Wirtualna Polonia

“-Wyśmiewani za niemodny patriotyzm, wierni Bogu i ojczyźnie podnieśliśmy głowy.”

Adolf Hitler: Moja walka. (część VI)

Posted by Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia w dniu 2016-02-08

2b5d6-o-adolf-hitler-570.

Tytuł oryginału Ι
Mein Kampf
Tłumaczenie
Irena Puchalska
Piotr Marszałek

 

 

ROZDZIAŁ VII – Rewolucja

i

ROZDZIAŁ VIII – Początki mojej działalności politycznej

.

ROZDZIAŁ VII

Rewolucja

W lecie 1915 roku wrogowie zaczęli zrzucać na nas z powietrza ulotki.

Ich treść mimo różnic w formie prawie zawsze była taka sama: nędza w Niemczech staje się coraz większa, wojna nigdy się nie skończy, a nadzieje na wygranie są coraz mniejsze. Naród w ojczyźnie tęskni za pokojem, ale zarówno „militaryzm” jak i Kaiser nie pozwalają na to. Cały świat – dobrze o tym wiedząc – nie prowadzi wojny przeciwko narodowi niemieckiemu, lecz wyłącznie przeciwko człowiekowi, który sam ponosi odpowiedzialność -przeciwko cesarzowi. Dlatego wojny nie zakończy się, aż ten wróg pokoju nie ustąpi. Liberalne i demokratyczne narody po zakończeniu wojny przyjmą naród niemiecki do związku światowego pokoju, którego gwarantem będzie zniszczenie „pruskiego militaryzmu”.

Większość ludzi po prostu śmiała się z tych pokus.

Jednak na jeden punkt tego rodzaju propagandy należało zwrócić uwagę. Na każdym odcinku frontu, gdzie znajdowali się Bawarczycy, zniechęcano ich do Prus zapewniając, że tylko Prusy były winne wojnie, że alianci nie czują absolutnie żadnej wrogości, zwłaszcza do Bawarczyków, nie można jednak pomóc im tak długo, jak długo służyć będą pruskiemu militaryzmowi i za nich ” wyciągać z ognia kasztany”.

Już w 1915 roku ten sposób przekonywania zaczął dawać wyraźnie rezultaty. Wśród żołnierzy wzrastała niechęć do Prus. Była ona całkiem widoczna, ale władze nawet raz nie przeciwstawiły się temu.

W 1916 roku nie było już potrzeby rozrzucania przez wroga ulotek z powietrza, ponieważ podobny, bezpośredni wpływ na żołnierzy miały listy pełne skarg, przychodzące z domu na front. Głupie listy pisane przez Niemki kosztowały życie setek tysięcy mężczyzn w najbliższym czasie.

To  było już  szkodliwe  zjawisko.   Przeklinano  front,   gderano  i  okazywano niezadowolenie i rozgoryczenie – czasami słuszne. Podczas gdy żołnierze głodowali i cierpieli, ich rodziny siedziały w domach w ubóstwie, a równocześnie inni posiadali więcej niż było im to potrzebne i hulali. Nawet na froncie nie wszystko było w tym względzie jak należy.

Kryzys szybko wzrastał, ale to były sprawy „domowe”. Ten sam człowiek, który gderał i narzekał, w kilka minut później w milczeniu wykonywał swe obowiązki, jakby to było zupełnie naturalne. Ci, którzy jeszcze przed chwilą dawali upust rozgoryczeniu, teraz zajmowali miejsca w okopach, jakby los Niemiec zależał od tych kilkuset metrów dziur pełnych błota. To była stara, wciąż wspaniała, armia bohaterów.

W październiku 1916 roku zostałem ranny, ale szczęśliwie przeniesiony na tyły i przetransportowany do Niemiec kolejowym ambulansem. Minęły dwa lata, odkąd ostatni raz widziałem swoją ojczyznę. W takich okolicznościach dostałem się do szpitala w pobliżu Berlina. Co za zmiana!

Niestety, także pod innym względem był to zupełnie nowy świat. Duch armii frontowej był tu niewidoczny. Po raz pierwszy spotkałem się z czymś, co było niedopuszczalne na froncie – chwalenie się własnym tchórzostwem.

Gdy tylko mogłem znów chodzić, otrzymałem pozwolenie na wyjazd do Berlina. Wszędzie widoczna była nędza. Milionowe miasto głodowało, rozgoryczenie było ogromne. W wielu domach, które odwiedzali żołnierze, panował ten sam nastrój, co w szpitalu. Można było odnieść wrażenie, że te typy celowo szukały takich miejsc, aby popisywać się swoimi poglądami.

W Monachium warunki były dużo gorsze. Po wyleczeniu i zwolnieniu ze szpitala wysłano mnie do batalionu rezerwy. Z trudnością rozpoznawałem to miasto. Gniew, rozgoryczenie i przekleństwa, gdziekolwiek poszedłem. Żołnierze powracający z frontu mieli pewne dziwactwa wynikające z ich służby, zupełnie niezrozumiałe dla dowódców jednostek rezerwowych, ale były oczywiste dla oficerów, którzy dopiero co powrócili z frontu. Szacunek dla nich był zupełnie inny, niż dla oficerów pozostających na tyłach. Poza tymi wyjątkami nastrój ogólnie był kiepski. Unikanie służby wojskowej uznawano za oznakę wyższej inteligencji, poświęcenie obowiązkom – za oznakę słabości i ograniczoności umysłu. Kancelarie były pełne Żydów. Prawie każdy urzędnik był Żydem, prawie każdy Żyd – urzędnikiem. Byłem zdumiony tą masą kombatantów wybranego narodu i nie mogłem się powstrzymać od porównania ich z niewielką ilością na froncie.

Jeszcze gorzej wyglądało to w gospodarce. Tutaj naród żydowski stał się faktycznie „niezastąpiony”

Strajk zaopatrzenia końcem 1917 roku nie dał spodziewanych rezultatów, załamał się zbyt szybko z powodu braku amunicji i skazał armię na klęskę. Ale jakże wielkie były moralne krzywdy, które wyrządził!

Po pierwsze, o co walczyła armia, jeżeli nawet naród nie chciał zwycięstwa? Dla kogo były te niesamowite ofiary i wyrzeczenia? Żołnierz musi walczyć o zwycięstwo, a w ojczyźnie strajk przeciwko niemu! Po drugie, jaki to miało wpływ na wroga?

W zimie 1917-1918 roku Ciemne chmury pokryły horyzont świata aliantów.

Zniknęły wszelkie nadzieje związane z Rosją. Sojusznik, który złożył największe krwawe ofiary na ołtarzu wspólnych interesów, był u kresu sił i leżał zdany na łaskę silnego napastnika. Strach i obawa wkradały się w serca żołnierzy, do tej pory ślepo wierzących w zwycięstwo. Obawiano się nadchodzącej wiosny. Jeżeli do tej pory nie udało się pokonać Niemców, chociaż mogli tylko część swoich sił umieścić na froncie zachodnim, to jak teraz mogli liczyć na zwycięstwo, gdy cała siła tego potężnego państwa bohaterów zjednoczyła się do ataku przeciwko Zachodowi?

W chwili, gdy niemieckie dywizje otrzymały ostatnie rozkazy przed wielkim atakiem, wybuchł w Niemczech strajk generalny. Świat osłupiał!

Brytyjska, francuska i amerykańska prasa zaczęły siać przekonanie w sercach swych czytelników o wybuchu rewolucji w Niemczech równocześnie używając nadzwyczajnej inteligentnej propagandy do pobudzania swoich wojsk na froncie.

Niemcy w przededniu rewolucji! Nieuniknione zwycięstwo aliantów! To było najlepsze lekarstwo, by postawić na nogi chwiejącego się Tom m y lub Poilu.

To wszystko było rezultatem strajku zaopatrzeniowego. Przywrócił on wiarę w zwycięstwo wrogim narodom – w konsekwencji tysiące niemieckich żołnierzy zapłaciło za to krwią. Inicjatorem tego haniebnego strajku byli ci, którzy spodziewali się otrzymać najlepsze posady w zrewolucjonizowanych Niemczech.

Miałem szczęście brać udział w pierwszych dwóch i ostatniej ofensywie. Zrobiły one na mnie największe wrażenie, jakiego kiedykolwiek doznałem w życiu, największe, ponieważ w ostatnim czasie wojna straciła defensywny charakter i stała się ofensywna, jak w 1914 roku.

W środku lata 191 8 roku na froncie nie było czym oddychać. W ojczyźnie trwały spory. O co? W różnych jednostkach armii słyszało się różne pogłoski. Wydawało się, że wojna znowu jest beznadziejna i tylko głupcy mogli sądzić, że możemy wygrać.

Nie było narodu, tylko kapitaliści i monarcha byli zainteresowani tym stanem rzeczy. Były wiadomości z ojczyzny i dyskusje na froncie.

Z początku front zareagował na to bardzo słabo. Cóż znaczyło dla nas prawo głosowania? Czy to było to, o co walczyliśmy od czterech lat? Na froncie niewiele uwagi zwracano na nowe cele wojenne panów: Eberta, Scheidemanna, Bartha, Liebknechta, etc. Niezrozumiałe było, dlaczego ci, którzy uchylali się od służby, mieli prawo przypisywać sobie kontrolę państwa nad armią.

Moje własne polityczne wyobrażenia były stałe. Nienawidziłem od początku tego całego gangu partyjnych najemników, którzy zdradzali naród. Widziałem jasno, że ta banda nie myślała naprawdę o dobru narodu, ale o napełnianiu swoich własnych brzuchów. A tym, że była gotowa poświęcić dla tego celu cały naród i dopuścić do upadku Niemiec, jeżeli to było dla niej korzystne, zasłużyła sobie na powieszenie na moich oczach. Czynić zadość ich życzeniom oznaczało poświęcić interesy klasy pracującej dla korzyści złodziei. W ten sam sposób wciąż jeszcze myślała większa część armii.

W sierpniu i wrześniu zaczęły się uwidaczniać coraz częściej oznaki rozkładu, chociaż efektów ataku wroga nie można było porównywać z przerażeniem naszych oddziałów bojowych. W porównaniu z nimi bitwy nad Sommą i we Flandrii były wspomnieniem przerażającej przeszłości.

Końcem września moja dywizja po raz trzeci zajęła pozycję, którą mój regiment szturmował, gdy byliśmy jeszcze młodymi ochotnikami. Co za wspomnienia?

Teraz, jesienią 1918 roku, ludzie byli zupełnie inni, często odbywały się w oddziałach dyskusje polityczne. Trucizna z ojczyzny zaczęła działać i tu, tak ja wszędzie. Młodzi rezerwiści zupełnie zawiedli. Przybywali prosto z ojczyzny.

W nocy z trzynastego na czternastego października Brytyjczycy zaatakowali gazem trującym na froncie południowym przed Ypres. Wieczorem trzynastego października byliśmy wciąż na wzgórzu, na południe od Werwik, gdy znaleźliśmy się pod huraganowym ogniem trwającym kilkanaście godzin, kontynuowanym z różnym natężeniem przez całą noc. Około północy znaczna część nas odpadła – niektórzy na zawsze. Nad ranem poczułem ból, który narastał z każdym kwadransem, a około siódmej chwiejąc się na nogach, z piekącym bólem w oczach szedłem z ostatnim meldunkiem na tej wojnie.

Po kilku godzinach moje oczy zmieniły się w rozżarzone węgle i wszystko wokół mnie ogarnęła ciemność. Zostałem wysłany do szpitala w Pasewalk na Pomorzu i tam też szerzyłem rewolucję.

Ciągle nadchodziły złe wieści z marynarki wojennej, w której podobno panował ferment, ale nie sądziłem, aby obejmował większą liczbę ludzi, przypisywałem to raczej chorej wyobraźni kilku młodych. W szpitalu wszyscy rozmawiali o zakończeniu wojny, mieli nadzieję, że szybko nadejdzie, ale nikt nie wyobrażał sobie, że nastąpi to natychmiast. Nie byłem w stanie czytać gazet.

Napięcie wzrosło w listopadzie. Pewnego dnia nagle i niespodziewanie nadeszła katastrofa. Na ciężarówkach przybyli marynarze nawołujący do buntu. Przywódcami tej walki o ” wolność, piękno i godność” naszego narodu było kilku młodych Żydów. Żaden z nich nigdy nie był na froncie.

Następne dni były najgorszymi w moim życiu. Pogłoski stawały się coraz bardziej wiarygodne. To, co wydawało mi się lokalną sprawą, było najwyraźniej powszechną rewolucją. Na domiar złego jeszcze z frontu nadchodziły rozpaczliwe wieści. Chciano kapitulować. Tak. Czy to było możliwe?

Dziesiątego listopada przyszedł do szpitala na krótką rozmowę stary pastor; od niego dowiedzieliśmy się wszystkiego.

Czułem się głęboko przejęty. Ten stary, dobry człowiek drżał, jak się wydawało, gdy mówił nam, że Hohenzolernowie nie będą dłużej nosić korony niemieckiego imperium i że ojczyzna stanie się republiką. Więc wszystko było na próżno. Wszystkie ofiary i cała nędza, głód i pragnienie przez nie kończące się miesiące poszły na marne, na próżno były wszystkie godziny, które spędziliśmy na wypełnianiu obowiązków, ogarnięci strachem przed śmiercią, na darmo śmierć dwóch milionów ludzi.

A nasz kraj?

Czy była to jedyna ofiara, którą musieliśmy ponieść? Czy w przeszłości Niemcy były mniej warte niż sądziliśmy? Czy nie miały zobowiązań wobec własnej historii? Czy nie byliśmy warci chodzenia w glorii przeszłości? W jakim świetle to zdarzenie będzie przedstawiane przyszłym pokoleniom?

Marni, zdeprawowani kryminaliści.

Im bardziej próbowałem uzyskać jasne spojrzenie na te nadzwyczajne wypadki, tym bardziej było mi wstyd. Czym był ten cały ból oczu w porównaniu z takim nieszczęściem?

To były okropne dni i jeszcze gorsze noce. wiedziałem, że wszystko zostało stracone. Moja nienawiść do organizatorów tych wydarzeń ciągle wzrastała.

Cesarz Wilhelm był pierwszym cesarzem Niemiec, który podał przyjazną dłoń marksistowskim przywódcom, mało dbając o to, że są to łotry bez honoru.

Z Żydami nie ma żadnych porozumień – jest po prostu „to albo to”.

Postanowiłem zostać politykiem.

ROZDZIAŁ VIII Początki mojej działalności politycznej

Z końcem listopada 191 8 roku wróciłem do Monachium. Ponownie wstąpiłem do mojego regimentu, który znajdował się w rękach rad żołnierskich. Cała ta sprawa była dla mnie odpychająca, postanowiłem więc go opuścić tak szybko, jak to tylko było możliwe. W towarzystwie mojego wiernego kolegi z wojny, Emsta Schmidta, przybyłem do Traunstein i pozostałem tam aż do rozwiązania obozu.

W marcu 1919 roku powróciłem do Monachium. Sytuacja była nie do wytrzymania i zmierzała ku dalszemu rozprzestrzenianiu się rewolucji. Śmierć Eisnera tylko przyśpieszyła jej rozwój i doprowadziła w końcu do dyktatury rad, lepiej powiedzieć, do uzyskania przez Żydów przejściowej kontroli, która była celem i ideą tych, co dali początek rewolucji. W tym okresie przez moją głowę przebiegały nie kończące się plany.

W trakcie tej nowej rewolucji swoim postępowaniem ściągnąłem na siebie wrogość Centralnej Rady. Dwudziestego siódmego marca 1919 roku usiłowano mnie aresztować, ale gdy skierowałem swój karabin przeciwko oprawcom, ci trzej młodzieńcy stracili odwagę i wrócili, skąd przyszli.

Kilka dni po oswobodzeniu Monachium wezwano mnie przed komisję i skierowano do Drugiego Regimentu Piechoty. To był mój pierwszy kontakt z bardziej lub mniej czystą polityką.

Kilka tygodni później otrzymałem rozkaz wzięcia udziału w kursie dla członków sił obrony. Jego celem było zapoznanie żołnierzy z zasadami obowiązującymi obywateli państwa. Wartość kursu brała się z faktu, że przez okres jego trwania poznałem kolegów, którzy myśleli tak jak ja i z którymi mogłem dyskutować na temat aktualnej sytuacji. Byliśmy wszyscy mniej lub bardziej przekonani, że Niemcy nie będą w stanie się podnieść z ruiny, która im coraz bardziej zagrażała. Uważaliśmy , że członkowie partii centrum i socjaldemokracji, a także związanych z nimi grup mieszczańsko-narodowych nigdy, nawet z najlepszą wolą, nie będą w stanie naprawić szkody, którą sami wyrządzili zbrodnią listopadową.

W naszym małym kręgu dyskutowaliśmy o powstaniu nowej partii.

Podstawowe zasady, które rozważaliśmy, były później realizowane przez nas w Niemieckiej Partii Robotniczej. Nazwa tego nowego ruchu wskazywała początkowy kierunek penetracji szerokich mas, ponieważ gdyby zabrakło tej jakości, cała praca mogłaby się okazać bezcelowa i zbędna. Tak więc nazwaliśmy ją partią socjalrewolucyjną, gdyż idee socjalne tej nowej organizacji łączyły się z rewolucją.

Była także głębsza przyczyna. Cała uwaga, jaką poświęcałem problemom gospodarczym we wcześniejszym okresie mego życia, skupiała się mniej lub więcej na uboczu problemów socjalnych. Dopiero później rozszerzyłem te granice w wyniku moich rozważań na temat niemieckiej polityki koalicyjnej. Ta ostatnia była w przeważającej części rezultatem błędnej oceny gospodarki i nieokreślonych zasad wyżywienia w przyszłości narodu niemieckiego. Te idee oparte były na twierdzeniu, że w każdym wypadku kapitał jest po prostu wynikiem pracy, a poza tym stanowi – jak sama praca – podstawę korekty wszystkich czynników, które mają zarówno rozwijać, jak i ograniczać ludzką działalność. W tym tkwi narodowe znaczenie kapitału, iż jest całkowicie zależny od wielkości, wolności i siły państwa, to jest narodu: związek ten powoduje, że kapitał dążąc do utrzymania się i rozwoju popiera jednocześnie państwo i naród. To wzajemne powiązanie kapitału z niezależnym państwem zobowiązuje to ostatnie do uczynienia narodu wolnym i silnym.

W ten sposób obowiązek państwa względem kapitału jest stosunkowo prosty i jasny. Po prostu musi ono widzieć, że kapitał pozostaje w służbie państwa i nie otrzyma kontroli ze strony narodu. Zajmując takie stanowisko, państwo mogłoby ograniczyć się do dwóch celów: z jednej strony utrzymania wydajności narodowej i niezależności administracji, a z drugiej -zabezpieczenia socjalnych praw robotników.

Natychmiast po wysłuchaniu pierwszego wykładu Federa w moim mózgu zaświtała myśl, że wreszcie odkryłem drogę do jednej z podstawowych zasad, na której może być stworzona nowa partia.

Szybko zrozumiałem, że to było zagadnienie teoretycznej prawdy o ogromnej ważności dla przyszłości narodu niemieckiego. Ostre odróżnienie giełdowego kapitału od finansów narodu dawało możliwość przeciwstawienia się umiędzynarodowieniu niemieckiej administracji finansowej, bez zagrożenia podstaw narodowej egzystencji w walce przeciwko kapitałowi.

Rozwój Niemiec był dla mnie zbyt oczywisty, abym nie był świadomy, że najcięższa walka nie będzie toczona przeciwko wrogim narodom, ale przeciwko międzynarodowemu kapitałowi.

Wykład Federa wyposażył mnie w doskonały okrzyk bojowy, przydatny w nadchodzącej walce. Ten przypadek, jak również późniejsze wydarzenia, udowodnił, jak poprawne były nasze odczucia w tym okresie. Nie będziemy dłużej wyszydzani przez naszych głupich, burżuazyjnych polityków. Nawet oni teraz rozumieją, jeśli nie kłamią, że międzynarodowy kapitał był nie tylko największym agitatorem wojny, ale nawet teraz, gdy wojna się skończyła, nie szczędzi niczego, by przemienić pokój w piekło.

Dla mnie i dla wszystkich prawdziwych narodowych socjalistów istnieje tylko jedna doktryna: naród i ojczyzna.

Tym, o co musimy walczyć, są bezpieczeństwo istnienia i rozwoju naszej rasy i narodu, wyżywienie jego dzieci i zachowanie czystości krwi, wolność i niezależność ojczyzny, a wtedy nasz naród będzie mógł dojrzeć do wypełnienia misji nałożonej na niego przez Stwórcę Wszechświata. Zacząłem uczyć się na nowo i dopiero teraz prawidłowo zrozumiałem nauki i zamiary Żyda – Karola Marksa. Dopiero teraz właściwie odczytałem jego „Kapitał”, tak samo, jak i walkę socjaldemokracji przeciwko gospodarce narodu i to, że jego celem jest przygotowanie podstaw dominacji prawdziwie międzynarodowego kapitału, finansjery i giełdy.

Z drugiej strony dało to wielkie rezultaty. Pewnego dnia zgłosiłem intencję zabrania głosu w dyskusji. Jeden z uczestników myślał, że złamie lancę wymierzoną w Żydów i zaczął bronić ich w długich wywodach. To pobudziło mnie do przeciwstawienia się. Przytłaczająca większość obecnych stanęła po mojej stronie.

Rezultatem tego – jakkolwiek kilka dni „później było wydanie mi rozkazu wstąpienia do monachijskiego regimentu na stanowisko instruktora.

Dyscyplina wojenna w tym czasie była raczej słaba. Było to następstwem okresu rad żołnierskich.

Teraz mogłem przypisać sobie sukces: w trakcie moich przemówień setki – mało tego – tysiące kolegów zdołałem przywrócić narodowi i ojczyźnie. „Unarodowiłem” oddziały wojskowe i mogłem w ten sposób przyczynić się do wzmocnienia dyscypliny.

Ponadto poznałem wielu kolegów, którzy myśleli tak jak ja, którzy wspólnie ze mną wykładali podstawy nowego ruchu.

cdn w następny poniedziałek

Część 1

Część 2

Część 3

Część 4

Część 5

Komentarzy 5 to “Adolf Hitler: Moja walka. (część VI)”

  1. Trak said

    W porównaniu z „Koranem” a nawet ze „Starym testamentem” ten „Mein Kampf” to – kaszka z mleczkiem. Tam, to się dopiero krew leje i dymią ołtarze.

  2. Wiesiek said

    Brawo Panie Włodku. Super perwersja.

  3. solkraken said

    a co na ten kolejny wpis nt. „Mein Kampf” Pani Krysia? poda admina do sądu w kolonii varschovitz, czy też może w telewiwie???

  4. Frak said

    Podobno Hitler był (ukrytym) pedałem?

  5. Carlos said

    na ploteczki p. Frak, to na plac Nankiera prosze ( jak mowili we Wroclawiu)

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d blogerów lubi to: