Wirtualna Polonia

“-Wyśmiewani za niemodny patriotyzm, wierni Bogu i ojczyźnie podnieśliśmy głowy.”

Adolf Hitler: Moja walka. (część XIII, OSTATNIA)

Posted by Włodek Kuliński - Wirtualna Polonia w dniu 2016-03-28

2b5d6-o-adolf-hitler-570.

Tytuł oryginału Ι
Mein Kampf
Tłumaczenie
Irena Puchalska
Piotr Marszałek

 

ROZDZIAŁ XV – Prawo do samoobrony

PROGRAM NSDAP

Aneks

.

 

 

Kiedy złożyliśmy broń w listopadzie 1918 roku, polityka wkroczyła w nową fazę, z której z całym ludzkim prawdopodobieństwem miała doprowadzić do kompletne) rumy.

Stało się zrozumiałe, że okres czasu pomiędzy 1906 a 1913 rokiem był wystarczający, aby napełnić Prusy, całkiem pokonane nową energią i duchem walki, co zostało zmarnowane i niewykorzystane i w rzeczywistości doprowadziło do jeszcze większego osłabienia naszego państwa. Powodem tego był fakt, że po haniebnym podpisaniu zawieszenia broni nikt nie miał ani energii, ani odwagi, aby przeciwstawić się środkom opresji, które wróg nieustannie podejmował. Był on zbyt przebiegły, aby zażądać zbyt dużo za jednym razem.

Nakazy rozbrojenia czyniące nas politycznie bezsilnymi, następujące po s9bie, gospodarcze spustoszenie mające na celu wytworzenie ducha, który uważałby mediacje generała Davesa za szczyptę szczęścia.

Do zimy 1922-1923 roku wszyscy zdali sobie sprawę z tego, że nawet po zawarciu pokoju Francja pracowała z żelazną determinacją, aby osiągnąć swoje pierwotne, wojenne cele. Nikt nie uwierzy, że przez czteroletni okres najbardziej wyczerpującej walki w swojej historii, Francja przelała tak wiele szlachetnej krwi swojego narodu tylko po to, aby później otrzymać odszkodowanie za wszystkie straty, które poniosła. Alzacja-Lotaryngia same nie wyjaśniłyby energii francuskich przywódców wojennych, jeżeli nie byłoby to już częścią wielkiego politycznego programu przyszłości Francji.

Ten program był następujący: rozdrobnienie Niemiec na związki małych państw. O tym myślała szowinistyczna Francja i dążąc do tego sprzedawała swój naród, aby stał się w rzeczywistości wasalem międzynarodowego Żyda. Niemcy nie upadły z szybkością błyskawicy w listopadzie 19 18 roku. Ale w czasie, gdy katastrofa potęgowała się w domu, armie były głęboko w krajach wroga. Główną troską Francji w tym okresie nie było rozdrobnienie Niemiec, ale raczej pozbycie się niemieckiej armii z Francji i Belgii tak szybko, jak to tylko możliwe. Dlatego najważniejszym zadaniem przywódców w Paryżu, mającym na celu zakończenie wojny, było rozbrojenie niemieckiej armii i zepchnięcie jej w miarę możliwości do Niemiec. Dopiero kiedy to nastąpiło, mogliby skierować swoją uwagę na osiągnięcie własnego, pierwotnego celu wojennego.

Dla Anglii wojna została rzeczywiście wygrana wtedy, kiedy Niemcy zostały zniszczone jako kolonialna i handlowa potęga i sprowadzone do roli państwa o drugorzędnym znaczeniu. Nie miała ona jednak Żadnego interesu w unicestwieniu niemieckiego państwa; faktycznie miała wiele powodów, aby życzyć sobie istnienia przyszłego rywala Francji w Europie. Tak więc Francja musiała czekać na pokój przed przystąpieniem do pracy, pod którą wojna położyła podwaliny, a deklaracja Clemenceau, dla którego pokój był jedynie kontynuacją wojny, uzyskała dodatkowe znaczenie.

Intencje Francji musiały być znane najpóźniej zimą 1922-1923 roku.

W grudniu 1922 roku wydawało się, że sytuacja dla Niemiec znowu staje się groźna. Francja szeroko rozważała nowe środki ucisku i potrzebowała aprobaty dla swojego działania. We Francji żywiono nadzieję, że okupacją Ruhry złamie się w końcu kręgosłup

Niemiec i doprowadzi je do katastrofalnego gospodarczego położenia, w którym byłyby zmuszone przyjąć bardzo ciężkie zobowiązania.

Przez okupację Ruhry los jeszcze raz dał niemieckiemu narodowi szansę domagania się należnego szacunku. To, co na pierwszy rzut oka wydawało się być strasznym nieszczęściem, zawierało przy bliższym spojrzeniu wyjątkowo obiecujące możliwości zakończenia cierpień Niemiec.

Po raz pierwszy Francja prawdziwie i głęboko zraniła Anglię – nie tylko brytyjskich dyplomatów, którzy doprowadzili do sojuszu francuskiego i utrzymywali oraz traktowali go z ostrożną wizją chłodnej kalkulacji, ale także szerokie rzesze narodu. W szczególności świat biznesu poczuł się głęboko poirytowany tym niezmiernym umacnianiem się potęgi Francji na kontynencie. jej okupacja zagłębia węglowego Ruhry pozbawiła Anglię wszystkich sukcesów, jakie uzyskała ona na wojnie, i to marszałek Foch i Francja, którą on reprezentował, a nie czujna i staranna dyplomacja Anglii, byli teraz zwycięzcami. Uczucia Włoch także obróciły się przeciwko Francji. Rzeczywiście, zaraz po zakończeniu wojny ta przyjaźń przestała wyglądać różowo i obróciła się całkowicie w nienawiść. Nadeszła chwila, w które wczorajsi sprzymierzeńcy mogli się już jutro stać wrogami. To, że do tego nie doszło, można zawdzięczał głównie faktowi, że Niemcy nie mieli Envera Pasky’ego, lecz zaledwie Cuno jako kanclerza.

Natomiast na wiosnę 1923 roku, zanim po francuskiej okupacji Ruhry mogłaby nastąpić odbudowa naszej wojskowej potęgi, musiałby być wszczepiony w niemiecki naród nowy duch, umocniona siła jego woli i musieliby być zniszczeni przeciwnicy tej największej siły w narodzie.

Jak rozlew krwi w 191 8 roku był zapłatą za zaniedbania popełnione na przełomie lat 1914 i 1915 – nie zgnieciono wówczas pod nogami marksistowskiego węża – tak samo okropną karą miało być na wiosnę 1923 roku niewykorzystanie oferowanej przez los okazji mającej na celu ostateczne zniszczenie pracy marksistowskich zdrajców i morderców narodu.

Tylko burżuazyjne umysły mogły dojść do niewiarygodnej koncepcji, że marksizm mógłby być inny teraz, niż był, i że kanalie, które przewodziły w 191 8 roku i które potem bez skrupułów wykorzystały dwa miliony poległych jako stopnie do zajęcia miejsc w rządzie, byłyby teraz gotowe świadczyć usługi narodowemu poczuciu prawa. Niewiarygodnym szaleństwem było oczekiwanie na to, że zdrajcy przeobrażą się nagle w bojowników o wolność Niemiec. Nie marzyli o tym! Z takim samym prawdopodobieństwem marksista odwróci się od zdrady jak hiena od padliny!

Sytuacja w 1923 roku była bardzo podobna do tej z 1918 roku.

Pierwszą zasadniczą sprawą każdej formy oporu, na którą by się zdecydowano, było usunięcie marksistowskiej trucizny z ciała naszego narodu. Byłem przekonany, że najważniejszym obowiązkiem każdego prawdziwie narodowego rządu jest szukać i znaleźć siły zdecydowane na walkę prowadzącą do zniszczenia marksizmu i dać tym siłom wolną rękę; nie było ich nadskakiwania szaleństwu „porządku i spokoju” w chwili, kiedy wróg zadawał śmiertelny cios ojczyźnie, a zdrada czaiła się w kraju za każdym rogiem ulicy. Nie, prawdziwie narodowy rząd powinien się opowiadać za niepokojem i nieporządkiem, jeżeli powstający zamęt był jedyną metodą do ostatecznego rozprawienia się z marksistowskimi wrogami naszego narodu.

Ja często błagałem tak zwane nacjonalistyczne partie o to, aby dały losowi wolną rękę i przyznały naszemu ruchowi środki na rozliczenie się z marksizmem; krzyczałem do głuchych. Oni wszyscy myśleli, że wiedzą lepiej, łącznie z szefem sił zbrojnych, aż w końcu sami znaleźli się twarzą w twarz z najbardziej ohydną kapitulacją wszechczasów.

Wtedy zdałem sobie sprawę z tego, że niemiecka burżuazja zakończyła swoją misję i nie może być powoływana do wykonywania dalszych zadań.

W tym okresie, przyznaję to otwarcie, odczuwałem gorący podziw dla wielkiego człowieka z południowych Alp, którego głęboka miłość do swojego narodu nie pozwalała na układanie się z rodzimymi wrogami Włoch i który walczył za pomocą wszystkich możliwych środków i metod, aby ich zniszczyć. To co stawia Mussoliniego w rzędzie wielkich ludzi tego świata, to jego determinacja, aby nie dzielić się Włochami z marksizmem, ale zachować kraj przez wydanie wrogów narodu na zagładę. Jak karłowaci wydają się być w porównaniu z nimi nasi fałszywi mężowie stanu w Niemczech!

Postawa przyjęta przez naszą burżuazję i sposób, w jaki oszczędziła marksizm, zadecydowały już na początku o losie każdej próby aktywnego oporu w Ruhrze.

Szaleństwem było próbować walczyć z Francją, mając pośród nas tego umarłego

wroga.

Nawet na wiosnę 1923 roku łatwo było przewidzieć, co się wydarzy.

Dyskusja o tym, czy była szansa, czy nie na militarny sukces w walce przeciwko Francji, wydaje się bezużyteczną. Gdyby wynikiem niemieckiego działania w sprawie Ruhry było jedynie zniszczenie marksizmu w Niemczech, sukces byłby po naszej stronie. Niemcy raz uwolnione od śmiertelnych wrogów swojego istnienia i przyszłości posiadałyby siłę, której świat nie mógłby już nigdy ponownie zdławić. W dniu, w którym marksizm zostanie rozbity w Niemczech, kajdany naszego narodu zostaną rozkute.

Nigdy bowiem w naszej historii nie zostaliśmy zwyciężeni przez zewnętrzne siły wrogów, ale raczej przez naszą własną deprawację i przez wroga istniejącego w naszym własnym obozie.

Jednakże w wielkiej chwili natchnienia niebiosa podarowały Niemcom wielkiego człowieka – pana Cuno, którego sposób rozumowania był następujący: Francja okupuje Ruhrę; co się tam znajduje? Węgiel.

Nie było nic bardziej oczywistego dla pana Cuno niż przekonanie, że strajk pozbawiłby Francję węgla i że wcześniej czy później opuściliby Ruhrę, ponieważ przedsięwzięcie to nie byłoby opłacalne.

Taki był sposób myślenia tego „znakomitego”, „narodowego „męża stanu .

Dla zorganizowania strajku potrzebowali naturalnie marksistów, ponieważ dotyczył on w pierwszym rzędzie robotników. Dlatego podstawową sprawą było, aby robotnik (w umyśle burżuazyjnego męża stanu takiego jak Cuno jest on synonimem marksisty) znalazł się z pozostałymi Niemcami w zjednoczonym froncie. Marksiści szybko wyszli z ideą: marksistowscy przywódcy potrzebowali pieniędzy Cuno tak bardzo, jak Cuno potrzebował ich dla swojego „zjednoczonego frontu „.

Gdyby pan Cuno w tym momencie, zamiast zachęcać do generalnego strajku w nabywaniu towarów i czynić z tego bazy „zjednoczonego frontu”, zażądał dwóch godzin pracy dodatkowej od każdego Niemca, z oszustwem „zjednoczonego frontu” rozprawiono by się w trzy dni.

Narody nie uzyskują wolności przez nie robienie niczego, ale przez poświęcenie.

Ten tak zwany bierny opór nie mógłby być utrzymywany przez dłuższy czas. Tylko człowiek, który nic nie wie o wojnie, mógłby wyobrażać sobie, że można wyprowadzić armię okupacyjną za pomocą metod tak absurdalnych.

Gdyby Westfalczycy w Ruhrze zdawali sobie sprawę z tego, że armia złożona z osiemdziesięciu czy stu dywizji była gotowa poprzeć ich działania, Francuzi stąpaliby jak na szpilkach.

Zaraz jak tylko marksistowskie związki zawodowe w praktyce napełniły swoje skarbonki datkami Cuno i zdecydowano zmienić ospały, pasywny opór na aktywny atak, czerwona hiena niemal natychmiast wyłamała się z narodowego stada i powróciła do tego, czym zawsze była.

Pan Cuno bez szemrania wycofał się na pokład swoich statków, a Niemcy stały się bogatsze o jeszcze jedno doświadczenie i biedniejsze o jedną wielką nadzieję.

Ale kiedy rozpoczął się fatalny upadek i miała miejsce wstydliwa kapitulacja po poświęceniu miliardowych sum i wielu tysięcy młodych Niemców, którzy tak łatwo uwierzyli obietnicom przywódców Rzeszy oburzenie przeciwko takiej zdradzie naszej nieszczęśliwej ojczyzny wybuchło w płomieniach. W milionach ludzi zajaśniało przekonanie, że tylko radykalne uzdrowienie całego systemu panującego w Niemczech przyniesie ratunek.

W tej książce mogę jedynie powtórzyć ostatnie zda nie mojego przemówienia na wielkim procesie wiosną 1924 roku:

„Chociaż sędziowie tego państwa mogą być szczęśliwi w swoim potępieniu naszych działań, to jednak historia, bogini wyższej prawdy i lepszego prawa uśmiechnie się, gdy rozerwie na kawałki ten wyrok i uwolni nas wszystkich od winy i obowiązku pokuty”.

Nie będę próbował opisywać tu wydarzeń, które doprowadziły i zadecydowały o wypadkach z listopada 1923 roku, ponieważ nie sądzę, aby miało to przynieść jakąkolwiek korzyść na przyszłość i ponieważ rzeczywiście nie ma sensu rozdrapywać ran, które się zaledwie zasklepiły, czy mówić o winach w przypadku osób, z których wszystkie być może w głębi swoich serc pałały miłością do swojego narodu, a które tylko opuściły wspólną drogę lub nie zdołały jej wspólnie ustalić.

 

Aneks

 

OFICJALNY MANIFEST NSDAP W SPRAWIE STANOWISKA PARTII W KWESTII

CHŁOPSKIEJ ORAZ ROLNICTW A

 

  1. ZNACZENIE WARSTWY CHŁOPSKIEJ I ROLNICTWA DLA NIEMIEC

 

Naród niemiecki znaczną część żywności uzyskuje z importu zagranicznych produktów spożywczych. Przed wojną płaciliśmy za ten import naszym eksportem przemysłowym handlem i zagranicznymi depozytami kapitałowymi. Wyni1 wojny położył kres tym możliwościom.

Obecnie za importowaną żywność płacimy najczęściej korzystając z pożyczek zagranicznych, które coraz bardzie wpędzają naród niemiecki w długi u międzynarodowej finansjery udzielającej nam kredytów. Jeżeli to się nie zmieni pauperyzacja narodu niemieckiego będzie się pogłębiać.

Jedyną możliwością uniknięcia takiego uzależnienia je~ zdolność Niemiec do produkcji podstawowych artykułów żywnościowych w ojczyźnie. Dlatego wzrost produkcji niemieckiego rolnictwa jest dla narodu niemieckiego spraw życia i śmierci.

Ponadto ludność wiejska, ekonomicznie zdrowa i wysoce produktywna, jest uosobieniem zdrowia narodu, stanowi jego zaplecze, jeżeli chodzi o młode pokolenia, i jest ostoją jego siły militarnej.

Utrzymanie wydajności pracy rolników, wzrastających liczebnie w ramach ogólnego przyrostu naturalnego, jest podstawowym punktem programu politycznego narodowych socjalistów, ponieważ nasz ruch uważa, że dobrobyt naszej ludności nadejdzie wraz z przyszłymi pokoleniami.

 

  1.   AKTUALNE  ZANIEDBANIA   PAŃSTW  A  WOBEC   WARSTWY   CHŁOPSKIEJ   I

ROLNICTWA

 

Produkcja rolna, mimo iż tkwią w niej możliwości wzrostu, nie może się rozwijać ze względu na powiększające się zadłużenie rolników uniemożliwiające im nabywanie urządzeń koniecznych do uprawy rolnej, a z kolei fakt niewypłacalności gospodarstw rolnych sprawia, że zanikają bodźce do wzrostu produkcji.

Przyczyn, które powodują, że gospodarstwa rolne nie przynoszą wystarczających dochodów, należy szukać:

  1. W aktualnej polityce fiskalnej nadmiernie obciążającej rolnictwo. Ponieważ światowa finansjera żydowska – która w rzeczywistości kontroluje demokrację parlamentarną w Niemczech – pragnie zniszczyć niemieckie rolnictwo i zdać naród niemiecki, a szczególnie klasę robotniczą, na swoją łaskę i niełaskę, dlatego powinnością Partii jest rozstrzygnąć ten problem.
  2. W konkurencyjności pracujących w znacznie korzystniejszych warunkach zagranicznych rolników, których nie trzyma w ryzach polityka wspierająca niemieckie rolnictwo.
  3. W nadmiernych zyskach wielkich pośredników – hurtowników, którzy wpychają się pomiędzy producenta a konsumenta.
  4. W uciążliwych opłatach za energię elektryczną i nawozy sztuczne, które pozostają w rękach Żydów.

Wobec ludzi ubogich, żyjących z pracy na roli, nie można stosować wysokiego opodatkowania. Rolnik jest bowiem zmuszony do zaciągania pożyczek, a następnie płacenia od nich lichwiarskich odsetek. Coraz bardziej ugina się pod ich ciężarem i w końcu zostawia wszystko, co posiada, Żydowskiemu lichwiarzowi.

W ten sposób niemiecka warstwa chłopska podlega procesowi wywłaszczania.

 

  1. KONIECZNOŚĆ PRZESTRZEGANIA PRAWA DO ZIEMI I STWORZENIA POLITYKI ROLNEJ SŁUŻĄCEJ DOBRU NIEMIEC

 

Dopóki niemiecki rząd będzie kontrolowany przez międzynarodowych magnatów finansowych, wspomaganych przez parlamentarny system demokratyczny, nie będzie nadziei na radykalną poprawę warunków życia ludności wiejskiej czy ożywienie rolnictwa. Celem wymienionych sił jest zniszczenie potęgi Niemiec opartej właśnie na ziemi. W nowym i całkowicie odmiennym państwie niemieckim, które chcemy zbudować, rolnicy i rolnictwo uzyskają należne im znaczenie, wynikające z faktu, iż to oni stanowią podporę naprawdę narodowego państwa niemieckiego.

  1. Niemiecka ziemia, zdobyta i broniona przez naród niemiecki, musi służyć temu
    narodowi, podobnie jak dom i środki niezbędne do egzystencji. Wszyscy, którzy posiadają
    ziemię, muszą czynić z niej taki właśnie użytek.
  2. Ziemię mogą posiadać tylko członkowie narodu niemieckiego.
  3. Ziemia, prawnie uzyskana, będzie uważana za ich dziedziczną własność.
    Jednakże prawo do uzyskania własności związane będzie ze zobowiązaniem się do
    korzystania z nil zgodnie z interesem narodu. W tym celu zostaną wyznacz on specjalne
    sądy, w których skład wejdą reprezentanci wszystkich departamentów klasy posiadaczy i
    jeden przedstawiciel państwa.
  4. Niemiecka ziemia nie może stać się przedmiotem finansowych spekulacji ani też
    nie może przynosić właścicielowi dochodów nie wypracowanych przez niego. Ziemię może
    uzyskać tylko osoba, która zdecydowana jest sama ją uprawiać. Dlatego państwo musi
    posiadać prawo pierwokupu ziemi.

Nie wolno zostawiać ziemi na rzecz prywatnych pożyczkodawców. Niezbędne pożyczki na uprawę będą przyznawać rolnikom na łagodnych warunkach organizacje upoważnione przez państwo i samo państwo.

  1. Wysokość opłat należnych państwu za uprawianie ziemi będzie zależeć od jej obszaru i klasy. To będzie jedyna forma opodatkowania własności ziemskiej.
  2. Żadne prawo nie może ustanowić wielkości upraw. Z punktu widzenia naszej polityki demograficznej korzystna jest duża ilość małych i średnich gospodarstw. Jednakże bardzo ważną rolę może odegrać gospodarowanie na wielką skalę i będzie to jak najbardziej korzystne, pod warunkiem, że uda się zachować właściwą proporcję pomiędzy nimi a mniejszymi gospodarstwami.
  3. Zadaniem prawa spadkowego będzie uniemożliwienie podziału własności i akumulacji jej zadłużenia.
  4. Państwo będzie miało prawo przejęcia ziemi, a odpowiednie odszkodowanie zostanie przyznane w następujących wypadkach:
  1. a) gdy ziemia nie znajdzie się w rękach członka narodu,
  2. b) gdy orzeczeniem sądu ziemskiego zostanie stwierdzone, że właściciel wskutek
    złego gospodarowania nie działa w interesie narodowym,
  3. b) w celu osiedlenia na niej rolników nie posiadających ziemi, w przypadku, gdy

właściciel sam jej nie uprawia, d) w innych szczególnie ważnych przypadkach, ze względu na interes narodowy (np. komunikacja, obrona narodowa).

  1. Obowiązkiem państwa jest kolonizacja ziemi będącej w jego dyspozycji, zgodnie z
    planem wynikającym z ważnych względów polityki demograficznej. Osadnicy otrzymają
    ziemię jako dziedziczną własność na warunkach, które zapewnią im byt. Osadnicy będą
    wybrani po dokonaniu oceny ich zawodowych i obywatelskich kwalifikacji. Szczególną troską
    zostaną otoczeni synowie rolników, którzy nie posiadają prawa dziedziczenia.

Kolonizacja wschodnich rubieży ma nadzwyczajne znaczenie. W tym wypadku nie wystarczy samo założenie gospodarstw, konieczne również będzie powstanie miejscowości handlowych powiązanych z nowymi gałęziami przemysłu. Jest to jedyny sposób zapewnienia zbytu mniejszym gospodarstwom, a tym samym zagwarantowania im opłacalności.

Obowiązkiem niemieckiej polityki zagranicznej będzie dostarczenie wielkich przestrzeni powiększającej się stale liczbie ludności Niemiec w celu jej wyżywienia i osiedlenia.

 

  1. KONIECZNOŚĆ EKONOMICZNEGO I EDUKACYJNEGO WYDŹWIGNIĘCIA SIĘ WARSTWY CHŁOPSKIEJ

 

  1. Obecne ubóstwo ludności chłopskiej należy natychmiast złagodzić poprzez
    umorzenie opodatkowania oraz podjęcie innych niezbędnych kroków. Dalsze zadłużenie
    musi ulec zahamowaniu przez obniżenie z mocy prawa stopy procentowej pożyczek do
    wysokości z okresu przedwojennego i przez wprowadzenie w trybie doraźnym działań
    przeciwko zdzierstwu.
  2. Państwo musi dbać o to, żeby rolnictwo było opłacalne Musi je chronić właściwymi
    taryfami celnymi, ustaleniem zasad importu i planem narodowego kształcenia.

Ustalenie cen na produkty rolne nie może podlegać spekulacjom rynkowym i musi nastąpić kres eksploatacji rolnictwa przez wielkich pośredników. Dlatego państwo ma obowiązek udzielić poparcia organizacjom rolniczym, aby umożliwić im przejęcie tej sfery działalności.

Zadaniem takich zawodowych organizacji będzie obniżenie wzrastających w rolnictwie kosztów oraz wzrost produkcji (zaopatrzenie w sprzęt, nawozy, nasiona, hodowla zwierząt na korzystnych warunkach, udoskonalenia, zwalczanie szkodników, bezpłatne doradztwo, analizy chemiczne itd.). państwo udzieli tym organizacjom pełnej pomocy w wykonaniu tych zadań, w szczególności musi domagać się znacznej redukcji kosztów ponoszonych przez rolników na nawozy sztuczne i energię elektryczną.

  1. Organizacje rolnicze muszą także ustanowić warstwę robotników rolnych jako członków społeczności rolniczej poprzez zawieranie kontraktów, sprawiedliwych w sensie społecznym. Kontrola i arbitraż w tych sprawach będzie przedmiotem działania państwa. Robotnicy dobrze wykonujący swoje obowiązki muszą mieć szansę zmiany swego statusu na właścicieli ziemskich. Z żądaniem polepszenia warunków życiowych i płac będzie można wystąpić, jak tylko ulegnie zmianie ogólna sytuacja w rolnictwie. Kiedy tylko te warunki poprawią się, nie będzie konieczne zatrudnianie obcych robotników rolnych, a w przyszłości będzie to wręcz zakazane.
  2. Znaczenie warstwy chłopskiej wymaga, aby państwo wspierało techniczne wykształcenie rolnicze (instytucje dla nieletnich, szkoły średnie kształcące dla potrzeb rolnictwa z bardzo korzystnymi warunkami dla utalentowanej młodzieży pozbawionej środków finansowych).

 

  1. ROLA POLITYCZNEGO RUCHU NSDAP W ODBUDOWIE NIEMIECKIEGO ROLNICTWA

 

Ludność wiejska jest biedna, ponieważ cały naród niemiecki jest biedny. Błędem byłoby przekonanie, że świat pracy nie może mieć udziału w ogólnym szczęściu społeczeństwa niemieckiego – a już karygodne jest czynienie różnicy między ludnością miejską i wiejską, które są ze sobą powiązane na dobre i złe.

W obecnym systemie politycznym ekonomiczna pomoc nie da pożądanych efektów, ponieważ polityczna niewola jest źródłem ubóstwa naszego narodu i tylko polityczne metody mogą je przezwyciężyć.

Stare partie polityczne, które były i są odpowiedzialne za stać się liderami drogi do ujarzmienie narodu, nie mogą stać się liderami drogi dowolności.

Zawodowe organizacje rolnicze w naszym przyszłym państwie będzie oczekiwać wiele poważnych zadań. Już teraz dużo mogą uczynić w tym kierunku, ale nie są właściwe dla prowadzenia politycznej walki o wolność, która jest fundamentem nowego porządku. Tę walkę będzie w stanie rozstrzygnąć tylko cały naród, a nie jedna organizacja.

Ruchem, który doprowadzi do końca polityczną walkę o wolność, jest NSDAP .

 

(podpis) Adolf Hitler

 

Narodowosocjalistyczna Niemiecka Partia Robotnicza na wielkim spotkaniu 25 lutego 1920 roku w Hofbrauhausfestsaal w Monachium ogłosiła światu swój program.

Zgodnie z paragrafem drugim statutu naszej Partii program ten jest niezmienny.

 

PROGRAM NSDAP

Dopóki nie zostaną osiągnięte cele ogłoszone w statucie naszej Partii, przywódcy nie ustanowią nowych. Mogłyby one wywołać sztuczne niezadowolenie mas i dać pretekst do podtrzymania sensu dalszego istnienia Partii.

  1. Żądamy zjednoczenia wszystkich Niemców i powstania Wielkich Niemiec, zgodnie z prawem narodów do samostanowienia.
  2. Żądamy równości praw dla Niemców w ich stosunkach handlowych z innymi narodami i unieważnienia pokojowych traktatów z Wersalu i St. Germain.
  3. Żądamy ziemi i terytoriów (kolonii) w celu wyżywienia naszego narodu i osiedlenia ciągle wzrastającej liczby ludności.
  4. Tylko członkowie narodu mogą być obywatelami państwa. A tylko ci, w których żyłach płynie niemiecka krew, bez względu na wyznanie, mogą być członkami narodu. Dlatego żaden Żyd nie może być członkiem narodu.
  5. Ten, kto nie jest obywatelem państwa, może mieszkać w Niemczech jedynie w charakterze gościa i musi być traktowany jak podmiot prawa obcego państwa.
  6. Prawo wyborcze oraz całe prawodawstwo ma przysługiwać wyłącznie obywatelom państwa. Dlatego żądamy, aby wszystkie urzędowe nominacje – obojętnie jakiego szczebla -w Rzeszy, w państwie czy małych miejscowościach przyznawano tylko obywatelom państwa

Sprzeciwiamy się korupcyjnym obyczajom obowiązującym w parlamencie przy obsadzaniu stanowisk. Decyzje te powinno się pozostawić Partii i podejmować bez powoływania się na osobowość czy zdolności danej osoby.

  1. Żądamy, aby państwo uznało za swój podstawowy obowiązek ożywienie
    przemysłu i poprawę warunków życia obywateli państwa. Jeżeli wyżywienie całej ludności
    państwa okaże się niemożliwe, obcokrajowcy będą zmuszeni do opuszczenia Rzeszy.
  2. Należy uniemożliwić migrację wszystkim, którzy nie są niemieckiego pochodzenia.
    Żądamy, aby nie-Aryjczycy, którzy przybyli do Niemiec po 2 sierpnia 1914 roku, natychmiast
    opuścili Rzeszę.
  3. Wszyscy obywatele państwa będą posiadali równe prawa i obowiązki.
  4. Najważniejszą powinnością każdego obywatela państwa powinna być praca
    umysłowa albo fizyczna. Zakres działania jednostki nie może kolidować z interesami
    większości, ale powinien się mieścić w ramach społecznych i służyć ogółowi.

 

Dlatego żądamy:

  1. Niehonorowania dochodów nie osiągniętych przez pracę.
  2. Z uwagi na ogromne ofiary życia i mienia, które pochłania wojna, osobiste wzbogacenie wskutek wojny będzie uważane za przestępstwo przeciwko narodowi. Dlatego żądamy bezwzględnej konfiskaty wszelkich korzyści uzyskanych w takich okolicznościach.
  3. Żądamy nacjonalizacji wszelkich przedsięwzięć, które dotychczas ukształtowały się w formie kompanii (trustów) 14. Żądamy rozdzielenia korzyści osiągniętych w drodze handlu hurtowego.

 

  1. Żądamy wszechstronnego zabezpieczenia socjalnego dla ludzi w wieku emerytalnym.
  2. Żądamy stworzenia i utrzymania zdrowej średniej klasy, natychmiastowego uspołecznienia nieruchomości służących działalności hurtowej i oddania ich w dzierżawę drobnym kupcom za niewielką opłatą. Szczególną uwagę należy zwrócić na drobnych dostawców dla państwa, władz okręgowych i mniejszych miejscowości.
  3. Żądamy reformy własności ziemskiej zgodnej z naszymi narodowymi potrzebami, uchwalenia prawa konfiskaty ziemi na cele społeczne bez odszkodowania, zniesienia odsetek od pożyczek przeznaczonych na rolnictwo oraz zapobiegania wszelkim spekulacjom ziemią *.
  1. Żądamy stosowania bezwzględnych środków prawnych wobec tych, których
    działalność jest sprzeczna z interesem społecznym. Nikczemni kryminaliści występujący
    przeciwko narodowi, lichwiarze, spekulanci etc. muszą być karani śmiercią, bez względu na
    ich wyznanie czy rasę.
  2. Żądamy, aby prawo rzymskie, które służy materialistycznemu porządkowi świata,
    zastąpić nowym systemem prawnym w całych Niemczech.
  1. W celu stworzenia każdemu zdolnemu i przedsiębiorczemu Niemcowi możliwości dalszego kształcenia się i osiągania dzięki temu postępu – państwo musi dokonać gruntownej przebudowy narodowego systemu edukacyjnego. Program nauki wszystkich instytucji oświatowych musi odpowiadać praktycznym potrzebom życia codziennego. Rozumienie idei państwa (państwowa socjologia) musi być przedmiotem nauczania i to od najmłodszych lat. Żądamy, aby państwo dbało o utalentowane dzieci ubogich rodziców, bez względu na ich kategorię społeczną czy zawód. Państwo jest zobowiązane kształcić je na swój koszt.
  2. Państwo musi troszczyć się o podniesienie poziomu zdrowia narodu przez objęcie opieką matki i dziecka, zakazanie pracy dzieci, wzrost sprawności fizycznej ustanawiając w szkołach z mocy prawa obowiązek ćwiczeń gimnastycznych i uprawiania sportu, a także przez udzielanie szerokiego poparcia klubom zajmującym się rozwojem fizycznym młodzieży.
  1. Żądamy zniesienia płatnej armii i sformowania armii narodowej .
  2. Żądamy podjęcia środków prawnych przeciwko Świadomym kłamstwom i
    oszczerstwom politycznym i propagowaniu ich przez prasę. W celu ułatwienia procesu
    tworzenia narodowej prasy niemieckiej domagamy się:
  1. aby wszyscy wydawcy gazet posługujący się językiem niemieckim i ich zastępcy byli członkami narodu;
  2. aby wprowadzić obowiązek uzyskania specjalnej zgody państwa na wydawanie gazet nie niemieckich;
  3. aby wszystkim, poza Niemcami, prawo zakazywało udziału finansowego lub wywierania wpływów w gazetach niemieckich, a sankcją prawną za naruszenie tego przepisu prawa było zlikwidowanie gazety i natychmiastowa deportacja osób zaangażowanych w takim przedsięwzięciu, a nie będących Niemcami.

Należy zakazać wydawania prasy, która nie przyczynia się do pomyślności narodu. Domagamy się stosowania środków prawnych umożliwiających zwalczanie wszelkich tendencji w sztuce i literaturze oraz zlikwidowanie instytucji, które występują przeciwko wymienionym zadaniom.

  1. Żądamy wolności dla wszystkich wyznań religijnych; jej granice stanowić będą
    bezpieczeństwo państwa oraz wystąpienia naruszające poczucie moralności narodu
    niemieckiego. Partia, jako taka, popiera chrześcijaństwo, ale nie wiąże się w kwestii wiary z
    żadną religią. Zwalcza w nas i poza nami żydowskiego materialistycznego ducha i jest
    przekonana, że nasz naród może czerpać siłę tylko z zasady:

Interes ogółu ponad własnym

  1. W celu realizacji powyższych zadań żądamy utworzenia silnego centralnego
    ośrodka władzy w państwie. Dlatego potrzebna jest niekwestionowana władza politycznie
    scentralizowanego parlamentu ponad całą Rzeszę i jej organizacjami oraz utworzenie izb
    parlamentarnych dla poszczególnych warstw społecznych i zawodów w celu stosowania
    praw wprowadzonych przez Rzeszę w różnych państwach konfederacji.

Przywódcy Partii przysięgają uczynić wszystko – nawet poświęcić życie, jeżeli będzie to konieczne – aby niezawodnie wywiązać się z powyższych zobowiązań.

 

Monachium , 24 lutego I92O roku

 

*13 kwietnia 1928 roku złożono oświadczenie następującej treści:

‚ ‚Konieczne jest udzielenie wyjaśnienia w związku z fałszywą interpretacją przez część naszych przeciwników punktu, 17-go Programu NSDAP.

Ponieważ NSDAP akceptuje zasadę własności prywatnej, jest rzeczą oczywistą, iż wyrażenie «konfiskata bez odszkodowania® odnosi się do możliwości konfiskaty z mocy prawa – gdyby zachodziła taka konieczność – ziemi uzyskanej nielegalnie albo nie uprawianej tak, jak wymaga tego dobro ogółu. Jest to zgodne z dobrem narodu. Konfiskata jest wymierzona przeciwko żydowskim spółkom spekulującym ziemią. Monachium, 13 kwietnia 1928 r.

(podpis) Adolf Hitler

Odpowiedzi: 4 to “Adolf Hitler: Moja walka. (część XIII, OSTATNIA)”

  1. NACJONALIZM może mieć różne oblicza.Również był narzędziem ANTYKOMUNIZMU.

  2. Wiesiek said

    Sieg Heil, Sieg heil… Deutschland Duetschland über alles

  3. JB said

    http://www.eioba.pl/a/52hs/powiem-ci-syneczku

  4. A-Ż said

    @2
    Dla Hitlera Dojczland iber ales, ale ze smutkiem należy skonstatować, że diagnoza wraz z programem naprawczym aktualna do dzisiaj dla bardzo wielu innych krajów…

Sorry, the comment form is closed at this time.

 
%d bloggers like this: