki Płk. Wacław Jędrzejczyk – oficer pionu Planowania i Techniki Mjr. Roman Domanski – Rosenstand – DOW Mjr. Marcel Kot – Abram Sterenzys Mjr. Józef Sliwinski – Flaumenbaum – szef Wydawnictwa „Służba Polsce” Mjr. Henryk Uminski – Keff Lubiejski – Zygielman – II Zarząd Rajski – Rajgrodzki – II Zarząd Henryk Trojan – Adler – II Zarząd Zagórski – Winter – II Zarząd Józef Poznański – Izaak Topfer – II Zarząd Wlodzimierz Tatarek – Salomon Szlama-Wolf – II Zarząd Ryszard Tatarczyk – Ludwik Ruppert – II Zarząd Henryk Walczak – Zukerman Stefan (Szmul) Krakowski – oficer polityczny w Wojsku Polskim do 1966. Jego żona pracowała w KC PZPR. Historyk Żydowskiego Instytutu Historycznego. Dyrektor archiwum w Instytucie Yad Vashem mjr. Henryk Dodin (ur. 1919) – oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od marca 1944 żołnierz Armii Czerwonej, od grudnia 1944 Wojska Polskiego, pod koniec tego samego miesiąca (grudzień 1944) przeszedł do rezerwy. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od marca 1948 szef Sekcji Finansowej Oddziału II SG LWP. Zwolniony w lipcu 1950, wyemigrował do Izraela w lipcu 1957 r. mjr. Marceli Kot – Szterenzys (ur. 1914) – oficer polskiego wywiadu wojskowego. Od 1947 pracownik Oddziału II Sztabu Generalnego LWP, od 1948 pracownik operacyjny Oddziału II we Francji (już wtedy podległego Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego jako Departament VII wywiadowczy MBP). Od kwietnia 1952 zastępca szefa Wydziału IV (francuskiego) Oddziału II (Operacyjnego) Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Zwolniony w kwietniu 1953, wyjechał do Jugosławii 27 lipca 1967. Mjr. Józef Bryn – drugi sekretarz ambasady polskiej w Japonii Płk. Pawel Monat – szef wydziału ataszatów wojskowych w II Zarządzie (wywiadowczym) Sztabu Generalnego, poprzednio attaché wojskowy w Waszyngtonie Innymi pracownikami II Zarządu, którzy uciekli na Zachód byli: gen. Izydor Modelski – attache wojskowy w Waszyngtonie, uciekł w 1948 r. Henryk Walczak – Zukerman – pracownik cywilny, kierownik attachatu w Waszyngtonie, po otrzymaniu odwołania w 1951 nie powrócił do kraju Aaron Goldenberg – przerzucony nielegalnie do RFN odmówił współpracy Jan Galewicz – konsul generalny PRL w Nowym Jorku, w 1953 odmówił powrotu do kraju Henryk Trojan – Adler Abraham Rajski – Rajgrodzki – wysłany nielegalnie do Francji jako przedstawiciel Polskiego Biuletynu Informacyjnego, pozostał na stałe mjr. Marcel Kot – Abram Szterenzys – w 1957 wyjechał na urlop do Jugosławii, skąd przedostał się do Francji kpt. Włodzimierz Barankiewicz – pracował pod przykryciem w ambasadzie polskiej w Wiedniu, w 1961 przeszedł do Amerykanów kpt. Marcin Sochaczewski – po zwolnieniu z Zarządu II został zatrudniony w jednej z instytucji krajowych, wyjechał do Berlina Zachodniego i przedostał się do RFN Zdzisław Brandel – oficer kadrowy II Zarządu, uciekł do Brazylii i USA kpt. Mieczysław Skorupiński – w latach 1947-1951 szef sekcji agenturalnej, w 1958, będąc szefem Polskich Linii Oceanicznych, uciekł na Zachód. gen. Jakub Prawin Gen. Jakub Prawin – agent NKWD, szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie. Gen. Juliusz Hibner – Dawid Schwartz – dowódca Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego, brał udział w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1938. Był prawą ręką ministra Bezpieczeństwa Państwowego, dowódcą Przygranicznych Korpusów Obrony i Korpusów Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W latach 1951-1956 był dowódcą państwowych sił zbrojnych, a w latach 1956-1960 wiceministrem Spraw Wewnętrznych Gen. Henryk Toruńczyk – 1944 dowódca Polskiego Samodzielnego Batalionu Specjalnego, przeformowanego w listopadzie na Brygadę Wojsk Wewnętrznych, poprzedników KBW. W 1945 p.o. dowódcy KBW. gen. Henryk Toruńczyk Płk. W. Tykociński – E. Tykotyner – szef Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie Zachodnim, w maju 1965 uciekł z Berlina do USA. Tam dwa lata później zmarł w hotelu, w niezbyt jasnych okolicznościach. Płk. Jakub Wachtel – zastępca Szefa Departamentu Personalnego płk. Stefan Kuhl – zastępca Szefa Departamentu Personalnego płk. Jakub Wachtel Ppłk. Julian Rotnicki – szef Wydziału I Departamentu Personalnego, zajmującego się oficerami piechoty, sztabów i instytucji Ppłk. Adam Brandel – szef Wydzialu Awansów i Odznaczen Departamentu Personalnego Ppłk. Edward Pfeffer – szef Wydziału VII zajmującego się powoływaniem oficerów do służby wojskowej i zwolnień z tej służby, administracją rezerw oficerskich, obsadą kadrową WKR i sprawami związanymi z przyznawaniem emerytur. Jako generał był szefem Zarządu Zaopatrzenia Sztabu Generalnego, zastępcą Głównego Ispektora Planowania i Techniki, kierownik Katedry Ekonomiki Polityki Planowania i Gospodarki Obronnej w Wojskowej Akademii Politycznej, Sekretarz Rady Ekonomicznej MON Ppłk. Mieczysław Wodnar – szef Wydziału Oficerów Kwatermistrzostwa Po sierpniowo-wrześniowym plenum KC Partii w 1948 do Departamentu Personalnego WP przybyli nowi oficerowie pochodzenia żydowskiego, a takze nastąpiły pewne zmiany na kluczowych stanowiskach w tej instytucji umacniające pozycję i wpływy oficerów narodowości żydowskiej. Po przeprowadzeniu wiosną 1950 reorganizacji Departamentu Kadr pomimo istniejącego szefa tego Departamentu płk. Turskiego i jego zastepcy oficera radzieckiego płk. Kożucha, wyłoniono trzyosobową kierowniczą ekipę Żydów w osobach: płk. Ziemiana, płk. Mazura i płk. Wojnara. W wyniku polityki personalnej realizowanej przez żydowskich oficerów zajmujących kierownicze stanowiska w Departamencie Kadr i terenowych organach kadrowych, poważna część ważnych stanowisk w dowództwach okręgów wojskowvch i rodzajów Sił Zbrojnych, instytucjach centralnych MON, szefostwach rodzaju wojsk i służb była obsadzona przez oficerów żydowskiego pochodzenia, w stosunku do których nie były w zasadzie stosowane kryteria polityczno-moralne ani wymogi kwalifikacyjne. Jeśli chodzi o obsadę szefów Wydziałów Personalnych okregow wojskowych, to przedstawiała sie ona we wspomnianym okresie następujaco: szefem Wydziału Personalnego DOW I (Warszawa) był ppłk. Jan Wiśniewski, późniejszy kontradmirał, a po nim ppłk. Rosiński – Rosenberg; szefem Wydziału Personalnego DOW II (Bydgoszcz) był ppłk. Adolf Kolb; szefem Wydzialu Personalnego DOW IV (Wrocław) był ppłk. Marian Mazur, a po nim mjr. Roman Domański – Rosenband; szefem Wydziału Personalnego DOW V (Kraków) był kpt. Bronisław Lampel, a po rozformowaniu tego okregu objął on w maju 1952 r. takie samo stanowisko w DOW IV; szefem Wydziału Personalnego DOW VI (Łódź) był ppłk. Henryk Ziemian – Zysman, a po rozwiązaniu tego okręgu objął takie samo stanowisko w DOW III (Poznań); szefem Wydziału Personalnego DOW VII (Lublin) był ppłk. Jan Dolanowski – Dollinger; szefem Wydziału Personalnego w Dowództwie Wojsk Lotniczych był ppłk. Leon Turski – Tannenbaum, w Wojskach Ochrony Pogranicza – ppłk. Michał Rudawski. W aparacie politycznym WP przez wiele lat kluczowe stanowiska służbowe obsadzone były przez oficerów żydowskiego pochodzenia. I tak kolejno zmieniającymi się szefami Głównego Zarządu Politycznego WP byli gen. Wiktor Grosz – Izaak Medres, gen. Mieczysław Wągrowski – Izaak Pustelman, gen. Świetlik, gen. Edward Ochab, gen. Naszkowski, gen. Janusz Zarzycki – Neugebauer. Zastępcami szefa GZP WP byli gen. Malko i gen. Leszek Krzemień – Maksymilian Wolf. Szefem Zarządu Organizacyjnego GZP WP był płk M. Jekiel, który po zwolnieniu go do rezerwy objał stanowisko zastępcy przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej. Szefem Zarządu Propagandy GZP WP przez długi okres był pułkownik, a później gen. Blum. Ponadto w GZP WP pracowali gen. Bednarz, ppłk. Bugajski, płk. W. Strasser, płk. Grosfeld, płk. B. Szubicz, płk. Welfeld, ppłk. Hakman, płk. S. Alster, płk. Friedman, płk. Szliferstejn, płk. Lider, płk. Brones, płk. Hubert, płk. Jegier, płk. Gradlewski – Goldberg, płk. Malczewski i inni. Sekretarzem Komisji Kontroli Partyjnej WP był płk. L. Zieleniec, szefem Oddziału Inspekcji – płk. Szarek, szefem Wydziału Próśb i Zażaleń – płk. Krygie, były rabin. Analogiczna sytuacja istniała w Zarządach Politycznych okręgów wojskowych i rodzajów Sił Zbrojnych, Wojskowej Akademii Politycznej i Wojskowym Instytucie Historycznym. Interesującym jest fakt, że w celu zatarcia śladów żydowskiego pochodzenia, na wniosek określonej grupy oficerów ówczesnego Departamentu Personalnego przeforsowano około 1947 r. wydanie odpowiedniego aktu normatywnego upoważniającego Ministra Obrony Narodowej do przeprowadzania we własnym zakresie zmiany nazwisk oficerów. Formalności z tym zwiazane zatatwiał Departament Personalny WP, opracowując odpowiednie rozkazy personalne. Sprawy takie były załatwiane bardzo operatywnie. Z tej możliwości skorzystało wielu oficerów narodowości żydowskiej. Zespół autorów organu teoretyczno-politycznego GZP WP „Nasza Myśl” składał się prawie wyłącznie z Żydów. W skład tego zespołu wchodzili: gen. Janusz Zarzycki – Neugebauer, płk. Leon Grosfeld, płk. Henryk Werner, ppłk. Dorian Płoński, Roman Werfel, mjr. Włodzimierz Brus, mjr. Włodzimierz Baczko mjr. Julian Lider ppłk. Zenon Welfeld ppłk. Leon Sternik mjr. Zbigniew Safian, płk. Adam Bromberg ppłk. Ignacy Blum Część z nich posiadała skompromitowaną przeszłość, jak np. mjr Safian, który w czasie okupacji hitlerowskiej byl policjantem żydowskim w getcie. Od 1950 roku żydowskie czasopisma i prasa wojskowa z wyjątkową pasją podjęły problem tzw. „odchylenia prawicowo-nacjonalistycznego”, a całość wychowania politycznego kadry i żołnierzy została sprowadzona do walki z owym odchyleniem. W programach szkolenia ideowo-politycznego niebywale wyeksponowano historię WKP(b), programy zaś historii Polski wyprane z politycznego tla wekslowały ją na tory historii gospodarczej. W tego rodzaju programach prym wiodła Wojskowa Akademia Polityczna, dla której starannie dobrano kadre wykładowczą, którą stanowili m.in. gen. Uziębło płk Hoffman płk Piasecki płk Halicz płk Pawłowski płk Pirko płk Wachtel płk Ochocki mjr Lewandowski płk Malczewski płk Grot płk Sokołowski mjr Zillberstein. Na szefów katedr powoływano nawet ludzi nie posiadających żadnego przygotowania (m.in. kpt. Dworniaka), czy też posiadajacych trudności w posługiwaniu sie językiem polskim (m.in. mjr Zillberstein). Zasadniczym kryterium przydatności było pochodzenie. Po wydarzeniach październikowych 1956 grupa żydowskich działaczy zajmująca eksponowane stanowiska w Wojsku i odpowiedzialna za przestępstwa postanowiła zrzucić z siebie odpowiedzialność i przedstawić się jako ofiary kultu jednostki i główni rzecznicy odnowy. Wykorzystali do tego naradę wyższych dowódców i oficerów politycznych, która odbyła się 27 października 1956 przy udziale Gomułki, Spychalskiego, Zawadzkiego i Cyrankiewicza. Na tej naradzie specjalnie przygotowani przez Bluma i Malczewskiego polemiści przypuścili ostry atak na wojsko. Domagano się odwołania ludzi skompromitowanych z wojska, ale o jakich ludzi chodzi, tego nie precyzowano. Postulowano utworzenie Ministerstwa Spraw Wojskowych i odrębnego stanowiska naczelnego dowodcy (płk Mojsiejewicz). Postulowano zastąpienie jednoosobowego dowodzenia działnością rad wojskowych i rad wojennych na wzor chiński (gen. Frey-Bielecki). Domagano sie także otwartego pisania w prasie o sprawach wojskowych bez cenzury. Podobne postulaty zgłosili gen. Hubner i inni. Propozycje, uznane za rewizjonistyczne, spotkały sie z krytyką kierownictwa partii i rządu. Objęcie przez gen. Janusza Zarzyckiego – Neugebauera stanowiska szefa GZP WP poważnie wzmocniło pozycję i wpływy Żydów w tej instytucji. W skład tej grupy wchodzili Fryderyk Malczewski, Ignacy Blum, Zygmunt Hofman, Michał Friedman, Stanisław Nadzin, Mirosław Nadelwicz, Jan Zamoyski, Bronisław Bednarz, Eugeniusz Kuszko Piotr Borowy. Korzystając z opieki Zambrowskiego, Morawskiego i Ochaba grupa ta zaczęła lansować tendencje „rewzjonistyczne”. Ukazały sie w piśmiennictwie wojskowym w tym duchu artykuly płk. J. Bluma, cykl artykułów Z. Baumana. Publikował się tez W. Górnicki. Jan Zamoyski Bronisław Bednarz Organ teoretyczny GZP WP „Wojsko Ludowe” i prasa wojskowa podjęły też dyskusję o „bohaterszczyźnie”, którą zapoczątkował płk. Janusz Przymanowski. Podjęto także walkę z urojonym antysemityzmem. Z inicjatywy szefa GZP WP gen. Zarzyckiego wydano w marcu 1957 r. broszurę poświęconą antysemityzmowi w Polsce, w której usiłowano wykazać, że Polska to kraj zagorzałych antysemitów. Dla uzasadnienia tego domniemania przedrukowano prace J. Marchlewskiego pt. „Antysemityzm a robotnicy”, szkic E. Orzeszkowej pt. „O Żydach i kwestii żydowskiej”, parszywy esej J. Tuwima pt. „My żydzi polscy…” oraz paszkwilancki artykuł z „Po prostu” pt. „Gdy budzą się upiory” pióra J. Ambroziewicza, E. Gonczarskiego i J. Olszewskiego. Na naradzie aktywu partyjnego 27 maja 1957 ówczesny szef GZP WP gen. J. Zarzycki przestrzegał, oświadczając wprost: „poddaje się w wątpliwość nasz sojusz ze Związkiem Radzieckim. (…) Ten antyradziecki nurt wiąże się często z antysemityzmem, który jakkolwiek rzadko manifestuje się otwarcie, występuje jednak w ukryciu zazwyczaj pod postacią fałszywych, hitlerowskich niemal plotek”. W latach 1957-1958 na łamach „Żołnierza Wolności” ukazywać się zaczęły alarmujace artykuły i reportaże piętnujace ostre przejawy polskiego „antysemityzmu”. Szczególne skoncentrowanie oficerów żydowskiego pochodzenia miało miejsce w instytucjach centralnych MON. I tak w Sztabie Generalnym WP Głównym Inspektorem Techniki i Planowania był w latach 1956-1967 gen. Marian Graniewski, szefem Zarządu Operacyjnego był w latach 1954-1960 gen. Jan Drzewiecki – Holzer, szefem Zarządu II był w latach 1946-1950 gen. Wacław Komar, szefem Zarządu Organizacyjnego był w latach 1952-1954 płk. Czesław Berman, szefem Zarządu Planowania Materiałowego był w latach 1952-1967 gen. Edward Pfeffer, szefem Oddziału Szyfrowego był w latach 1946-1952 płk. Joachim Erlich, szefem Oddziału Cenzury był w latach 1953-1963 płk. Tadeusz Polanowski. Piastując stanowisko Szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP już od 1946 gen. bryg. Wacław Komar rozpoczął intensywne angażowanie do pracy w tym Zarządzie osób pochodzenia żydowskiego, wśród nich i takich, którzy nie posiadali odpowiedniego wykształcenia i niezbędnych kwalifikacji, a nawet i takich, którzy nie mieli polskiego obywatelstwa. Pracownicy ci byli bezpośrednio ściągani z Palestyny, Francji, Włoch i roznych instytucji krajowych. Tak zostali ściągnięci z Palestyny m.in. Bryn, Trojan – Adler, Gineberg, Botwińska i inni. Obok szefa Zarządu II gen. W. Komara, żydami byli dwaj zastępcy szefa Zarządu – płk. Stanisław Flato i płk. Witold (Władysław) Leder. Szefem Wydziału Operacyjnego był płk. Stanisław (Leon) Bielski, szefem Wydziału Informacyjnego – płk. Adam Brandel, szefem Wydziału I – płk. Michał Bron (Bronstein), szefem Oddziału III – płk. Anatol Liberman, szefem Wydziału Finansów kpt. Marcin Sochaczewski. płk. Stanisław Bielski płk. Witold (Władysław) Leder Ponadto pracowali tam dalsi oficerowie tego samego pochodzenia jak płk Leon Herzog, płk. Paweł Monat, płk. Jan Rochwerger, płk. Maksymilian Sznapf, mjr. Bolesław Włodynger, mjr. Maksymilian Berezowski i inni. Wszystkie ważniejsze stanowiska w podstawowych komórkach Zarządu II były obsadzone przez pracowników żydowskichj, a np. w sekcji agenturalnej amerykańskiej na 9 pracownikow kadrowych 8 z nich było żydowskiego pochodzenia wraz z szefem tej sekcji płk. Leonem Zagórskim. Jeżeli w latach 1945-1949 stanowiska w Misjach i Attachatach Wojskowych obsadzone były oficerami przedwojennymi, to po tym okresie stanowiska te obejmują stopniowo oficerowie żydowskiego pochodzenia w osobach: płk. Tykociński – Tykotyner, płk. Herzog, płk. Monat, płk. Bron, płk. Hirszowicz, ppłk. Kornecki, ppłk. Kofler, ppłk. Czarny i mjr Rochwerger. Aparat kadrowy pod przykryciem był obsadzony przede wszystkim przez Żydów. I tak np. w latach 1948-1953 w USA na 8 pracowników pod przykryciem wszyscy byli żydowskiego pochodzenia: Zagórski, Klon, Groniewicz, Krakowski, Maliszewski, Heliman, Welker, Hamerlak. Podobnie przedstawiała sie sytuacja na terenie innych krajów. Jedynie do pracy pomocniczej angażowano młodych oficerów narodowości polskiej. Począwszy od 1953 do pracy w attachatach wojskowych kierowani byli oficerowie polscy, a tylko nieliczni pochodzenia żydowskiego jak np. Monat do Waszyngtonu, a Bron do Jugosławii. Do organizowania siatek agenturalnych w różnych krajach począwszy od 1948 wysyłano pracowników wyłącznie żydowskiego pochodzenia. m.in. zostali wysłani Trojan – Adler), Lubiejski – Zygielman), Rajski – Rajgrodzki, Kot – Szterenzys, Zagórski – Winter, Wolf, Hubner, Tykocinski – Tykotyner i inni. Organizowali oni siatki wywiadowcze w oparciu o koneksje rodzinne i środowiska żydowskie. Werbowali najczęściej osoby bezwartościowe, skorumpowane, a w wielu wypadkach wykazywali fikcyjne werbunki w celu uzasadnienia nadmiernych wydatków finansowych. W Inspektoracie Szkolenia ważne stanowiska zajmowali tacy oficerowie żydowskiego pochodzenia jak płk Szulczyński – redaktor naczelny „Przeglądu Wojsk Lądowych”; płk. Welfeld – p.o. szefa Zarządu Szkolnictwa Wojskowego, który kierował całokształtem spraw organizacyjnych, programowych i personalnych w tym Inspektoracie i płk. Sadykiewicz – z-ca szefa Zarzadu I. W Akademii Sztabu Generalnego czołowe stanowiska zajmowali tacy oficerowie jak płk. Broch, płk. Berman, płk. Demner, płk. Bielawski, płk. Makowski, płk. Szlifersztejn i inni. W Biurze Studiow MON – płk. Heistein i płk. Speizer. W aparacie kwatermistrzowskim dzięki Głównemu Kwatermistrzowi WP gen. Komarowi i szefowi Wydzialu Kadr Głównego Kwatermistrzostwa ppłk. Tatarynowiczowi znaczną część kierowniczych stanowisk zajmowali oficerowie żydowscy, m.in. płk. Cukierman, ppłk. Zawadzki, ppłk. Pakier, ppłk. Haliński, ppłk. Małachowski i ppłk. Weis. Do osób, które były specjalnie wyróżniane i przewidywane do objęcia eksponowanych stanowisk należeli płk. Herc Antopolski, płk. Henryk Flikielski, płk. Henryk Ebensztejn, płk. Józef Guterman i płk. Henryk Cukierman. W pionie technicznym wojsk pancernych ważniejsze stanowiska były w latach 1950-1954 obsadzone przez oficerów żydowskiego pochodzenia takich jak płk. Rotowski – Rotholtz, płk. Szulc, płk. Bochniewicz, płk. Bergerson, płk. Sztuhl, płk. Krygier, płk. Wohlmuth, płk. Magler i ppłk. Neuberg. Po odwolaniu płk. Rotowskiego ze stanowiska szefa Zarządu Służby Techniczno-Czołgowej, zgodnie z decyzją b. szefa Departamentu Kadr MON gen. Fonkowicza, na powyższe stanowisko został wyznaczony płk. Ludwik Szulc, mimo zgłoszonych bardziej odpowiednich kandydatow. W wielu przypadkach oficerowie żydowscy zajmujący odpowiedzialne stanowiska w pionie technicznym tych wojsk nie posiadali nawet średniego wykształcenia, jednak zawsze oceniani byli przez kierownictwo służby jako wybitni fachowcy. W służbie samochodowej MON jej kierownictwo w osobach: płk. Paweł Solski – Pinkus w latach 1948-1950 i gen. Nowicki od 1952 w sposob świadomy i celowy obsadzali ważne stanowiska w tej służbie oficerami narodowości żydowskiej, często o niskich wartościach fachowych i moralnych jak np. b. płk. Józef Malagowski – zdegradowany za nadużycia i skazany na 6 lat wiezienia; płk. Ukraiński – zdegradowany, porzucił żonę i dzieci, szczególną opieką otaczał go szef służby gen. Nowicki; płk. Bolesław Badian – pełnił służbę do 1967 r. w pionie organizacyjno-mobilizacyjnym; ppłk. Rafał Lekach – nie posiadal w ogóle wykształcenia i praktyki w służbie samochodowej; ppłk. Henryk Majsiak – wyrzucony z informaji w 1967 r., został przyjety do służby samochodowej bez jakichkolwiek kwalifikacji; ppłk. Tadeusz Sarzycki – zwolniony z wojska za wrogą dzialalność w czasie okupacji, po zabiegach gen. Nowickiego powtórnie powołany do służby wojskowej; ppłk. Szymon Gładysz – posiadal zaledwie 7 klas szkoły powszechnej, wyjechal do Izraela w 1956 r. oraz płk. Ignacy Rutkowski z wykształceniem 6 klas szkoły powszechnej byl naczelnym dyrektorem WZ Mot. Wybierał się do Izraela, lecz zmarł na zawał serca na krótko przed planowanym wyjazdem. Szczególnie duże skupisko oficerów żydowskich było w służbie zdrowia, a zwlaszcza w Departamencie Służby Zdrowia WP. Stało się tak dzięki temu, że przez wiele lat szefował temu Departamentowi pułkownik, a później generał Leo Samet, który do 1958 nie posiadał dyplomu lekarza, aczkolwiek przez cały czas swego szefowania tytułował się „doktorem”. Jego nastepcą był gen. Kowalski, wyznaczony na to stanowisko po październiku 1956. Na przełomie lat 40-50-tych oficerowie narodowości żydowskiej zajmowali też sporo odpowiedzialnych stanowisk dowódczych w tym dowódcow pułków i dywizji wprowadzanych w miejsce odkomnderowanych oficerów Armii Radzieckiej. Do nich m.in. należeli: płk Szulczyński – Szulcyger – dowódca pułku, płk Izydor Helin – dowódca pułku czołgów, wyjatkowo nieudolny, o niskich wartościach etyczno-moralnych, który już w 1948 napisał raport o wyjazd do Izraela; dowódcy dywizji i korpusów: płk Sadykiewicz płk Gross płk Lech płk. Heistein (szef sztabu korpusu) płk Majtek płk Peste płk Garbowski – Caber Dobór na studia w radzieckich akademiach wojskowych dokonywał się również pod określonym kątem narodowościowym. Spora część oficerów kierowanych na te studia była pochodzenia żydowskiego. Wśród absolwentów tych uczelni znaleźli się m.in. tacy oficerowie tego pochodzenia jak płk Wiśniewski (późniejszy wiceadmirał), płk. Spajzer, płk. Drzewiecki – Holzer – późniejszy generał, płk. Frey-Bielecki (późniejszy generał), płk. Lach, płk. Łapiński (późniejszy generał), płk. Grabowski i płk. Heinrich. Oficerowie żydowscy nie wykazujący wystarczających wartości umysłowych lub nie widzący realnych możliwości objęcia odpowiednich eksponowanych stanowisk w dotychczasowych ich pionach pracy, kierowani byli na kluczowe stanowiska w departamentach i biurach wojskowych ministerstw i urzędów centralnych. W 39 tego typu komorkach na kierowniczych stanowiskach było 40 oficerów pochodzenia żydowskiego, z tego 17 dyrektorów biur i departamentów. Przez około 10 lat procesem szkolenia i wychowania wojskowego w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego jako Dyrektor Departamentu Wojskowego kierował płk. Bartkiewicz. Dyrektorem Departamentu Wojskowego w Ministerstwie Żeglugi był płk Horoszewicz, a w Ministerstwie Oświaty nadzór i opiekę nad realizacją programu przysposobienia obronnego młodzieży w szkołach średnich i technikach sprawował płk. Woch. W Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej dyrektorem Departamentu Wojskowego przez ponad 10 lat był płk. Wadlewski – Waldman. Podobnie było z obsadą kierowników utworzonych na początku 1950 r. wojskowych studiów przy wyższych uczelniach cywilnych. Kierownikiem takiego studium Uniwersytetu Jagiellońskiego był płk. Cynkin skazany wyrokiem sądu za sprzedaż dyplomów, a po nim na tymże Uniwersytecie – płk. Józef Morzycki. Wieloletnim kierownikiem Studium na Uniwersytecie Warszawskim był płk. Maksymilian Sznepf. Wielu z pracowników studium było skorumpowanych i skompromitowanych na uprzednio zajmowanych stanowiskach. I tak np. płk Stanisław Garder przed objęciem funkcji kierownika Studium Wojskowego zamieszany był w nadużycia gospodarcze; płk Andrzej Liwocki obciążony był odpowiedzialnoscią moralną za fałszowanie dokumentów, w wyniku czego został usunięty ze stanowiska Szefa Oddziału Kadr SOW. Skompromitowani byli też płk Helin, ppłk Namedyński i ppłk Szeremeta. Tolerowano na stanowiskach kierowników Studiów Wojskowych ludzi, którzy nie mieli żadnych predyspozycji fachowych bądz ideowo-moralnych. Do takich m.in. należeli: płk Wiktor Szyszka z Politechniki Częstochowskiej, płk Adam Gloca z Uniwersytetu Wrocławskiego, płk Piotr Pióro z Uniwersytetu Lubelskiego, ppók Konrad Żywicki z Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Poznaniu, płk Klemens Nussbaum z Politechniki Warszawskiej, mąż przewodniczącej Ligi Kobiet – Zawadeckiej. Nussbaum w 1968 wyjechał z rodziną na urlop do Jugosławii, zaproszony przez polskiego attaché wojskowego, i stamtąd, choć nie bez trudu, przez Włochy przedostał się do Izraela. Jego „katolicka” żona była nie tylko przewodniczącą Ligi Kobiet, ale też członkiem Rady Państwa i członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W Izraelu przeszła na judaizm. Dość często przenoszono skompromitowanych oficerów narodowości żydowskiej z jednej do drugiej uczelni jak miało to miejsce m.in. z płk Diduchem i ppłk Jurkowskim. W młodzieżowej organizacji „Służba Polsce” powołanej w 1948 skoncentrowała się wiekszość oficerów i pracowników pochodzenia żydowskiego. Zajmowali oni w tej organizacji kluczowe stanowiska. I tak Kom
  13. Joe said

    Re 9…Dlatego powinno sie o tym pisac i jeszcze raz pisac.Niech Mlode Pokolenie dowie sie KIM sa ci pseudo…PREFESORY.
    Ktorzy ublizaja swym zachowaniem i „opiniami” Zasluzonym Ludziom Nauki…W Niemczech potrafili podniesc ten temat w wypadku PREFESORA MATOLKA…A u nas w Ojczyznie jakos tak lekliwie wszyscy sie zachowuja…Dlaczego?
    Dziekuje za pozdrowienia i rowniez pozdrawiam…

  14. aga said

    ad.1

    Oj duraczą a raczej handełesują w naszej wierze katolickiej i to zawsze pod płaszczykiem „łobrony tradycji” .Oczywiście ludzkiej tradycji czyli post-faryzejskiej…
    Ale o tym to Nadredaktor chyba jeszcze długo nie napisze, sami wicie rozumiecie, dlaczego 😉

    http://katolikintegralny.wordpress.com/2014/09/14/kilka-faktow-o-fsspx/

  15. aga said

    ad.5

    GównoWybiórcze nigdy nie miało i nie ma nic wspólnego z chrześcijaństwem, więc proszę z laski swojej nie wypisywac andronów.

    A,że ci z dziada pradziada komuniści uwielbiaja rozgrywac swoje cele, na starej ateistycznej zasadzie dziel i rządź to chyba wszystkim świadomym jasne.

    Kościół prowadził i prowadzi dialog w ramach tego samego ekumenizmu nie tylko z odszczepieńcami ale i z judaizmem, jak również z homoseksualizmem, o czym ostatnio abp. Nycz powiedział.
    A czyni tak dlatego,że sam Chrystus spotykał się a nawet obiadował z celnikami i nierządnicami.

  16. aga said

    Jednakże odkrycie nowych dokumentów przyciągnęło coraz bardziej pozytywną uwagę w stronę całej pierwotnej literatury chrześcijańskiej, która wyraża wiarę w Jezusa Chrystusa w kategoriach ówczesnego judaizmu oraz w świetle Starego Testamentu, w czasie, gdy Nowy Testament niewątpliwie zaczynał już być w obiegu, ale nie został jeszcze ukonstytuowany w korpus. W ten sposób wspólnoty pochodzenia żydowskiego, zachowujące niekiedy obserwację judaistyczną, zapewniły pomost pomiędzy przepowiadaniem apostolskim i pierwszymi wypowiedziami chrześcijan pochodzenia pogańskiego („pogano-chrześcijaństwo”).

    Istnienie owego pierwotnego judeochrześcijaństwa nabiera wielkiej doniosłości doktrynalnej, jeśli przypomnimy sobie, iż według Listu do Efezjan ciało Kościoła chrześcijańskiego jest tworzone przez pojednanie pogan i Żydów:

    W swym ciele pozbawił On mocy Prawo przykazań, wyrażone w zarządzeniach, aby z dwóch [rodzajów ludzi] stworzyć w sobie jednego nowego człowieka, wprowadzając pokój, i w ten sposób jednych i drugich znów pojednać z Bogiem, w jednym ciele przez krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości.(Ef 2,15-16)

    Termin „judeochrześcijaństwo” obejmuje dość różnorodne rzeczywistości, nawet jeśli trzymać się będziemy doktrynalnego, czyli w tym wypadku naszego punktu widzenia. Byli bowiem judeochrześcijanie w pełni „ortodoksyjni” w stosunku do wiary chrześcijańskiej oraz judeochrześcijanie, których chrystologia typu adopcjanistycznego uznawała w Jezusie proroka, ale nie Syna Bożego. Zapamiętajmy w tym miejscu jedynie definicję podaną przez J. Daniélou, która określa judeochrześcijaństwo na podstawie korpusu literackiego, jaki pozostawiło:

    Można […] nazwać judeochrześcijaństwem pewną formę myśli chrześcijańskiej, która nie zakłada więzi ze wspólnotą żydowską, ale która wyraża się w ramach zapożyczonych w judaizmie. Słowo to ma wówczas znaczenie o wiele szersze. […] Obejmuje ono również ludzi, którzy zerwali zupełnie ze środowiskiem żydowskim, ale którzy nadal myślą jego kategoriami. […] Owo judeochrześcijaństwo to oczywiście świat chrześcijan wywodzących się z judaizmu, ale także nawróconych pogan[2].

    http://www.apologetyka.katolik.pl/odnowa-kosciola/forum-teologiczne/94/369-pierwsze-dyskursy-chrzecijaskie-i-tradycja-wiary

  17. aga said

    ad.7
    A Basia może sobie przypomni czasy ,kiedy to Gowno Wybiórcze wychwalało Putina ; podobnie zreszta jak cala zachodnia i nie tylko trockistowska Europa o czym poniżej.
    Jak Basia sobie poszuka w archiwum to założe się ,że więcej w rzeczonej gazecie znajdzie się wywiadów z tym osobnikiem- idolem Basi ,niz n.p. z rabinami.
    Więc Basia wespól z innymi niech sobie doczyta apologetykę pod 14 i przestanie się kompromitowac w temacie. wiary katolickiej.

  18. aga said

    I właśnie o tym kręciłam swoje filmy. Na początku chciałam robić materiały o sztuce i kulturze, ale otaczała mnie straszna rzeczywistość rosyjskiego życia. Na przykład poznałam niezwykłego człowieka, muzyka, flecistę – Siergieja Koliesnikowa. Samotnie toczył on bój z systemem, który skazywał dzieci z zespołem Downa na śmierć, i opowiadał mi o straszliwych warunkach, w jakich żyją one w specjalnych ośrodkach. Znał to zjawisko nie tylko ze słyszenia: sam miał córkę z zespołem Downa. Dzięki Siergiejowi mogłam dostać się do kilku takich placówek. Cały miesiąc kręciłam tam zdjęcia ukrytą kamerą – było tak strasznie, że nocami nie mogłam spać. Film Dorastać w kaftanie pokazano w pięćdziesięciu krajach świata. Dzięki niemu trzy lata później zmieniono w Rosji ustawę o prawach takich dzieci. Na Zachodzie zebrano też wówczas sporo pieniędzy, dzięki którym Koliesnikow mógł otworzyć trzy dziecięce internaty dla dzieci z zespołem Downa. Nagrywałam te dzieci przez kolejnych dziesięć lat, pokazując, jak się rozwijają, jak rosną. Tak powstały filmy Wychowanie bez kaftana oraz Dzieci Siergieja. Sama zrozumiałam wówczas, jak wielką siłę ma film dokumentalny.

    Pani filmy o wojnie w Czeczenii i o konflikcie rosyjsko- -gruzińskim to już inna konfrontacja – z kremlowskimi władzami – a zarazem nieporównywalnie większe ryzyko.

    Tak, ale nigdy nie żałowałam, że zajęłam się tymi tematami. Na pierwszą wojnę czeczeńską nie trafiłam, chociaż żyłam wówczas w Moskwie – po prostu kierownictwo BBC zabroniło mi jechać. Mimo to udało mi się dostać do Czeczenii w 1996 roku, pod koniec wojny, i zrobiłam wówczas film o kobietach, które szukają swoich zaginionych bez wieści dzieci. To historia solidarności rosyjskich i czeczeńskich matek. Pojechaliśmy tam z jedną kobietą, która chciała odnaleźć swego syna. Odszukała go w Szali, był zakładnikiem u jednego z czeczeńskich komendantów, i udało się go oswobodzić. Film nosił tytuł Matki, które szukają prawdy. Kręciliśmy go ukrytą kamerą, która schowana była w plecaku operatora. Podczas pierwszej kampanii czeczeńskiej dosyć łatwo udało nam się zdobyć zezwolenie na wjazd, chociaż ryzyko zaginięcia, oczywiście, było duże.

    Potem w Moskwie miał miejsce wybuch domu mieszkalnego, który dopomógł Putinowi dojść do władzy, i zaczęła się druga wojna czeczeńska. Bardziej okrutna, straszniejsza i całkowicie zamknięta: zachodni korespondenci oficjalnie nie mogli się tam dostać. Dlatego trafiłam do Czeczenii potajemnie, nielegalnie, dzięki mojej bliskiej przyjaciółce – Annie

    http://www.fronda.pl/a/cala-prawda-o-rosji-putina,43526.html

  19. aga said

    ad.11,12
    A listę tę ku uciesze gawiedzi sporządzał były ubek , obecnie bezrobotny. Chociaz jak widac nie do końca bezrobotny;)
    W takie bublowate listy przestalam wierzyc ,kiedy sprawdzilam parę nazwisk i okazały się blefem.

    Szkoda, ze na niej brakuje dwóch panów M, którzy niedawno wypłynęli dzięki nieocenionemu historykowi dr. Leszkowi Żebrowskiemu.czyli ubecka familia Mikulskich.

    Młodziez karmiona jest od kilkudziesięciu lat 5 x w ciagu roku fałszywym i zdradzieckim idolem – „Klossem”, który w rzeczywistości nie dlatego był obecny jako gość „honorowy” na rocznicy SB,że zagrał tę „wiekopomna ” dla Komuny rolę ,ale dlatego ,że faktycznie jako funkcjonariusz Kompanii Operacyjnej MO w województwie łódzkim mordował żołnierzy wyklętych!

  20. aga said

    „To konsekwencje wychowania na przygodach dzielnego wojaka Hansa Klossa, niezwykle skutecznego agenta NKWD (notabene grający go Stanisław Mikulski był funkcjonariuszem Kompanii Operacyjnej MO woj. łódzkiego, zwalczającej „reakcyjne podziemie”). Dotychczasowa niewiedza na ten temat powoduje, że znajomość najnowszej historii jest obecnie co najmniej ułomna.’

    http://www.zelaznalogika.net/wywiad-zelaznej-logiki-leszek-zebrowski/

  21. NC said

    Re 19: Które osoby zostały tam, według pani, umieszczone bezzasadnie?

  22. z blogów said

    ciąg dalszy:

    I tak Komendantem Głównym tej organizacji byli po sobie płk. Edward Braniewski – Brandsteter – późniejszy generał i płk. Aleksander Sław. Szefem sztabu był do maja 1949 r. Otto Fiński – Finkenstein, a od maja 1949 r. płk. Jerzy Siodmak. Kwatermistrzem – płk. Herc Antopolski, szefem Zarządu Polityczno-Wychowawczego – mjr. Michał Górski, szefem Oddziału Organizacyjnego sztabu – mjr. Henryk Umiński – Keff, szefem Oddziału Propagandy Zarządu Politycznego – mjr. M. Sawicki, szefem Wydziału Wydawnictw – mjr. Józef Śliwiński – Flaumanbaum i szefem Wydzialu Prawnego – dr. Jerzy Lecki.

    Wielu z tych oficerów mogło znaleźć się na stanowiskach tylko z powodu pochodzenia, nie dotyczyły ich bowiem zasady obowiązujące Polaków.
    Płk. Otto Fiński – wyksztalcony w Austrii i Niemczech, miał matkę na stałe zamieszkałą w Wiedniu;
    płk. Jerzy Siódmak – był synem krakowskiego kamiennicznika, należał do 1939 r. do syjonistycznej organizacji „EI-Al”;
    mjr. Henryk Umiński fałszywie podawał w dokumentach, że był w KZMP, rodzinnie powiązany z konfidentem policji w ruchu robotniczym;
    mjr. Michał Górski – był policjantem w getcie żydowskim;
    ppłk. Henryk Nachsatz – bez żadnego przygotowania fachowego, w 1957 r. wyjechał do Izraela;
    ppłk. Albert Galina – syn bogatego kuśnierza warszawskiego, w 1958 r. wyjechał do Francji;
    ppłk. Leon Blacharski – w 1957 r. wyjechał do Izraela;
    mjr. Józef Śliwiński – nie potrafił nawet poprawnie mówić po polsku;
    ppłk. Dawid Lerner – syn żydowskiego kapitalisty;
    kpt. Samuel Lewin – zastrzelił nawet jednego z oficerów, za co nie poniósł oczywiście żadnych konsekwencji.

    Korpus Bezpieczeństwa Wewnetrznego (KBW) – dowódcą KBW od 1946 był gen. bryg. Konrad Świetlik, następnie gen. bryg. Juliusz Hubner. Po 1956 przez okres pobytu gen. Musia w rosyjskiej Akademii Sztabu Generalnego, obowiązki dowódcy KBW pełnił gen. bryg. Wacław Komar – dowodca Wojsk Wewnetrznych.

    Na stanowisku zastępcy dowódcy KBW do spraw politycznych pozostawal płk. Zdzisław Bibrowski, po nim płk. Puteczny przekazany po 1956 do MON. Szefem sztabu KBW był płk. Edward Koniński – syn fabrykanta, rzekomy działacz KZMP. Szefem Oddziału Mobilizacyjnego KBW byl płk. Kocubej – zwolniony w 1958, wyjechał do Izraela.

    Szefem Oddziału Łączności był płk. Oskar Weiss. Wieloletnim szefem Oddziału Personalnego KBW byl płk. Niewiadomski. Stanowisko dowódcy Artylerii i Broni Pancemej KBW piastowal przez wiele lat (do 1964) płk. Leon Helfer, dowódcą brygady był płk. Dymitr Pliskin i płk. Stanisław Konar. Dowódcą pułku był płk. Karol Glajcher.

    Płk. Hański był szefem sztabu KBW, płk. Wasilkowski i płk. Dobrowolski – komendantami Oficerskiej Szkoły KBW. Ppłk. Resiur jako szef sztabu 2 Brygady KBW wziął w 1957 udział w mundurze w zebraniu gminy żydowskiej w Białymstoku z okazji przyjazdu przedstawiciela Żydow z Kanady. W 1958 zostal zwolniony ze służby.

    Również Dowództwo Wojsk Ochrony Pogranicza (WOP) stało się poważnym skupiskiem oficerów i pracownikow cywilnych żydowskiego pochodzenia.

    Zajmowali w nim kierownicze stanowiska tacy oficerowie jak:
    płk. Roman Grabowski
    płk. Stefan Sobczak
    płk. Adam Broda
    płk. August Bernard
    płk. Aleksander Grylak
    płk. Oberhard
    płk. Fuks
    płk. Tubak
    ppłk. Jakub Margules
    płk. Michał Rajewski
    ppłk. Marek Tempel
    ppłk. Tadeusz Korobkow
    płk. Stanislaw Bański
    płk. Roman Wasilkowski.

    Szefem Wydziału Informacji Głównego Inspektoratu Ochrony Pogranicza był mjr. Beniamin Pankow.

    Dowództwo Pomorskiego Okręgu Wojskowego w 1947:

    gen. Półturzycki – dowódca okręgu;
    płk Lasota – zastępca ds. politycznych dowódcy;
    ppłk A. Hajnicz – szef Wydziału Politycznego;
    płk Kolb – szef Wydziału Pracy wśród oficerów;
    ppłk Ostaszewski – szef Wydziału Personalnego

    Płk Liberman – komendant Wyższej Szkoły Oficerów Politycznych

    Płk Zieleniec – dyrektor nauk w Wyższej Szkoły Oficerów Politycznych

    Płk Jakub Wachtel – szef Biura Historycznego Wojska Polskiego

    Płk Frydman – komendant Szkoły Oficerów Polityczno-Wychowawczych

    Płk A. Bromberg – szef Wydawnictwa MON

    Płk Nadzin – redaktor naczelny „Żołnierza Polskiego”

    Płk H. Hubert – włodarz Domu Wojska Polskiego i produkcji kulturalnej

    Ppłk Liciński – kierownik Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu

    Ppłk Brones – szef ewidencji partyjnej w skali wojska

    Płk B. Libicki (Liberman) – szef Katedry Ekonomii Politycznej w Wojskowej Akademii Technicznej

    Płk Sylwester Osiński – szef Katedry Marksizmu-Leninizmu Wojskowej Akademii Technicznej, potem kierownik Cyklu Przedmiotów Społeczno-Politycznychw Oficerskiej Szkole Wojsk Inżynieryjnych we Wrocławiu

    Płk A. Gradlewski (Goldberg), ppłk B. Bednarz – szefowie Wydziału Politycznego Wojskowej Akademii Technicznej

    Ppłk Gładysz – zastępca ds. politycznych Komendanta Fakultetu Lotniczego Wojskowej Akademii Technicznej, w 1956 wyjechał do Izraela

    Płk Turski – wykładowca Katedry Marksizmu-Leninizmu Wojskowej Akademii Technicznej, w 1956 wyjechał do USA

    Ppłk Wianecki – zastępca ds. politycznych Komendanta Katedry Łączności Wojskowej Akademii Technicznej, w 1956 wyjechał do Kanady

    Ppłk Bergelson – szef Katedry Eksploatacji Czołgów Wojskowej Akademii Technicznej, w 1956 wyjechał do Izraela, lecz osiadł w NRF

    Ppłk A. Lubiński – zastępca szefa Katedry Produkcji i Naprawy Czołgów Wojskowej Akademii Technicznej, odrzucono mu prośbę o wyjazd do Izraela w 1956

    Płk Bochniewicz – Komendant Fakultetu Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Wojskowej Akademii Technicznej, potem Wydziału Mechanicznego, szef Biura Remontów i Eksploatacji Sztabu Generalnego

    Ppłk Nowicki – szef Katedry Marksizmu-Leninizmu Wojskowej Akademii Technicznej po Oksińskim

    Płk Goldsztajn, płk Weiss, płk Wasserman, płk Lajbler – szefowie i zastępcy szefów katedr specjalistycznych Wojskowej Akademii Technicznej

    Płk K. Sejneński – redaktor Biuletynu Wojskowej Akademii Technicznej

    Ppłk Lewkowicz – szef biblioteki naukowej i tajnej Wojskowej Akademii Technicznej

    Gen. T. Naumienko – szef Służby Topograficznej Wojska Polskiego

    Gen. M. Graniewski (Gutaker) – Główny Inspektor Planowania i Techniki, zastępca szefa Sztabu Generalnego

    Płk Rawski, Szpejzer – szef Służby Technicznej Wojsk Pancernych

    Płk B. Szubicz – szef wojskowego budownictwa specjalnego

    Płk B. Bochenek – szef Katedry Eksploatacji i Produkcji Samolotów Wojskowej Akademii Technicznej, sekretarz Naukowego Departamentu Wojskowego Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego

    Płk K. Leśniak – komendant Fakultetu Artyleryjskiego Wojskowej Akademii Technicznej, szef Delegatury Wojskowej PAN

    Płk M. Kochański (Kochane) – szef Biura Wojskowego Komitetu Nauki i Techniki

    Admirał Wiśniewski – dowódca Marynarki Wojennej, następnie wiceminister żeglugi, dyplomata w Zjednoczonej Republice Arabskiej

    Gen. Frey-Bielecki – dowódca Wojsk Lotniczych

    Płk Aumer – zastępca ds. politycznych dowódcy Wojsk Lotniczych

    Cynkin – dowódca korpusu lotniczego

    Płk Zygier – zastępca dowódcy ds. politycznych dowódcy korpusu lotniczego, kierownik studium wojskowego na Politechnice Warszawskiej

    Prof. Woliński – Dziekan Wydziału Historycznego Wojskowej Akademii Politycznej

    Płk Halicz – szef Katedry Historii Polski

    Płk Pawłowski – zastępca szefa Katedry Historii Polski

    Prof. Bazylow – szef Katedry Historii Powszechnej

    Płk Wachtel – szef Katedry Psychologii

    Prof. Wiatr – szef Katedry Socjologii, opiekun klubu „Babel”, przyjaciel Z. Baumana

    Ppłk Reiss – szef Katedry Doktryn Politycznych

    Doc. dr Chechliński – Dziekan Wydziału Ekonomicznego

    Prof. Brus – szef Katedry Ekonomii Politycznej

    Doc. dr Rajkowski – szef Ośrodka Badań Społecznych Wojska Polskiego, stypendysta Rockeffelera

    Płk E. Malczewski – szef Katedry Pracy Partyjnej, szef Zarządu Organizacyjnego GZP WP

    Płk Hoffman – zastępca Komendanta Wojskowej Akademii Politycznej

    Płk Jakub Szlifersztajn – szef Katedry Nauk Politycznych Akademii Sztabu Generalnego, kierownik Zespołu Lektorskiego Zarządu Politycznego Inspektoratu Lotnictwa

    V. Informacja Wojskowa

    Płk. Jan Rutkowski – szef GZI do 1947

    Płk. Stefan Kuhl – szef Głównego Zarządu Informacji WP od 25 kwietnia 1947 do 6 czerwca 1950

    Płk. Jan Poniedzielnikow, płk. F. Bycan – zastępcy szefa GZI

    Michał Chęciński – funkcjonariusz IW i wykładowca Oficerskiej Szkoły Informacji

    płk. Stefan Kuhl

    Zastępcy szefa GZI :

    płk. Adam Gajewski (Odz II)

    płk. Eugeniusz Zadrzyński

    płk. Anatol Fejgin

    płk. Antoni Skulbaszewski

    płk. Jerzy Dobrowolski

    oficerowie zarządów (oddziałów) GZI :

    płk. Curanow (Odz I),

    płk. Ignacy Krzemień (Odz II),

    płk. Jerzy Szerszeń,

    ppłk. Eugeniusz Wyszkowski,

    ppłk. Aleksander Synaj,

    ppłk. Aleksander Andruszewicz,

    ppłk. Naum Lewandowski,

    ppłk. Stefan Sarnowski,

    płk. Stefan Lewkowicz,

    mjr. Jerzy Fonkowicz (Odz III),

    płk. Aleksander Barszczów,

    mjr. Mateusz Frydman,

    ppłk. Wincenty Klupiński (Odz V),

    ppłk. Robert Knapp,

    ppłk. Józef Wargin-Słonieński,

    ppłk. Andrzej Szydłowski,

    mjr. Edward Umer,

    płk. Władysław Halbersztadt,

    mjr. Stanisława Sowińska,

    ppłk. Anatol Leszczyński,

    płk. Isser Rabinowicz,

    płk. Aleksander Kokoszyn (Odz I),

    płk. Władysław Kochan (Odz IV)

    Podobnie obsadzone były kierownicze stanowiska w Zarządach Informacii Okręgów Wojskowych.

    Po rozwiązaniu Głównego Zarządu Informacji, została powołana w lutym 1957 Wojskowa Służba Wewnętrzna. Zwolnieni z organów informacji żydowscy zbrodniarze otrzymali eksponowane stanowiska w administracji panstwowej, dyplomacji itd.
    Płk. Stefan Kuhl został mianowany wiceministrem,

    płk. Ignacy Krzemień został sekretarzem ambasady PRL w Sofii,

    płk. Bolesław Jeleń został ambasadorem PRL w Meksyku,

    płk. Jerzy Dobrowolski został szefem Departamentu Kadr MON,

    płk. Józef Maruszewicz i ppłk. Władysław Godlewski zostali kierowniczymi pracownikami w Orbisie,

    ppłk. Leopold Cetkin został pracownikiem misji handlowej PRL w Moskwie,

    mjr. Aleksander Mirecki i mjr. Jerzy Żukowski zostali zatrudnieni w dziennikarstwie.

    Adam Meller – pracownik Informacji Wojskowej, a następnie dyplomata do roku 1968

    Mjr. Izaak Maciechowski – od początku 1946 do jesieni 1952 pełnił służbę w GZI na stanowisku oficera śledczego. Jesienią 1952 został przeniesiony do rezerwy ze względu na zły stan zdrowia. W latach 1949-1952 Maciechowski prowadził wspólnie z innymi śledztwo w sprawie spisku w wojsku

    Płk. Marian Cimoszewicz – Goldstein – oficer IW w Wojskowej Akademii Technicznej, w 1951 roku na jego rozkaz aresztowano komendanta Wojskowej Akademii Technicznej oraz kilkunastu oficerów pracujacych na tej uczelni, którzy wcześniej byli w Armii Krajowej

    Płk. Władysław Kochan – szef Zarządu Śledczego GZI w okresie lipiec 1948 – maj 1954. Oficer Informacji od grudnia 1944, zastępca szefa Informacji Marynarki Wojojennej do maja 1947, szef Informacji w Poznaniu do lipca 1948, zastępca szefa GZI do listopada 1954, członek partii od 1944

    Ppłk. Mieczysław Notkowski – oficer śledczy do spraw szczególnej wagi w GZI (maj 1950 – styczeń 1959), zastępca szefa Zarządu Śledczego GZI (styczeń 1951 – lipiec 1955), oficer Informacji od 1945, członek partii, funkcjonariusz Informacji Wojskowej Okręgu III

    Ppłk. Mateusz Frydman – szef Sekcji Śledczej Informacji w Bydgoszczy (1946 i 1947), zastępca szefa Wydziału Śledczego GZI (1948 – czerwiec 1951), szef Wydziału Specjalnego GZI (czerwiec 1951 – kwiecień 1953), członek partii, członek Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego

    Płk. Ignacy Krzemień – zastępca szefa II Oddziału GZI (sierpień 1945 – grudzień 1945), szef II Oddziału GZI (grudzień 1945 – grudzień 1950), szef I Oddziału GZI (grudzień 1950 – grudzień 1952)

    Płk. Jerzy Szerszeń – zastępca szefa Zarządu Informacji Okręgu Pomorskiego (listopad 1947 – czerwiec 1949), szef Zarządu Informacji Okręgu Pomorskiego (maj 1948 – maj 1949), szef Zarządu Informacji Lotnictwa (maj 1949 – lipiec 1949), szef Zarządu Informacji Warszawskiego Okręgu Wojskowego (lipiec 1949 – sierpień 1951), szef Zarządu Marynarki Wojennej (lipiec 1951 – maj 1954), szef Oddziału I GZI (od maja 1954 do zniesienia GZI)

    Płk. Antoni Skulbaszewski – zastępca szefa GZI (sierpień 1950 – sierpień 1954), poprzednio naczelny prokurator wojskowy (1948 – październik 1950)

    płk. Antoni Skulbaszewski

    Kpt. Zygmunt Lindauer – pracę w organach Informacji rozpoczął w 1945 r. jako oficer śledczy GZI, później pracował jako zastępca szefa Zarządu Informacji Marynarki Wojennej, następnie jako Szef Informacji w Poznaniu i od sierpnia 1948 jako Szef Oddziału Śledczego GZI. Jesienią 1954 r. został zwolniony ze stanowiska zastępcy szefa GZI do rezerwy

    Mjr. Włodzimierz Mosiejczuk – były oficer 3 Dywizji Piechoty

    Stanisław Laufer – Informacja 9 DP

    oficerowie śledczy Informacji Wojskowej

    kpt. Anatol Borel,
    kpt. Marian Urbaniak,
    kpt. Józef Kulak,
    kpt. Michał Stern,
    por. Kazimierz Turczyński,
    kpt. Mikołaj Kulik
    ppor. Gieca

    Z pełnym poszanowaniem i respektem dla autorów, wydawców i praw autorskich, w dzisiejszych czasach powszechnego przemilczania i fałszowania historii i faktów historycznych, uważamy za szczególnie ważną powinność i obowiązek rozpowszechniania informacji, celem edukacji i uświadamiania, oraz bezpardonowej walki z owymi przemilczeniami i fałszami.

  23. Kapsel said

    ….Kościół prowadził i prowadzi dialog w ramach tego samego ekumenizmu nie tylko z odszczepieńcami ale i z judaizmem, jak również z homoseksualizmem, o czym ostatnio abp. Nycz powiedział.
    A czyni tak dlatego,że sam Chrystus spotykał się a nawet obiadował z celnikami i nierządnicami…..

    https://dzieckonmp.files.wordpress.com/2014/10/kij.jpg?w=750&h=450

  24. Kapsel said

    ad. 23

    …..jak również z homoseksualizmem, o czym ostatnio abp. Nycz powiedział….

    a w którym miejscu Ewangelii jest o tym że Jezus też prowadził dialog z homoseksualistami ?

    ….A czyni tak dlatego,że sam Chrystus spotykał się a nawet obiadował z celnikami i nierządnicami…..

    Historię celnika Mateusza dobrze znamy a gdzie to jest o obiadowaniu z nierządnicami ?
    Ile było tych obiadów i ile było tych nierządnic ?

    ….Pasterz potrzebuje kija przeciwko dzikim zwierzętom, które chcą wedrzeć się do stada; przeciwko rozbójnikom, którzy szukają swego łupu. Obok kija jest laska, który niesie wsparcie i pomaga przejść trudne odcinki drogi. Obie te rzeczy należą także do posługi Kościoła, do posługi kapłana. >b>Również Kościół musi używać kija pasterza, kija, którym broni wiary przed fałszerzami, przed kierunkami, które są w rzeczywistości dezorientacją. Właśnie użycie kija może być posługą miłości. Dziś widzimy, że nie jest to miłość, kiedy toleruje się zachowania niegodne życia kapłańskiego. Jak również nie chodzi o miłość, gdy pozwala się szerzyć herezji, wypaczeniu i zniszczeniu wiary, jak gdybyśmy samodzielnie wynaleźli wiarę. Jak gdyby nie była już darem Boga, cenna perłą, której nie damy sobie wyrwać. Jednocześnie jednak kij musi stale na nowo stawać się laską pasterza – laską, która pomoże ludziom iść po trudnych ścieżkach i postępować za Panem.

  25. Arit said

    Gomulka o tym wiedzial…ale albo ich sie bal albo musial sluchac rozkazow z Moskwy.
    Zona – zydowka przywieziona z zydo-sowietu, siostra Ochaba, byla osoba prowadzaca.

  26. aga said

    ad.Kapsel
    Ratzinger nie ucieszyłby się z takich heretyckich i schizmatyckich cytatow ze stronek w rodzaju dzieckonomp, które tendencyjnie zestawiają wypowiedzi papieży aby je sobie przeicwstawiać.
    A w konsekwencji zamierzają zdyskredytować aktualnego papieża Franciszka którego on darzy szacunkiem.I POSŁUSZEŃSTWEM., chociaz rozumiem, że dla skażonych prawosławnym myśleniem duracziszkow – tradsów to trudne do pojęcia 😉

    „Jak również nie chodzi o miłość, gdy pozwala się szerzyć herezji, wypaczeniu i zniszczeniu wiary, jak gdybyśmy samodzielnie wynaleźli wiarę” –

    a nie wydaje się panu, że to stwierdzenie dotyczy nie tylko buntowników z lewej strony burty Łodzi Piotrowej ale i z prawej ?

  27. aga said

    ad.26
    Apropos’ herezji dzieckonomp

    Krytykantom Papieża Franciszka, umywającemu nogi kobietom i czyniącemu to w więzieniu – fakty, zadziwiające fakty… Paweł VI, Jan Paweł II, Benedykt XVI
    Opublikowano 30 Marzec 2013 by wobroniewiary

    Dziękuję Ci Boże, że swoim wpisem mogę pokazać choć odrobinę Prawdy i wspomnieć tu jeszcze innych Papieży – Pawła VI, bł. Jana Pawła II, Benedykta XVI
    Pamiętajmy, że Prawda nas wyzwoli i mamy jej bronić zawsze i wszędzie – w Wielki Piątek, w Wielką Sobotę, w poranek Zmartwychwstania i w każdy inny.
    Papież jeszcze jako kardynał obmywał stopy kobietom (patrz niżej) i nie tylko on odprawiał to wielkoczwartkowe nabożeństwo poza murami Watykanu – czynił to Papież Paweł VI (na terenie huty), a zakład karny Casal del Marmo w Rzymie odwiedzali i odprawiali tam nabożeństwo dwaj poprzednicy Papieża Franciszka – bł. Jan Paweł II i Benedykt XVI (!)

    Papież Franciszek zanim został Papieżem – pierwej był zwykłym kapłanem, biskupem, kardynałem. Już wtedy umywał nogi kobietom – gdzie wtedy była „Maria z Irlandii” ze swoim „nikczemnym gestem zgorszenia” i gdzie był jej propagator „dzieckonmp”, ze swoim „Blogiem Pokoju” ???

    Wielki Czwartek 2005 roku – Kardynał Bergoglio obmywa stopy jednej z pacjentek szpitala położniczego w Buenos Aires

    http://wobroniewiaryitradycji.wordpress.com/2013/03/30/krytykantom-papieza-franciszka-umywajacemu-nogi-ko bietom-i-czyniacemu-to-w-wiezieniu-fakty-zadziwiaj ace-fakty-pawel-vi-jan-pawel-ii-benedykt-xvi/

  28. aga said

    Na zakończenie Roku Kapłańskiego Benedykt XVI wręczył kapłanom kij i katechizm. Z takim apologetycznym „uzbrojeniem” wysłał ich na front.

    Papieża nawiązywał w dzisiejszej homilii do Psalmu 23. Zatrzymał sie między innymi przy słowach: Twój kij i laska pasterska są moją pociechą. Pasterz potrzebie kija by bronić stado przed dzikimi zwierzętami i przed bandytami. Potrzebuje także laski pasterskiej, która stanowi podporę i pomaga stawiać kroki na trudnych terenach.

    Przechodząc z biblijnego obrazu do rzeczywistość, Papież powiedział, że również Kościół potrzebuje kija. Potrzebują go kapłani. Bez niego nie są w stanie wypełniać pasterskich zadań ani prawdziwie kochać. Nieraz bowiem użycie kija może być służbą miłości.

    Kij w rękach kapłana ma oznaczać zasadę „zero tolerancji” względem zachowań niegodnych kapłańskiego życia. Ma służyć także do ochrony wiary przed fałszerzami, przed kierunkami, które są w rzeczywistości dezorientacją. Ksiądz musi mieć odwagę „uderzyć” słowem. Jego powołanie i związana z nim odpowiedzialność, wymaga nieraz jasnych o odważnych słów, które przeciwstawią się herezji. Nie pozwolą jej rozmnażać się, wprowadzać w błąd i dezintegrować wiary. Trzeba jednak pamiętać, że ostrze apologetycznego kija ma być skierowany przeciw herezji a nie człowiekowi. Bo kij ma być równocześnie pasterską laską. Taką, która pomaga człowiekowi iść po trudnych ścieżkach wiary i naśladować Chrystusa.

    Jednak jak się połapać w gąszczu dzisiejszej poglądów teologicznych? Skąd czerpać pewność, gdzie leży prawda? Jak odróżnić prawdziwą teologię, która zbliża do Boga i pomaga poznawać Go i kochać od tej fałszywej, która wyrasta z arogancji rozumu, nie karmi wiary i zaciemnia obecność Boga? Podczas wczorajszego czuwania modlitewnego Benedykt XVI odpowiedział na te pytania. Polecił kapłanom lekturę Katechizmu Kościoła Katolickiego zredagowanego za pontyfikatu Jana Pawła II. Katechizm jest pewnym źródłem dla pasterzy i bezpiecznym pastwiskiem dla owiec.

    Zamknięcie Roku Kapłańskiego zaistnieje w mass media zapewne tylko przez pryzmat liczby (15 tysięcy) oraz „prośby o przebaczenie”. Nikt nie wspomni o potrzebie kapłanów – apologetów z pasterskim kijem i katechizmem w rękach. To milczenie nie powinno nas ani dziwić, ani obchodzić. Ważne, by księża przyjęli papieskie wskazania, podjęli wyzwania apologii i wyruszyli na front.

    ks. Piotr Studnicki

  29. aga said

    Obiadował, a wieczerzał, biesiadował może byc?…chi, chii
    zapomniałam ,że pan z tych co to liczy frędzle u filakterii lub czyha aby pochwycic na słowie

    „Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną”-Ap. św. Jana.

    Oto do Jezusa zbliżali się wszyscy grzesznicy i celnicy (Łk 15,1

    A wszyscy, widząc to, szemrali: Do grzesznika poszedł w gościnę –

    celnicy, nierządnice,poganie –

    jak widac faryzeusze maja z tym problem od 2000 lat. Równiez ci współczesni czyli tradsi, którzy owszem zaczytuja się we wrogich awanturniczych i schizmatyckich portalach buntujących przeciwko Rzymowi ale nie znaja nie tylko Magisterium ale chociażby Katechizmu ale nawet Ewangelii.
    Panie Kapsel niech pan idzie na katechezę do jakiegos kaplana nie kryptoschizmatyckiego ale mocnego w egzegezie.

    Imię Mateusz pochodzi od hebrajskie­go Mattaj lub Mattanja i oznacza „dar Boga”. Właśnie jako na dar Boga dla nas możemy dziś patrzeć na św. Mateusza, Apostoła i autora pierwszej Ewangelii. Jednak powołanie do grona najbliższych uczniów Jezusa tego celnika z Kafarnaum wywołało prawdziwy skandal.

    albo przynajmniej weźmie sobie do serca to i zastosuje się do zacytowanego przez siebie Benedykta XVI,który

    „Polecił kapłanom lekturę Katechizmu Kościoła Katolickiego zredagowanego za pontyfikatu Jana Pawła II. Katechizm jest pewnym źródłem dla pasterzy i bezpiecznym pastwiskiem dla owiec.”.

    Może pan się dowie co znaczyło w ówczesnym Izraelu „celnicy, prostytutki, poganie” – a znaczyło ni mniej ni więcej tylko najwięksi grzesznicy.

    I doprawdy nie wiem dlaczego z grupy największych grzeszników chciałby pan wyłączyć homoseksualistów?

    Więc musze pana zmartwic ale jeden z największych apologetów KK w XX/XXIw. – ten sam,który przeprowadzał m.inn. wywiad ze Sw. Janem Pawłem Wielkim a także Benedyktem XVI, – Vittorio Messori na podstawie Dz.Ap. stwierdził,że prawdopodobnie pierwszym nawróconym poganinem był właśnie homoseksualista – a to skandal dopiero, nieprawdaż?!
    Tak Ewangelia to jest wciąż skandal i dla żydów i dla pogan dla ochrzczonych pogan też…..

  30. aga said

    Imię Mateusz pochodzi od hebrajskie­go Mattaj lub Mattanja i oznacza „dar Boga”. Właśnie jako na dar Boga dla nas możemy dziś patrzeć na św. Mateusza, Apostoła i autora pierwszej Ewangelii. Jednak powołanie do grona najbliższych uczniów Jezusa tego celnika z Kafarnaum wywołało prawdziwy skandal.

    Celnik.

    W czasach Jezusa cel­nicy, czyli pobierający podatki i różnego rodzaju opłaty, byli znienawidzeni przez społeczność Izraela jako zdrajcy i kolaboranci. Należeli oni do kategorii publicznych grzeszników, ucieleśniali wszystko, co można powiedzieć o czło­wieku najbardziej godnym pogardy. Każdy celnik mu­siał wykupić od Rzymian prawo pobie­rania podatków i opłat, narzuconych przez okupanta, po czym starał się odzy­skać wpłaconą kwotę z jak najwyższym procentem, stanowiącym jego zarobek. Celnicy byli więc uważani za zdzierców i oszustów, a z powodu współpracy z oku­pantem za zdrajców.

    Dlatego jednym tchem wymieniano ich obok prostytutek, cudzołożników i pogan (Mt 9,11; 11,19; 18,17; 21,31). Bardzo negatywnie o cel­nikach wypowiadali się już antyczni pi­sarze greccy. Na przykład Plutarch po­równał ich do „snu, który pozbawia nas połowy naszego życia”, a inni obraźliwie nazywali ich „psami, które wysysają wszystko, nic nie dając w zamian”. Nie dziwi zatem, że wielu rabinów żydowskich uważało za rzecz niemoż­liwą, aby jakiś celnik mógł być uspra­wiedliwiony! Zdumienie zatem musiało wzbudzać to, że ktoś taki został towarzy­szem słynnego Nauczy­ciela z Nazaretu!

    Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i zasiadło wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?” On, usłyszawszy to, rzekł: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”. Mt 9,9-13

    Mateusz – celnik, w domu którego spotykać można było grzeszników i celników (…) – jakim sposobem doszedł on do tej wielkiej świętości Apostoła i męczennika? (…)

    z tym pytanie pana zostawiam.

  31. Kapsel said

    …..z tym pytanie pana zostawiam….

    a ja z melodią

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d blogerów lubi to: